VII SA/Wa 1273/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. skargę oddala VII SA/Wa 1273/05 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania W.G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...], znak: [...], nakazującej A. i T. K. wykonanie określonych w tym rozstrzygnięciu robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budynku garażowego położonego na działce o nr ew. [...] w miejscowości M. [...], gmina Z., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. prowadząc postępowanie wyjaśniające, dotyczące budynku garażowego położonego na działce o nr ew. [...] w miejscowości M. [...], naruszył art. 7 kpa, nakładający na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny obywateli jak również art. 77 § 1 kpa zobowiązujący organ do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym ekspertyza techniczna z dnia 14 września 2001 r., czas budowy przedmiotowego budynku garażowego określa na lata 1991 – 1993 r. Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, przedmiotowy budynek podlega reżimowi ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, gdyż art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. stanowi, że przepis art. 48, traktującego o samowoli budowlanej, nie stosuje się do obiektów, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy zostało wszczęte postępowanie administracyjne, stosując do takich obiektów przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy podniósł, iż organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do zastosowania art. 40 Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 w/w ustawy. Legalizacja takiego obiektu w oparciu o przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. jest możliwa, gdy budynek znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę tego rodzaju oraz nie powoduje on niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, jak również niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w sposób niewystarczający (niepełny) dokonał analizy stanu faktycznego pod kątem zbadania wystąpienia przesłanek z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Organ I instancji nie ustalił bowiem, czy usytuowanie przedmiotowego budynku garażowego jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w czasie budowy spornego obiektu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż "(...) z uwagi na to, że przedmiotowy budynek zlokalizowany jest na działce zagrodowej i nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz nie pogarsza warunków użytkowych dla otoczenia, zatem nie ma zastosowania art. 37 (...)". Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W.G. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż jest ona niezgodna ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa administracyjnego. Skarżący podniósł, iż przedmiotowy budynek garażowy pobudowano bez żadnych zezwoleń, planów, w warunkach samowoli budowlanej, z naruszeniem obowiązujących przepisów o zachowaniu odległości od granic działki oraz odległości o ochronie pożarowej. Ponadto wskazał, iż garaż został wybudowany w 1997 r., a nie jak bezpodstawnie określono okres jego budowy na lata 1991 – 1993. Zdaniem skarżącego zostało to oparte na fałszywych zeznaniach i fałszywej ekspertyzie, co miało na celu uniknięcie przez inwestora odpowiedzialności i konsekwencji wynikających z art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., które obowiązywało w czasie budowy w 1997 r. Nadto podniósł, iż jednospadowy dach garażu jest wysunięty na około 50 cm. poza granicę jego działki. Dachy stodoły i garażu są połączone co powoduje, że zmasowane ilości wody, zmywając rakotwórczy eternit, spływają na jego działkę, zatruwając ją i podtapiają budynki, niszcząc fundamenty i ściany. W.G. zarzucił ponadto organom administracji naruszenie przepisów art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 9 kpa, art. 10 kpa, art. 35 § 1, § 2, § 3 kpa, art. 36 kpa, 75 § 1 kpa, 77 § 1 kpa, 78 § 1 kpa, 79 § 1 i 2 kpa, art. 80 kpa. Zdaniem skarżącego wszystkie biurokratyczne działania są wbrew prawu i zmierzają do legalizacji bezprawnej samowoli i dzikiej niezgodnej z prawem budowy. W ocenie skarżącego, jedynie wydanie decyzji, w której wytyczona będzie granica między działką inwestora o nr ew. [...] i jego działką o nr ew. [...], która będzie nakazywała odsunięcie ścian samowolnie na dziko pobudowanych budynków garażu i stodoły zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, projektowego i przeciwpożarowego, będzie zgodna z prawem i może rozwiązać problem. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Podstawą materialnoprawną decyzji kontrowanej w niniejszym postępowaniu jest przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub części i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 kpa w związku z art. 136 przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa procesowego, w tym gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadził takie postępowanie, ale z rażącym naruszeniem przepisów postępowania. W takich przypadkach organ odwoławczy aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 1997 r., SA/Po 1237/96, POP 1998, Nr 3, poz. 92). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organ odwoławczy zasadnie przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji uznając, iż postępowanie wyjaśniające wymaga przeprowadzenia w całości lub znacznej części. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wskazał okoliczności faktyczne, które mają znaczenia prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji winien był w sposób wyczerpujący dokonać analizy stanu faktycznego sprawy oraz dać temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji. Przede wszystkim zobowiązany był do zbadania sprawy pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Winien był ustalić, czy możliwa jest legalizacja przedmiotowego obiektu garażowego w oparciu o przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W tej sytuacji stanowisko organu odwoławczego należy uznać za zasadne i odpowiadające przepisom prawa. Pozostałe zarzuty zawarte w skardze pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.