VII SA/Wa 1267/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Izabela Ostrowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2020 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: k.p.a., w wyniku rozpatrzenia odwołania J. K.utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2020 r. znak [...] odmawiającą uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2013 r. znak: [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) decyzją z [...] września 2013 r. w wyniku rozpatrzenia odwołania T. T. i A. T. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2013 r. znak: [...] i orzekł o umorzeniu w całości postępowania w sprawie budowy zjazdu z drogi powiatowej nr [...] [...]-[...](działka nr ew. [...]) na działkę nr ew. [...]w [...], gmina [...]. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że prowadzone postępowanie legalizacyjne w sprawie budowy przez Gminę [...]bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę zjazdu z drogi powiatowej na działkę nr ew. [...]stało się bezprzedmiotowe, albowiem z przeprowadzonych przez PINB oględzin wynikało, że wybudowany z naruszeniem przepisów zjazd został w toku postępowania przez inwestora rozebrany (skarpa pomiędzy poboczem drogi nr [...] a terenem działki nr ew. [...]znajdującej się poniżej niwelety tejże drogi została przywrócona). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 lutego 2018 r. sygn. VII SA/Wa 1190/17 oddalił skargę J. K.na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) z [...] kwietnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie [...]WINB z [...] stycznia 2017 r. odmawiające wznowienia na wniosek J. K.postępowania zakończonego decyzją [...]WINB z [...] września 2013 r., jednakże Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną skarżącego, wyrokiem z 18 czerwca 2019 r. sygn. II OSK 1399/18 uchylił zaskarżony wyrok oraz postanowienia organu I i II instancji. Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. znak [...] [...]WINB w wyniku rozpatrzenia złożonego przez J. K.wniosku z [...] lutego 2016 r. na podstawie art. 147 i art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną z [...] września 2013 r. Postanowieniem z [...] lutego [...] grudnia 2019 r. znak [...]. Skargę J. K.na powyższe postanowienie GINB Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z 19 listopada 2020 r. sygn. VII SA/Wa 825/20. Wydane wskutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 stycznia 2018 r. sygn. VII SA/Wa 52/17 postanowienia GINB z [...]listopada 2016 r. i utrzymanego nim w mocy postanowienia z [...] października 2016 r. odmawiającego wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem GINB z [...] lipca 2014 r. postanowienie [...]WINB z [...]grudnia 2019 r. znak [...] równocześnie odmawiające na wniosek J. K.z [...] sierpnia 2016 r. wznowienia ww. postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] września 2013 r. zostało przez GINB uchylone postanowieniem z [...] lutego 2020 r. znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 listopada 2020 r. sygn. VII SA/Wa 826/20 oddalił skargę J. K.na powyższe postanowienie GINB. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyny wznowienia [...]WINB decyzją z [...] stycznia 2020 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] września 2013 r., stwierdzając, że przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie nie zaistniała, albowiem wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją umarzającą postępowanie legalizacyjne dotyczące samowolnej budowy zjazdu. Organ stwierdził, że wnioskodawca nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym działek, na których wybudowano, a następnie rozebrano zjazd (działki nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...]). Działka nr ew. [...] stanowiąca współwłasność wnioskodawcy usytuowana jest w odległości około 37 m (pomiar poglądowy) od granicy z działką nr ew. [...]i jest oddzielona od tej działki innymi działkami (nr ew. [..] i [...]). Sporny zjazd w tych warunkach nie ma jakiegokolwiek wpływu na wykorzystywanie należącej do wnioskodawcy nieruchomości. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. K., wnosząc pismem z [...] lutego 2020 r. od niej odwołanie, w którym zakwestionował nie tylko prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, ale również ogólną kompetencję organów nadzoru budowlanego do rzetelnego i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym umiejętność analizy zgromadzonej w aktach dokumentacji. We wskazanej wyżej decyzji z [...] kwietnia 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] stycznia 2020 r. GINB stwierdził, że odpowiada ona prawu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie wniosek wznowieniowy został oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ zauważył, że interes prawny jest kategorią normatywną mającą swe źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia, zarazem ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego mającego stanowić podstawę żądania stosownych czynności organu administracji publicznej. Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jak stwierdził GINB, nie wynika, aby odwołujący, żądając wzruszenia decyzji [...]WINB umarzającej postępowanie w sprawie budowy zjazdu z uwagi na jego rozebranie w toku postępowania, wykazał swój interes prawny (art. 28 k.p.a.). Działka nr ew. [...], na której był wybudowany zjazd stanowi (jak również stanowiła na dzień wydania decyzji) własność Gminy [...]. Wnioskodawca jest współużytkownikiem wieczystym działki nr ew. [...](zabudowanej budynkiem, w którym jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...]), która nie sąsiaduje bezpośrednio z działką nr ew. [...], lecz jest oddzielona od niej innymi działkami - nr ew. [...] i[...]. W tej sytuacji nie można stwierdzić, że wnioskodawca posiada legitymację strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w sprawie dotyczącej decyzji [...]WINB z [...] września 2013 r., a tym samym, by zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. do jej wzruszenia. Na powyższe, jak zauważył GINB, nie ma wpływu okoliczność, że postępowanie w sprawie legalności budowy spornego zjazdu zakończone ww. decyzją zostało wszczęte z urzędu w związku z wystąpieniem wnioskodawcy. Także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 28 maja 2014 r. sygn. II SA/Rz 111/14 wydany w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zjazdu nie przesądził, wbrew opinii odwołującego, o przysługującym mu przymiocie strony w postępowaniu dotyczącym legalności budowy przedmiotowego zjazdu. Sąd wskazał bowiem jedynie na konieczność zbadania przez organ (SKO w [...]) tejże kwestii. Dodatkowo GINB podkreślił, że mimo, iż odwołujący uzurpuje sobie prawo do działki m.in. nr ew. [...] (którego nie potwierdza zebrany materiał dowodowy), podając, że jest dla niego "uciążliwością jeżdżenie po moich działkach [...] i [...]", to kwestia przejazdu po działce nr ew. [...], prowadzącej do działki nr ew. [...], nie była przedmiotem postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją z [...] września 2013 r. Decyzja ta dotyczy wyłącznie zjazdu z drogi powiatowej, który został rozebrany w toku postępowania, a w związku z tym umorzono postępowanie w sprawie jego budowy. Jakkolwiek wskazane wyżej okoliczności mogą świadczyć o interesie faktycznym wnioskodawcy, to jednak nie jest on tożsamy, jak przyjął organ, z interesem prawnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. GINB dodał równocześnie odnośnie do twierdzenia, że zjazd nadal istnieje, iż w kwestii ponownego wykonania przedmiotowego zjazdu (tzn. po dokonaniu jego rozebrania i po wydaniu przez [...]WINB decyzji z [...] września 2013 r.), wnioskodawca powinien zwrócić się do PINB z odrębnym, jednoznacznie sformułowanym podaniem w tej sprawie. Ewentualnego naruszenia prawa własności do nieruchomości (ruch pojazdów po działkach) odwołujący powinien natomiast dochodzić na drodze powództwa cywilnego przed sądem powszechnym. Przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 6 k.p.a., na które wnioskodawca powoływał się w później złożonym podaniu, tj. podaniu z [...] grudnia 2016 r., nie mogły być rozpoznane w tym postępowaniu, skoro [...]WINB wznowił je tylko w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GINB z [...] kwietnia 2020 r. złożył J. K., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił sprzeczność z dokumentami i dowodami, jak też przeinaczanie przez organ składanych przez niego wyjaśnień. Wskazał na niezastosowanie się przez organ do wytycznych i zaleceń sformułowanych w wydanych dotychczas przez Sądy wyrokach. Skarżący stwierdził, że działka nr ew. [...]przylega do należących do niego działek. Zauważył jednocześnie, że informował, iż zjazd został rozebrany i na powrót wykonany. Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu w piśmie z [...] stycznia 2021 r. wniósł o uwzględnienie skargi, wskazując, że skarżący powinien był być uznany za stronę postępowania zakończonego decyzją [...]WINB. W ramach wznowionego postępowania organ powinien był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, czego nie uczynił. W sprawie należało uwzględnić brak precyzji w określeniu przez PINB przedmiotu postępowania, okoliczność, że zjazd z drogi stanowił połączenie z Zakładem [...] sp. z o.o., a także uwagi odnośnie do niedokonania rozbiórki zjazdu. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji [...] kwietnia 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja GINB nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania, który, stanowiąc nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, służy weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej w postępowaniu obarczonym jedną z kwalifikowanym wad procesowych enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Z uwagi na to, że w ramach wznowionego postępowania może dojść do wzruszenia decyzji, co przełamuje zasadę trwałości rozstrzygnięć ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami. Wniesienie podania nie wszczyna postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie, czy wznowienie postępowania jest w określonym przypadku dopuszczalne. Poprzedza ona ustalenie, czy przyczyny wznowienia powołane przez wnioskodawcę faktycznie wystąpiły, gdyż ta kwestia może zostać merytorycznie rozważona dopiero po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. (art. 149 § 2 k.p.a.). Niestwierdzenie zaistnienia przyczyny wznowienia nakazuje wydać decyzję opisaną w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., natomiast potwierdzenie, że przyczyna ta wystąpiła upoważnia organ do wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący w swoim podaniu z [...] lutego 2016 r. powołał się na przyczynę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co w sytuacji zachowania przez niego terminu na wystąpienie z żądaniem wznowienia, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., nakładało na PINB obowiązek rozpatrzenia wniosku w toku jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. W tym zakresie Sąd przyjmuje, że wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2019 r. sygn. II OSK 1399/18 wytyczne odnośnie do potrzeby potwierdzenia, że skarżący żądanie wznowienia postępowania złożył w przewidzianym terminie, albowiem konkluzja o uchybieniu tego terminu, na której oparł się Sąd I instancji, nie zasługiwała na aprobatę, zostały w sprawie zrealizowane. Zamieszczona w uzasadnieniu postanowienia PINB z [...] grudnia 2019 r. znak [...] analiza terminów, w których skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji [...]WINB oraz wystąpił z żądaniem wznowienia postępowania, a także wniosek, że okres pomiędzy nimi nie przekraczał jednego miesiąca, pozostają poprawne. Należy mieć równocześnie na uwadze, że GINB postanowieniem z [...] lutego 2020 r. uchylił postanowienie [...]WINB z[...] grudnia 2019 r. znak [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...]WINB z [...]września 2013 r., stwierdzając, że nie jest trafne ponowne orzekanie w tym przedmiocie, jeżeli PINB na mocy postanowienia z tego samego dnia znak [...] orzekł o wznowieniu wskazanego postępowania. Skargę na powyższe postanowienie złożoną przez skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z 19 listopada 2020 r. sygn. VII SA/Wa 826/20. Należy przyjąć, że w ramach sprawy zakończonej ww. postanowieniem GINB uwzględnione zostały uwagi Naczelnego Sądu Administracyjnego zamieszczone w wyroku z 18 czerwca 2019 r. odnośnie do potrzeby zakończenia postępowania rozpoznającego dwa wnioski skarżącego jednym rozstrzygnięciem umożliwiającym przestrzeganie zasady ne bis in idem, co stanowi o nienaruszeniu w sprawie art. 153 p.p.s.a., znajdującego zastosowanie w sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny wskutek uwzględnienia skargi kasacyjnej na zasadzie art. 188 p.p.s.a. rozpoznał skargę. Warunek, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. został w sprawie spełniony, albowiem postanowieniem [...]WINB wznowił na wniosek skarżącego postępowanie zakończone jego własną decyzją z [...] września 2013 r., a następnie decyzją z [...] stycznia 2020 r. orzekł o odmowie jej uchylenia. Podstawę prawną odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej stanowił art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., co skutkuje stwierdzeniem, że powodem nieuwzględnienia wniosku skarżącego było uznanie przez organ orzekający w sprawie, że podana przez skarżącego przyczyna wznowienia odnoszona do niebrania bez swojej winy udziału w umorzonym postępowaniu nie wystąpiła, a nie, że kontrolowana decyzja jako prawidłowa nie powinna zostać uchylona. GINB stanowisko przyjęte przez organ I instancji w całości zaaprobował. