VII SA/Wa 127/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. W. i L. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. [...] Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania J. W., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] nakazującą inwestorowi rozbiórkę samowolnie wybudowanego ogrodzenia terenu działek nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w W. , usytuowanego od strony ul. [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem niniejszej sprawy są stricte prace ogrodzenia terenu działek o nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., wykonane od strony ul. [...] jesienią 2008 r. Na działkach tych znajduje się zbiorowa mogiła okresu [...] i od ul. [...] znajduje się ogrodzenie z furtką o wysokości 1,62 m i długości 9,95 m wykonane z metalowych przęseł z betonowymi słupkami na cokole betonowym. Według oświadczenia inwestora część ogrodzenia przy pomniku została przerobiona w okresie wrzesień-październik 2008 r. poprzez wykonanie detali – metalowych elementów zakończenia przęseł, jednakże z dokumentacji zdjęciowej Urzędu Miasta wynika stan ogrodzenia istniejący wiosną 2008 r., względem którego obecne ogrodzenie ma inny kształt, wysokość i usytuowanie bliżej ul. [...]. Przywołując art. 28 i 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor winien był dokonać zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia od strony drogi publicznej i dopiero wówczas, przy braku sprzeciwu ze strony organu, mógłby zrealizować zamierzenie inwestycyjne. Zważywszy, że wymóg ten nie został spełniony, a inwestor wykonał całkowicie nowe ogrodzenie jesienią 2008 r. w warunkach samowoli budowlanej, organ zgodnie z przewidzianą przepisami możliwością legalizacji samowoli (art. 49b ust. 2) dokonał analizy możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i stwierdził, iż obiekt nie spełnia warunków zastosowania procedury legalizacyjnej. Inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś właściciel oraz prawny dysponent terenu żądając rozbiórki ogrodzenia wyraża wolę równoznaczną z brakiem zgody na dysponowanie terenem przez inwestora, to zaś oznacza niemożliwość zalegalizowania przedmiotowego ogrodzenia. Skargę sądową na powyższą decyzję wnieśli J. i L. W., domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą. Skarżący zarzucili organom naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 6, 9, 10, 77 i 80 kpa. Ich zdaniem organ odwoławczy nie odniósł się do argumentacji odwołania, że w sprawie ogrodzenia postępowanie toczy się od 2003 r., a sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 26 czerwca 2007 r. uchylił wcześniejszy nakaz rozbiórki ogrodzenia od ul. [...] i [...]. Ocena prawna zawarta w tym wyroku jest wiążąca i według skarżących nieprawidłowe jest podejmowanie innych działań przez organ. Działka nr [...] stanowi współwłasność spółki jawnej, a nie Skarbu Państwa jak błędnie przyjmuje organ, zaś działka nr [...] nie jest ogrodzona od ul. [...]. Skarżący zarzucili, że organ nie przedstawił im analizy możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i nie przeprowadził dowodu dla ustalenia prawa własności działki nr [...], która jest współwłasnością skarżących, a nie Skarbu Państwa. Zdaniem skarżących zachodzi nieważność przedmiotowego postępowania, bowiem jest ono drugim postępowaniem w tej samej sprawie. Skoro ogrodzenie działki nr [...] było realizowane w tym samym czasie, co ogrodzenie działki nr [...] to prowadzenie odrębnych spraw jest niezgodne z wyrokiem WSA z dnia 26 czerwca 2007 r., a nadto cała nieruchomość, w tym miejsce pamięci narodowej, jest objęte nadzorem konserwatora zabytków, który nie wypowiedział się w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Objęta kontrolą sądową decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] wydana została w sprawie samowolnie wybudowanego ogrodzenia terenu działek nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w W., usytuowanego od ul. [...]