VII SA/Wa 127/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po ponownym rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Burmistrza Gminy [...][...] z dnia [...] czerwca 1998 r. nakazującej rozbiórkę parterowego budynku gospodarczo-garażowego, położonego na nieruchomości przy ul. [...] nr [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie sygn. akt 7/IV SA 5235/03 uchylono jego decyzję z dnia [...] listopada 2003 r., którą także utrzymał w mocy nakaz rozbiórki. W wykonaniu wiążących zaleceń Sądu do akt dołączono wypis i wyrys z Perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. [...] uchwalonego przez Radę Narodową m. [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 1982 r., z którego wynika, iż działki nr ew. [...] i [...]obrębu [...] położone przy ul. [...] nr [...] i [...] w przeważającej części położone są w orientacyjnych liniach rozgraniczających planowanej trasy ekspresowej. Południowa część tego terenu znajduje się na terenie oznaczonym symbolem planistycznym 13 WF – 6/RO. Z informacji uzyskanej z Biura Naczelnego Architekta Miasta, Delegatura [...] z dnia 13 października 2005 r. wynika, iż powyższy plan obowiązywał do końca października 1992 r. Wobec zatem bezspornego ustalenia, iż inwestor samowolnie zrealizował budynek garażowy w 1991 r. brak było podstaw do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, gdyż został on wybudowany na terenie, który zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego nie był przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł R. K. Decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. przez błędną jego wykładnię oraz art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez brak wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz niezastosowanie się przez Sygn. akt VII SA/Wa 127/06 organ odwoławczy do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2005 r. Zdaniem skarżącego dołączony do akt administracyjnych wypis i wyrys z Perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. [...]uchwalonego[...] grudnia 1982 r. utracił moc obowiązującą zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przed 1991 r. kiedy to wybudował budynek gospodarczo-garażowy. W tej sytuacji organ nie miał podstaw do stwierdzenia, iż zaistniały przesłanki z art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim aspekcie podlega ona kontroli sądu administracyjnego – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Przede wszystkim należy wskazać, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie sygn. akt 7/IV SA 5235/03 dołączył do akt wypis i wyrys z Perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. [...] uchwalonego przez Radę Narodową m. [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 1982 r., z którego wynika, iż działki nr ew. [...] i [...] obrębu [...]położone przy ul. [...] nr [...] i [...] oznaczone na załączniku kolorem czerwonym, w przeważającej części położone są w orientacyjnych liniach rozgraniczających planowanej trasy ekspresowej oznaczonej symbolem planistycznym EOEI. Południowa część tego terenu znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem planistycznym 13 WF-6/RO. Zgodnie z objaśnieniami symboli: – 13WF – dotyczy jednostki strukturalnej o funkcji rekreacyjno-klimatycznej – 6 – numer kolejny wydzielonego terenu w jednostce strukturalnej – RO – tereny rolne i ogrodnicze bez prawa zabudowy Sygn. akt VII SA/Wa 127/06 – EOEI – trasa o klasyfikacji jako trasa ekspresowa obszarowa. Plan ten obowiązywał do końca października 1992 r., a więc jego ustalenia, ze względu na rangę prawa miejscowego były wiążące dla organów administracji publicznej, m.in. przy wydawaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Natomiast zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, o ile określony obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W sprawie poza sporem jest, iż budynek gospodarczo-garażowy został samowolnie wybudowany przez skarżącego w 1991 r., a więc w czasie obowiązywania wyżej wskazanego Perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Z ustaleń Planu w sposób jednoznaczny wynika, że działka na której zrealizowano budynek znajduje się w przeważającej części na terenie położonym w orientacyjnych liniach rozgraniczających planowanej trasy ekspresowej, a południowa część działki znajduje się na obszarze na którym także obowiązywał zakaz zabudowy – tereny oznaczone symbolem 13 WF – tereny rekreacyjno-klimatyczne i 6-RO rolno-ogrodnicze bez prawa zabudowy. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisu art. 37 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego zważywszy, że podstawą orzekania nakazu rozbiórki był wyłącznie przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie można się zgodzić także z twierdzeniem skarżącego dotyczącym niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Organ zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przeprowadził dowód z obowiązującego w dacie dokonania samowoli budowlanej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że odnośnie orzeczonego przez organy administracji nakazu rozbiórki budynku gospodarczo-garażowego zaistniały przesłanki wskazane w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy Prawo budowlane z 1974 r., w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.