VII SA/Wa 1268/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] i nałożył na W. F. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2.000 złotych z powodu uchylania się przez zobowiązaną od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] października 2010 r. Nr [...], nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...]. W dniu 22 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżącej wniósł między innymi o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Wniosek o wstrzymanie uzasadnił tym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia polegające na wyegzekwowaniu od skarżącej kwoty 2.000,00 złotych spowoduje pozbawienie jej i jej najbliższych środków utrzymania. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że brak uzyskiwania przez skarżącą dochodów i oszczędności pieniężnych spowoduje wobec niej zastosowanie najdalej idących środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych w tym, w szczególności egzekucji z nieruchomości. Pełnomocnik podniósł, że wykonanie zaskarżonego postanowienia przed rozstrzygnięciem przez Sąd w niniejszej sprawie spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia dla skarżącej skutków i wyrządzi jej znaczną szkodę tj. pozbawi ją środków egzystencji ( środków pieniężnych oraz mieszkania). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Taką przesłanką jest również sytuacja, gdy przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego będzie po wykonaniu postanowienia bardzo utrudnione. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy podkreślić, iż dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym bardziej, że funkcją grzywny w celu przymuszenia, jest właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, do wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto skarżąca może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Zaznaczyć należy, iż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Reasumując stwierdzić należy, że z akt sprawy nie wynika, aby z wykonaniem zaskarżonego postanowienia wiązało się niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzekł , jak w sentencji postanowienia.