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznaje, by to działanie organu odwoławczego nie odpowiadało prawu. Opiera się ono bowiem, jak przyjmuje Sąd, na prawidłowym rozważeniu przez organ okoliczności faktycznych sprawy wraz z nadaniem prawidłowej wykładni art. 28 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, kto bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu jako jego strona. Rację ma GINB, gdy wskazał, że skarżący nie mógł zostać uznany za stronę postępowania prowadzonego przez [...]WINB, ponieważ w sprawie, w której zapadła decyzja umarzająca postępowanie legalizacyjne, nie miał on interesu prawnego. Postępowanie to miało ściśle określony przedmiot. Pismem z [...] maja 2012 r. znak [...] zawiadomił bowiem o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie budowy zjazdu z drogi powiatowej nr [...] [...]-[...]na działkę nr ew. [...]. Z uwagi na samowolny charakter wykonanych robót budowlanych postanowieniem z [...] września 2012 r. PINB orzekł o ich wstrzymaniu i nałożeniu na inwestora (Gminę [...]) obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej: p.b. O tym, że w sprawie budowy zjazdu wykonanego na działkę nr ew. [...]skarżący nie posiada interesu prawnego, albowiem z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż nie posiada on do niej tytułu prawnorzeczowego skarżący został poinformowany dwukrotnie pismami PINB z [...] maja 2012 r. i z [...] czerwca 2012 r. znak [...]. Jako że właścicielem ww. działki, a jednocześnie inwestorem pozostawała Gmina [...], to ona wraz z T.i A. T., współwłaścicielami działki nr ew. [...], brała udział w oględzinach robót budowlanych i do niej została skierowana sporna decyzja [...]WINB. Nie można przypisać wadliwości twierdzeniu GINB, że skarżący jako współużytkownik wieczysty działki nr ew. [...]nie mógł powoływać się na dyspozycję art. 28 k.p.a. jako podstawę przyznania mu statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] września 2013 r. Zawarta w art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470, ze zm.) definicja "zjazdu" wskazuje, że jest nim połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie będąc właścicielem nieruchomości, do której prowadził samowolnie wykonany zjazd, skarżący nie mógł brać udziału w postępowaniu legalizacyjnym, którego przedmiotem były roboty budowlane skutkujące jego zrealizowaniem bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Taki wniosek należy uznać za uzasadniony, biorąc pod uwagę, że należąca do wnioskodawcy działka nr ew. [...]nie sąsiaduje z działką nr ew. [...], ale jest od niej oddzielona na wysokości wykonania spornych robót budowlanych dwiema innymi działkami (nr ew. [...] i [...]), wobec czego interes skarżącego dotyczący nielegalnego powstania ww. budowli nie miał charakteru prawnego, albowiem nie mógł być wywodzony tak z norm prawa cywilnego, jak również z przepisów materialnego prawa administracyjnego, w szczególności z przepisów określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Faktyczna możliwość okrężnego przemieszczania się pojazdem przez teren nieogrodzonej działki gminnej (nr ew. [...]) do działki nr ew. [...] poprzez przejazd, co istotne, nienależącą do skarżącego działką nr ew. [...] pozostaje bez znaczenia z punktu widzenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w ramach wznowionego postępowania, organy dokonały weryfikacji aktualizacyjnej stanu prawnego nieruchomości gruntowych, stwierdzając, że działka nr ew. [...], na której był wybudowany zjazd, zgodnie z księgą wieczystą prowadzoną dla tej nieruchomości (KW [...]), w dalszym ciągu stanowi własność Gminy [...]. Działka nr ew. [...], zgodnie z księgą wieczystą prowadzoną dla tej nieruchomości (KW nr [...]), stanowi z kolei własność Gminy [...], której użytkownikiem wieczystym pozostaje Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej sp. z. o.o. w [...]. Natomiast działka nr ew. [...] sąsiadująca z terenem inwestycji (KW [...]) jest własnością Skarbu Państwa, przy czym jej użytkownikiem wieczystym jest Gmina [...]. Powyższe ustalenia niewątpliwie stoją w sprzeczności z twierdzeniami formułowanymi przez skarżącego, który również w skardze wskazał, że do działki nr ew. [...]przylegają należące do niego działki. GINB nie mógł przy określaniu kierunku rozstrzygnięcia kierować się jednakże innymi wnioskami niż tymi, które wynikały z włączonych do akt kopii dokumentów urzędowych, jeżeli wydana decyzja miała odpowiadać art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wbrew odmiennej ocenie skarżącego, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 28 maja 2014 r. sygn. II SA/Rz 111/14 nie mógł oddziaływać na stanowisko, jakie w analizowanym zakresie były zobowiązane przyjąć organy nadzoru budowlanego oceniające zaistnienie w sprawie przyczyny wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Po pierwsze dlatego, że sprawa rozpatrywana przez ten Sąd dotyczyła ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu publicznego z drogi powiatowej zlokalizowanej na działce nr ew. [...] na działkę nr ew. [...](w sąsiedztwie działek nr ew. [...] i[...]), a zatem – abstrahując w tym miejscu od kwestii niedopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla tej kategorii obiektów, których lokalizacji wynika z zezwolenia wydawanego przez właściwego zarządcę drogi - podstawa przyznawania statusu strony tego postępowania nie mogła być na zasadzie automatyzmu przenoszona na grunt sprawy dotyczącej stosowania przepisów prawa budowlanego. Po drugie, co istotniejsze, z tego powodu, że we wskazanym orzeczeniu Sąd ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że zapadło ono z naruszeniem art. 107 § 3 i art. 134 k.p.a., albowiem kwestia przymiotu strony dla skarżącego jako właściciela działki nr ew. [...] w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie została zbadana. W uzasadnieniu decyzji organ kwestii tej nie wyjaśnił, z czym korespondowało posłużenie się normą art. 134 k.p.a. (a nie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.), mogącą znaleźć zastosowanie jedynie, gdy ze złożonego odwołania, jak zauważył Sąd, wynika w sposób oczywisty, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że wnoszący je nie jest stroną postępowania. Podnoszony przez skarżącego zarzut, że "zjazd został rozebrany – TAK!?, i na powrót wykonany [...]" nie stanowi okoliczności, która w jakikolwiek sposób kształtować mogłaby posiadanie przez skarżącego interesu prawnego, tym bardziej, jeżeli uwzględnić, że po likwidacji samowolnie wybudowanego zjazdu Gmina [...]nie odstąpiła od zamiaru jego ponownego zrealizowania (tym razem w sposób zgodny z prawem), o czym świadczy chociażby powoływane przez stronę wystąpienie przez Gminę o ustalenie warunków zabudowy, poddane kontroli sądowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Sądowi z urzędu wiadome jest, że w sprawie, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 17 listopada 2020 r. sygn. II SA/Rz 569/20 oddalił skargę skarżącego na postanowienie Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy dostępu do akt ujawnione zostało, iż budowa zjazdu na działkę nr ew. [...]została zrealizowana na podstawie przyjętego przez Starostę [...] zgłoszenia robót budowlanych z[...] lutego 2016 r. dokonanego przez Gminę [...]jako inwestora. Skarżący bezskutecznie ubiegał się o dostęp do akt sprawy zakończonej przyjęciem wskazanego zgłoszenia bez sprzeciwu, co oznacza, że podnosząc w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją GINB z [...] kwietnia 2020 r. zarzut wykonania "na powrót" zjazdu z drogi nr [...] na działkę nr ew. [...] musiał zdawać sobie sprawę, że prawne i faktyczne funkcjonowanie zjazdu pozostaje aktualnie bez związku z kwestią spornych robót stanowiących przedmiot postępowania, które decyzją [...]WINB zostało umorzone w 2013 r. W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją rozpatrzeniu nie podlegały inne przyczyny wznowienia, na które wskazał skarżącym niemniej nie stanowi to o naruszeniu prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Uwzględnić bowiem trzeba, że przesądzenie, że w przypadku podmiotu wnioskującego o wznowienie postępowania nie zachodzi przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest równoznaczne z uznaniem, że tenże wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w sprawie, co stanowi przeszkodę podmiotową do wznowienia na jego wniosek postępowania zakończonego decyzją ostateczną również na podstawie pozostałych przesłanek wznowieniowych. Powyższe, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, każe przyjąć, że poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. W toku wznowionego postępowania działaniu organów nadzoru budowlanego nie można przypisać naruszenia art. 153 p.p.s.a. Wydaniu zapadłego rozstrzygnięcia odmawiającego uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na niepotwierdzenie zaistnienia przyczyny wznowienia (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) towarzyszyła analiza wszystkich kluczowych zagadnień prawnych dotyczących oceny tego, czy skarżący bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją [...]WINB z [...] września 2013 r., co nie pozwala stwierdzić, że decyzja GINB utrzymująca w mocy decyzję [...]WINB z [...] stycznia 2020 r. została wydana w sytuacji niewyjaśnienia stronie postępowania zasadności przesłanek, którymi organ prawidłowo postanowił się kierować. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.