. Nakaz rozbiórki ogrodzenia wydany w trybie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego uzasadniony był stwierdzeniem samowoli budowlanej (wykonanie obecnie istniejącego ogrodzenia bliżej ul. [...] jesienią 2008 r. – bez zgłoszenia) i niemożnością legalizacji, bowiem inwestor J. W. nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś właściciel i dysponent prawny terenu żądając rozbiórki ogrodzenia, nie wyraża zgody na dysponowanie działką przez inwestora. A zatem o braku możliwości przeprowadzenia procedury legalizacyjnej decydowała niemożność wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Z przedłożonej dokumentacji ewidencyjnej wynika, że działka nr [...] pozostaje we władaniu Zarządu Dróg Miejskich (trwały zarząd) i jest własnością Skarbu Państwa (vide informacja z dnia 2 października 2009 r. z ewidencji gruntów i budynków Biura Geodezji i Katastru [...] w [...]. Na tej informacji oparte zostało stanowisko organu o braku możliwości przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Mimo zarzutów odwołania organ nie dokonał ustaleń co do uprawnień właścicielskich do działki nr [...], choć skarżący twierdził, że działka jest jego własnością. Z dokumentów zawartych w aktach wynika, że na mapie dołączonej do informacji z ewidencji gruntów wyszczególniona jest działka nr [...], na której znajduje się mogiła oraz działka nr [...], która usytuowana była w pasie określonym jako droga, ułożonym równolegle do ul. [...] a z postanowienia Zarządu Dróg Miejskich nr [...] z dnia [...] wynika, że prowadzone było postępowanie w przedmiocie przywrócenia do stanu pierwotnego pasa drogi w ul. [...], w którym ujawniono, że nierozstrzygnięta jest kwestia własności nieruchomości, której postępowanie dotyczy. Z przedłożonej do akt decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] umarzającej postępowanie administracyjne dotyczące ogrodzenia działki nr [...] przy ul. [...], wynika fakt usytuowania ogrodzenia przez inwestorów na terenie własnej nieruchomości przy ul.[...], potwierdzony przez uprawnionego geodetę K. L. Przedłożona przez stronę mapa inwentaryzacyjna nieruchomości przy ul. [...] zawiera wyrys granic nieruchomości na podst. operatu ewidencji gruntów, ze wskazaniem wybudowania ogrodzenia zgodnie z wyrysem na mapie. Z załączonego do skargi pisma Urzędu Miasta [...] z dnia [...] wynika, że w dniu 20 lutego 2009 r. wprowadzono zmianę do ewidencji gruntów w wyniku której wykreślono wpis Zarządu Dróg Miejskich jako władającego działką [...], zaś działki ewid.[...], [...],[...] i [...] stanowią jedną nieruchomość uregulowaną w KW [...], będącą własnością strony skarżącej. Pismo powyższe wskazuje na błędne wpisy dokonane w ewidencji i niezgodne z przepisami ewidencyjnymi gruntów działanie delegatury [...]. Powołując się na nieprawidłowości dokonywania wpisów w ewidencji gruntów, strona skarżąca kwestionuje istnienie działki oznaczonej jako nr [...], twierdząc iż ta część gruntu przynależy do całości działki skarżących i tylko działka [...] (powierzchnia pod pomnikiem) jest własnością Skarbu państwa (vide protokół rozprawy z dnia 28 kwietnia 2010 r. i pismo uzupełniające skargę wraz z przedłożoną dokumentacją). Biorąc pod uwagę treść powyższych dokumentów wskazujących na występowanie już wcześniej w sprawie przedmiotowej nieruchomości kwestii niewyjaśnienia uprawnień właścicielskich (pas drogi w ul. [...]), zarzuty skarżącego co do błędnego przyjęcia własności Skarbu Państwa dla działki nr [...], a także fakt wystąpienia błędnych wpisów w ewidencji gruntów i budynków istotnym było szczegółowe zbadanie czyją własnością jest teren działki nr ew. [...]. Brak takich ustaleń stanowi o nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i uniemożliwia sądowi ocenę rozstrzygnięcia administracyjnego. Naruszenie przepisów art. 7 i 77 kpa jako mające istotny wpływ na wynik postępowania stanowiło podstawę uchylenia obu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) Orzekając ponownie organ weźmie pod uwagę powyższe i dopiero po dokonaniu starannych ustaleń w kluczowej kwestii własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], organ podejmie rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie dotyczącej stricte ogrodzenia terenu działek nr [...] i [...].