VII SA/Wa 1272/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 luty 2006 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia pozwolenia na budowę skargę oddala. VIISA/Wa 1272/05 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] .M. Ch po zapoznaniu się z projektem budowlanym oraz raportem oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "[...]" nr [...] w miejscowości W. (działka Nr [...]) gm. L. pozytywnie uzgodnił powyższą inwestycję z następującymi uwagami: 1. należy wykonać pomiary kontrolne gęstości mocy pół elektromagnetycznych wokół stacji po zrealizowaniu stacji bazowej, które wraz z decyzją pozwolenia na budowę trzeba przedłożyć [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w W.; 2. należy zastosować określone typy anten sektorowych oraz anten radioliniowych; 3. stacja bazowa winna tak funkcjonować aby obszar występowania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 pozostawał niedostępny dla ludzi; 4. należy oznakować projektowaną stację w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, zaś urządzenia wytwarzające pole elektromagnetyczne mogą być obsługiwane wyłącznie przez osoby przeszkolone; 5. nie należy lokalizować ewentualnej zabudowy z przeznaczeniem na pobyt ludzi o wysokości 46,5 m n.p.t. w odległości mniejszej niż 23,7 m od anten; 6. zmiany warunków pracy stacji mające wpływ na zmianę rozkładu pól elektromagnetycznych powodowanych pracą stacji każdorazowo wymagają uzgodnienia z [...] Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż stacja bazowa telefonii komórkowej zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym raport oddziaływania na środowisko wymagany jest obligatoryjnie (zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko – Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. S. podnosząc, iż stacja bazowa będzie szkodliwa dla zdrowia ludzi i zwierząt przebywających w zabudowaniach usytuowanych w jej pobliżu, w konsekwencji czego nie wyraża zgody na budowę stacji na działce Nr [...]. Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lipca 2005r. Nr [...] po rozpoznaniu odwołania B. S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z wyłączeniem pkt 6, w którym to zakresie umorzył postępowanie. W uzasadnieniu organ odwoławczy w całości podzielił argumentację przywoływaną przez organ I instancji, zaś w odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu stwierdził, iż z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że pola elektromagnetyczne w wartościach przekraczających wartość dopuszczalną 0,1 W/m2 wystąpią na wysokości powyżej 46,50 m n.p.t. oraz w zasięgu maksymalnym do 23,7 m od anten na kierunku promieniowania, a więc w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludności. Nadto organ przypomniał, iż zgodnie z wytycznymi bezpośrednio po uruchomieniu stacji i po każdorazowej zmianie warunków jej pracy będą wykonane pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych potwierdzające brak zagrożenia z tytułu sąsiedztwa przedmiotowej inwestycji. Uchylony pkt 6 decyzji organu I instancji dotyczący warunku ograniczającego możliwość lokalizacji zabudowy z przeznaczeniem na pobyt ludzi w odległości 23,7 m od anten i o wysokości ponad 46,5 m n.p.t. poprzez takie sformułowanie przekroczył swoje kompetencje, ponieważ tego typu ograniczenie wprowadza zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję wniosła B. S. twierdząc m. in., iż wieża będzie przyciągała wyładowania atmosferyczne a jej rodzice zamieszkujący na w/w działce będą bezpośrednio narażeni na stres i niebezpieczeństwo związane z budową stacji. Skarżąca nadmienia także, iż w przyszłości chce na terenie swojej posesji budować dom mieszkalny i ma obawy co do możliwości uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na przedmiotową inwestycję. Daje również pod rozwagę zmianę jej lokalizacji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3§1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1§2 w/w ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa (art. 145§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Skarga nie jest uzasadniona. Sąd nie podziela zarzutów zawartych w skardze, gdyż nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji odniósł się wyczerpująco do wszystkich zarzutów merytorycznych wysuwanych przez skarżącą. Zgodnie z dyspozycją art. 3 ust. 2 lit. a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) do zakresu zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie nadzoru sanitarnego należy uzgodnienie dokumentacji projektowej inwestycji budowlanej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. W kompetencji tego organu nie leży więc badanie zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia dotyczące warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla planowanej inwestycji są wiążące dla organów architektoniczno – budowlanych w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Planowana inwestycja należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko jest wymagane obligatoryjnie (zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573). Przedmiotem opracowanego raportu był wpływ pól elektromagnetycznych planowanej inwestycji na zdrowie ludzi. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania w tym postępowaniu prawidłowości przygotowania i zawartości raportu, który został opracowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wbrew twierdzeniem strony skarżącej, wszystkie zagadnienia podnoszone w zażaleniu a później w skardze, mają swoje odzwierciedlenie w raporcie oddziaływania przygotowanym przez biegłego Wojewody [...] – mgr inż. M. S. We wnioskach wykonanego raportu stwierdza się, że pola elektromagnetyczne o gęstości S≥0,1 W/m2 od projektowanych systemów antenowych stwarzające potencjalne zagrożenie wystąpią tylko w wolnej przestrzeni: od anten sektorowych w poziomach +48,50 mnpt - +48,70 mnpt; od anten radioliniowych w poziomie +46,50 mnpt a więc tylko w miejscach niedostępnych dla ludzi. Ponadto stwierdza się, że przy zachowaniu warunków określonych w projekcie architektoniczno – budowlanym, projektowana stacja bazowa nie będzie wywierała negatywnego wpływu na środowisko i zdrowie ludzi i będzie spełniać wymagania w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem niejonizującym. Treść skargi ogranicza się wyłącznie do negowania ustaleń i wniosków raportu. Nie została poparta innymi dowodami, które podważyłyby raport. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej jakoby projektowana stacja bazowa emitowała bardzo wysokie natężenie pola elektromagnetycznego. Jest to zarzut gołosłowny nie wynikający z żadnego dowodu. Należy też zauważyć, iż organ opiniując pozytywnie przedmiotową inwestycję w pkt od 1 – 5 szczegółowo określił warunki, których spełnienie zagwarantuje bezpieczeństwo i eliminację jakiegokolwiek zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. W świetle ustaleń raportu brak podstaw do odmowy pozytywnego uzgodnienia projektowanej inwestycji stacji bazowej telefonii przez organ opiniujący. W tym miejscu ponownie trzeba podkreślić, że zaskarżona decyzja stanowi tylko uzgodnienie w trybie art. 106 kpa inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko. Nie stanowi ona pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji, gdyż w tym zakresie kompetencje należą do organu architektoniczno – budowlanego. Za bezprzedmiotowe dla oceny prawnej kwestionowanej decyzji Sąd uznał żądania skarżącej o zapewnieniu jej braku w przyszłości przeszkód w zabudowie działki. Kwestie te pozostają poza zakresem niniejszego postępowania. W podsumowaniu powyższych kwestii Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, uznając zgodność decyzji z przepisami prawa. Z tych wszystkich względów skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, należało skargę oddalić w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 lutego 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm.).