VII SA/Wa 1268/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2007 r. sprawy ze skargi R. i K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. skargę oddala. Decyzją z dnia [...] września 2005r. Nr [...] Starosta C., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.) oraz art. 104 Kpa - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. S.A., nr [...] L., na terenie działki nr .[...] w L., dla inwestora – P. S.A. w W., Oddział [...], ul. C. w K.. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji wystąpili R. Z. K. i K. K., działający przez pełnomocnika, powołując się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Decyzją z dnia [...] listopada 2006r. znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek Z. G., zam. w R. przy ul. B. - pełnomocnika R. i K. K., w sprawie stwierdzenia nieważności - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty C. z dnia [...] września 2005 r. Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że brak jest przesłanek do stwierdzenia aby decyzja Starosty C. z dnia [...] września 2005r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub była obarczona innymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 Kpa. Z akt sprawy wynika, że w dniu 15 czerwca 2005r. (tj. przed wejściem w życie ustawy nowelizującej Prawo ochrony środowiska) inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. S.A. nr [...] L. na działce nr [...]. Do wniosku załączył dokumenty wymagane przepisem art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a także uzgodnienia projektu budowlanego w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz w zakresie ochrony środowiska (według art. 32 ust. 1 pkt. 2 prawa budowlane). Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] lipca 2005r. znak: [...] Starosta C. nałożył obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i braków w wyznaczonym terminie. Następnie w dniu 3 sierpnia 2005r. inwestor dostarczył dokumenty wyszczególnione w piśmie przewodnim, informując jednocześnie, że złożył wnioski o uzgodnienie planowanej lokalizacji stacji z dysponentami sieci i uzbrojenia terenu. Według przepisu art. 32 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenie może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Postępowanie w tej sprawie wszczął Starosta C., jako organ właściwy - art. 48 ust. 1 starej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627). Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zostało przeprowadzone właściwie. Ponadto na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G.. Według planu działka nr [...], a także sąsiednia nr A położone w L. znajdują się w terenach rolniczej przestrzeni produkcyjnej - symbol planu [...]. Przepis § 16 ustaleń planu miejscowego stanowi: adaptuje się istniejący system łączności telefonicznej przewodowej i bezprzewodowej, ustala się możliwość rozbudowy systemu, stosownie do zaistniałych potrzeb w tym również masztów dla instalacji urządzeń przekaźnikowych. Zatem inwestycja nie jest sprzeczna z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego sołectwa L.. Projekt budowlany posiada stosowne uzgodnienia z Zakładem Gazowniczym w Z., z Wodociągami Z., z TP - Obszar Telekomunikacji w B., ze Z. w C., z B Energetyką, z Urzędem Gminy w G.), a także opinie (Dyrektora Zespołu parków Krajobrazowych Województwa [...], Prezesa Urzędu Lotnictwa). Wykonany został przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności. Sprawdzony został pod względem zgodności z przepisami przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń, w odpowiedniej specjalności, wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane). Należy stwierdzić, że projekt budowlany jest kompletny. Jego zakres dostosowany został do specyfiki i charakteru obiektu. Natomiast zarzuty, iż inwestor nie wywiązał się w terminie z nałożonego postanowieniem z dnia 15 lipca 2005r przez organ obowiązku oraz to, że należało bezwzględnie wydać decyzję odmowną lub, że R. i K. K. nie zapoznali się z uzupełnionym projektem, tj. pełną dokumentacją czy też, że organ zawieszając postępowanie nie powiadomił wszystkie strony, itp. - dotyczą wadliwości postępowania. W przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 Kpa - wada tkwi w samej decyzji. Decyzją z dnia [...] maja 2007r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania R. Z. i K. K. reprezentowanych przez pełnomocnika Z. G. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że Starosta C. