VII SA/Wa 1271/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterokondygnacyjnego budynku wielorodzinnego z towarzyszącą infrastrukturą przy ul. Ł. w K.. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda powołał się na zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także szczegółowo ustosunkował się do kwestii odległości zabudowy od granic z działkami i zabudowaniami sąsiednimi, w aspekcie uprawnień osób trzecich i przepisów przeciwpożarowych. Organ II instancji wyjaśnił też w uzasadnieniu decyzji wszelkie kwestie związane z wykazaniem się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzja Wojewody [...] stała się następnie przedmiotem odrębnych postępowań administracyjnych: o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę (zakończonego odmową stwierdzenia nieważności decyzji) oraz o wznowienie postępowania. W odniesieniu do wznowienia postępowania, po wydaniu stosownego postanowienia i przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] marca 2003 r., wskazując w uzasadnieniu, iż nieruchomość wnioskodawców nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, nie mają więc przymiotu strony, a nadto zatwierdzony projekt odpowiada przepisom prawa w zakresie wymaganych odległości. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr[...] , po rozpoznaniu odwołania J. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji, uznając, iż J. S. nie miała przymiotu strony jako jeden z członków wspólnoty mieszkaniowej, która nie graniczy ze sporną inwestycją. Organ II instancji doszedł do wniosku, że wznowienie postępowania i wydanie decyzji orzekającej merytorycznie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. na wniosek osoby, która nie legitymuje się przymiotem strony stanowi naruszenie prawa, gdyż całe postępowanie zainicjowane przez nieuprawniony podmiot było bezprzedmiotowe. J. S., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę na tę decyzję ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, w szczególności, że jako członek wspólnoty chce dochodzić samodzielnie ochrony swoich praw, których naruszenia upatruje w niezgodności sposobu zagospodarowania terenu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nieruchomość, do której posiada tytuł prawny jest narażona na przesłanianie światła słonecznego przez budynek objęty pozwoleniem. Nie jest też, zdaniem skarżącej, zasadne, iż osoba mająca tytuł prawny do nieruchomości niegraniczącej z terenem inwestycji nie ma przymiotu strony. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie nadzwyczajne, a taki charakter miało wznowione w sprawie postępowanie, było ustalenie czy występuje jedna z przesłanek opisanych w art. 145 k.p.a. Ponieważ J. S. zarzuciła, iż nie brała udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego jako strona tego postępowania, organy administracji, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, objęły badaniem przesłankę opisaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym zakresie zbadano przede wszystkim podnoszone przez skarżącą kwestie związane z wpływem odległości projektowanego budynku od istniejącej zabudowy, w tym ewentualności jej zacieniania. Organy nie stwierdziły, aby którakolwiek z projektowanych odległości naruszała przepisy prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690 z późn. zm.). Zasadnie organy stanęły na stanowisku, że nie został naruszony interes prawny skarżącej, gdyż w tym przypadku jego naruszenia można było się dopatrywać wówczas, gdyby zaprojektowano budynek z naruszeniem przepisów materialnego prawa budowlanego, w tym przepisów dotyczących minimalnych odległości wymaganych przez rozporządzenie wykonawcze. Jak wynika z powyższego, przedmiotem badania i ocen zawartych w uzasadnieniu decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r. były kwestie, od których zależało ustalenie istnienia ewentualnego interesu prawnego J. S. do udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego i te właśnie oceny zaważyły na rozstrzygnięciach organów. Jeżeli chodzi o zarzuty skargi, iż w uzasadnieniu decyzji przyjęto, jako podstawę rozstrzygnięć brak wspólnej granicy działek, oraz okoliczność, iż J. S. jest członkiem wspólnoty nie mającym w opisanych okolicznościach interesu prawnego do kwestionowania pozwolenia budowlanego, uznać należało je za nietrafne, skoro punktem wyjścia do oceny interesu prawnego skarżącej było badanie przez organy ewentualnych naruszeń prawa materialnego. Skutkiem zaś takich ustaleń była konstatacja organu II instancji, iż wznowienie postępowania zainicjował podmiot nie posiadający interesu prawnego, co ustalono już po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. J. S. nie była zatem stroną postępowania budowlanego, więc nie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skoro jednak postępowanie wznowiono, to po wyjaśnieniu kwestii braku przymiotu strony postępowanie należało umorzyć, nie było bowiem podstaw do merytorycznego rozpatrywania sprawy, skoro wznowione postępowanie okazało się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa, które mogłyby w stopniu istotnym wpłynąć na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.