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, miał obowiązek zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, udzielić inwestorowi pozwolenia na budowę. Natomiast odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, stwierdził, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę wpłynął w dniu 15 czerwca 2005r., a nie jak twierdzą odwołujący się – w dniu 8 września 2005r., a więc przed wejściem w życie ustawy nowelizującej Prawo ochrony środowiska, obowiązującej od dnia 28 lipca 2005r. Ponadto w postanowieniu Starosty C. z dnia [...] lipca 2005r., znak: [...] nie ma mowy o ponownym uzgadnianiu dokumentacji z właściwymi organami, jak twierdzą odwołujący się, a jedynie nałożono obowiązek uzupełnienia brakującej dokumentacji, z którego to obowiązku inwestor się wywiązał w wyznaczonym terminie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli R. i K. K., wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżących od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 - poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, art. 10 - poprzez nie umożliwienie wypowiedzenia się co do całego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, art. 77 - poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 80 - poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione, bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 - poprzez pominiecie uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem strony skarżącej organ powołując się na okoliczność, że wniosek o pozwolenie na budowę wpłynął w dniu 15 czerwca 2005r., a nie jak twierdzą skarżący – w dniu 8 września 2005r., świadczy o tym, że doszło do świadomego i celowego poświadczenia nieprawdy. Z uwagi, iż ich pełnomocnik w odwołaniu jednoznacznie podał że, w powyższej sprawie podczas prowadzonego postępowania w dniu 28 lipca 2005r. doszło do zmiany przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska oraz prawa budowlanego ze wskazaniem, iż dotychczasowe przepisy stosuje się na wniosek inwestora. Zgodnie z faktami wnikającymi z akt taki wniosek wpłynął w dniu 8 września 2005r. Ponadto w związku z zasadą, iż prawo nie działa wstecz należało ustalić na podstawie, jakich przepisów prawa przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w dniach od 9 sierpnia do 31 sierpnia 2005 roku, mimo że nie było stosownego wniosku inwestora i tym samym organ nie miał prawa prowadzić tego postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 10, 77 i 80 Kpa – poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, nie zbadanie całości materiału dowodowego – nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, gdyż organy obu instancji orzekające w sprawie wyjątkowo starannie przeprowadziły postępowanie. Ponadto nie znalazł potwierdzenia zarzut skargi naruszenia art. 107 § 3 Kpa, gdyż uzasadnienia decyzji organu I, jak i II instancji są bardzo szczegółowe i odpowiadają prawu. Należy pamiętać, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się własnymi prawami. Zgodnie z art. 156 § 1 Kpa organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w celu jej weryfikacji. Organ administracyjny bada, czy kontrolowana decyzja jest objęta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Należy mieć na względzie, że artykuł ten jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności aktu administracyjnego wyrażonej w art. 16 § 1 Kpa, ponieważ wprost stwierdza, iż stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach. W przypadku braku wystąpienia w/w przesłanek, organ administracyjny nie może stwierdzić nieważności aktu administracyjnego. W konsekwencji organ zobligowany jest wydać decyzję odmawiającą stwierdzenie nieważności. W przedmiotowej sprawie zachodzi właśnie taka okoliczność. Na etapie postępowania administracyjnego, strona skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia 19 sierpnia 2006r., jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia 29 listopada 2006r. powołała się na przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tj. na rażące naruszenie prawa. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu I i II instancji, że brak jest jakichkolwiek przesłanek, określonych w art. 156 § 1 Kpa, do stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Starosty C. o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji, bowiem decyzja ta zapadła zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami prawa budowlanego i ochrony środowiska. Zgodnie z art. 57 § 1 Kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji państwowej (art. 57 § 2 Kpa in fine). Postępowanie administracyjne w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę ma ten charakter, że może być wszczęte wyłącznie na wniosek. Podmiot zainteresowany w jego uzyskaniu, zgodnie z przepisami prawa budowlanego (patrz: art. 32 i 33), musi spełnić szereg ustawowych wymogów, w tym wystąpić ze stosownym wnioskiem. Jak wynika bezspornie z akt sprawy, inwestor – P. SA w dniu 15 czerwca 2005r. złożył do Starostwa Powiatowego w C. wniosek o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ew. [...] w L.. W związku z powyższym, zgodnie z art. 57 § 2 Kpa za datę wszczęcia postępowania w sprawie należy przyjąć dzień doręczenia organowi wniosku o pozwolenie na budowę, co nastąpiło w dniu 15 czerwca 2005r. Dlatego zarzut zawarty w skardze dotyczący daty wpływu w/w wniosku należy uznać za bezzasadny. W tym miejscu należy wskazać, że data wskazana przez skarżących, tj. 8 września 2005r. jest datą złożenia wniosku w przedmiocie zastosowania dyspozycji art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954), który jest normą intertemporalną odnoszącą się wyłącznie do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Przepis ten stanowi, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. W związku z powyższym, należy uznać, zgodnie z art. 19 ust. 1 w/w ustawy – skoro inwestor złożył stosowny wniosek, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. z przed nowelizacji prawa ochrony środowiska, a nie jak twierdzą skarżący – nowe przepisy, które zaczęły obowiązywać od dnia 28 lipca 2005r., bowiem decydujący w tej kwestii jest wniosek złożony do organu w dniu 8 września 2005r. Fakt ten przesądza, że na podstawie art. 19 ust. 1 w/w ustawy decyzja o pozwoleniu na budowę prawidłowo zapadła po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji na podstawie przepisów z przed nowelizacji ustawy Prawo ochrony środowiska. A więc podnoszony zarzut przez skarżących niezastosowania przez organ administracyjny przepisów prawa ochrony środowiska obowiązujących od dnia 28 lipca 2005r. należy uznać za bezzasadny, ponieważ ustawodawca w art. 19 ust. 1 w/w ustawy zawarł wyjątek, z którego skorzystał podmiot uprawniony. Zgodnie z art. 32 ust. 1 prawa budowlanego pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji mogło być wydane m.in. po uprzednim: - przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wymaganego przepisami o ochronie środowiska (pkt 1), - oraz uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii biegłych (pkt 2), ponieważ na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga, z zastrzeżeniem ust. 7, przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, na co bezspornie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2005r. OSK 1566/04 (publ. Prokuratura i Prawo - dodatek 2006/1 poz. 56, LexPolonica nr 414454). W związku z wystąpieniem w/w okoliczności w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ wskazany w art. 48 ust. 1 prawa ochrony środowiska – właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4 . (patrz: 46 ust. 3 w/w ustawy). Decyzją tą, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 46 ust. 1, jest m.in. decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, wydawana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, która zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 prawa ochrony środowiska wydawana jest, z zastrzeżeniem ust. 4, po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska oraz z organem określonym w art. 57 (państwowy wojewódzki inspektor sanitarny). Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa inwestycja posiada w/w uzgodniona wymagane przez ustawę Prawo ochrony środowiska. Decyzją z dnia [...] maja 2005r. Nr [...] Wojewoda [...], jako organ ochrony środowiska, pozytywnie uzgodnił projekt budowlany w zakresie ochrony środowiska. W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika z przedłożonego "Raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej" wynika, że obszary, w których pole elektromagnetyczne przekroczy wartość dopuszczalną, wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Ponadto decyzją z dnia [...] maja 2005r. znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...]. również pozytywnie uzgodnił projekt budowlany w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Ustawa Prawo ochrony środowiska, w stosunku do planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, stawia przed inwestorem kolejny wymóg. W art. 51 ust. 1 pkt 1 stanowi się, że tego rodzaju planowane inwestycje wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z akt sprawy, dla przedmiotowej inwestycji został sporządzony stosowny raport przez mgr inż. E. S. i mgr inż. R. B. w lutym 2005r. w O. sp. z o.o., który zgodnie wymogiem określonym w art. 48 ust. 4 prawa ochrony środowiska został przedstawiony wraz z projektem budowlanym - właściwym organom administracyjnym. Ponadto decyzja, której wydanie zostało poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, zgodnie z art. 46 ust. 10 w/w ustawy w uzasadnieniu, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinna zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 56. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Nr [...] o pozwoleniu na budowę, Starosta C. uwzględnił przy jej wydawaniu stanowisko stron zgłoszone w dniu 16 sierpnia 2005r. Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z wymogiem zawartym w art. 32 prawa ochrony środowiska Starosta C. podał do publicznej wiadomości, że toczy się postępowanie z wniosku P. SA w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej wraz z infrastrukturą. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - przeprowadzone w ramach toczącego się postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ew. [...] w L. – zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto jak wynika z akt sprawy, zgodnie z art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, inwestor przedłożył projekt budowlany sporządzony przez uprawnione osoby oraz złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na podstawie art. 35 ust. 1 organ architektoniczno-budowlany ustalił, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego adoptuje się istniejący system łączności telefonicznej bezprzewodowej oraz ustala się możliwość rozbudowy systemu stosownie do zaistniałych potrzeb, w tym również masztów dla instalacji urządzeń przekaźnikowych. Ponadto projekt budowlanych posiadał wszystkie wymagane prawem uzgodnienia. W związku z powyższym, skoro inwestycja spełniała wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz inwestor składając wniosek o pozwolenie na budowę wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4, to właściwy organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę (patrz: art. 35 ust. 4 prawa budowlanego). Ponadto organ administracyjny w oparciu o art. 28 ust. 2 prawa budowlanego prawidłowo ustalił obszar oddziaływania obiektu, który obejmuje działki nr [...], A, B i C. W związku z powyższy, nie można postawić zarzutu decyzji Nr [...] Starosty C. o pozwoleniu na budowę, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak również postawić jej inny zarzut określony w art. 156 § 1 Kpa, który stanowiłby przesłanką do stwierdzenia jej nieważności. Dlatego należy uznać, że zarówno organ I, jak i II instancji prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, szczegółowo odnosząc się do materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Tym samym nie ma mowy o naruszeniu art. 7, 77, 80 i 107 § 3 Kpa. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 10 Kpa w przeprowadzonym postępowaniu nieważnościowym, czyli pozbawiania czynnego udziału stron w tym postępowaniu, należy wskazać, po pierwsze, że strona skarżąca nie wykazała na czym to naruszenia miałoby polegać. Po drugie natomiast, jak wynika z akt sprawy, strony niniejszego postępowania zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania nieważnościowego przy piśmie Wojewody [...] z dnia [...] października 2006r. Na etapie postępowania przed organem I instancji Z. G. - reprezentujący R. i K. K. wniósł pismo z dnia 26 października 2006r. w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie stronom postępowania została doręczona decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2006r., od której skutecznie zostało wniesione odwołanie z dnia 29 listopada 2006r. do organu II instancji. Organ ten wydał decyzję z dnia [...] maja 2007r., która również została doręczona stronom postępowania. W związku z powyższym, nie można stwierdzić, że postępowanie nieważnościowe toczyło się z naruszeniem art. 10 Kpa, dlatego powyższy zarzut należy uznać za bezzasadny. Natomiast odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wadliwego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w zakresie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005r. uzgadniającej projekt budowlany stacji bazowej, w przypadku jeżeli powyższy zarzut potwierdziłby się w postępowaniu nieważnościowym i decyzja środowiskowa zostałaby wyeliminowana z obrotu prawnego to zachodziłaby przesłanka do wznowienia postępowania o pozwoleniu na budowę z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. W tym miejscu należy wskazać, że żadna z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 Kpa nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej - art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Ustawodawca przewidział bowiem odrębny katalog przesłanek skutkujących wznowieniem postępowania oraz inny, odrębny katalog dający podstawę do stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2006r. sygn. akt II OSK 843/2005, publ. LexPolonica nr 418796). W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.