VII SA/Wa 1273/10

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.P. i W. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi G.P. i W. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie : stwierdzenia niedopuszczalności zarzutów postanawia : przyznać G.P. i W. P. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 8 grudnia 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez wnioskodawców formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcami pozostaje syn. Trzyosobowa rodzina utrzymuje się obecnie z zasiłku, jaki wnioskodawczyni otrzymuje z Powiatowego Urzędu Pracy w P. dla osoby bezrobotnej w wysokości 625,92 złotych netto miesięcznie oraz stypendium socjalnego jaki otrzymuje od uczelni syn wnioskodawców w wysokości 700,00 złotych, co łącznie stanowi dochód w wysokości 1.325,92 złotych netto miesięcznie. Wnioskodawcy wyjaśnili, iż wnioskodawca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, na potwierdzenie czego dołączyli zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w P. z dnia [...]. Ponadto, dołączyli zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w P. z dnia [...] potwierdzające wysokość pobieranego przez wnioskodawczynię zasiłku oraz zaświadczenie z uczelni syna potwierdzające, że syn jest studentem czwartego roku studiów stacjonarnych Politechniki W. i decyzję o przyznaniu mu na rok 2011/2012 stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości wynoszącej 700,00 złotych. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy wskazali, że ich sytuacja materialna pogorszyła się, gdyż wnioskodawczyni utraciła pracę, a tym samym zmniejszyła się wysokość miesięcznego dochodu z jakiego utrzymywała się dotychczas rodzina. Oświadczyli, że posiadają dom mieszkalny będący w budowie znajdujący się na działce o powierzchni 1.801 m ², przy którym prace zostały przerwane ze względu na brak środków finansowych oraz mieszkanie lokatorskie o powierzchni 51,3 m ². Wskazali, że innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych nie posiadają. Dodali, że posiadają 33 letni samochód dostawczy Mercedes D – 207, który pozostał im po wyrejestrowaniu działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawcę. Z nadesłanych do niniejszej sprawy w dniu 7 września 2011 r. (data stempla biura podawczego) dodatkowych wyjaśnień wynika, że wnioskodawczyni złożyła pozew do Sądu Pracy o przywrócenie do pracy i w chwili obecnej oczekuje na rozstrzygnięcie sądowe. Wnioskodawca wskazał, iż oczekuje na stwierdzenie przez Sąd Administracyjny, że decyzja nakazująca rozbiórkę jego budynku warsztatowego, w którym dotychczas realizował produkcję została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, co umożliwiłoby mu wznowienie działalności gospodarczej. Wnioskodawcy podali, że nie podejmują prac dodatkowych, dorywczych, sezonowych, umów zlecenia czy o dzieło, gdyż w chwili obecnej żyją skromnie i nie są przymuszeni do desperackich prób poszukiwania pracy za wszelką cenę. Wnioskodawcy oświadczyli, że ponoszą następujące koszty stałe związane z utrzymaniem mieszkania : z tytułu opłat za czynsz w wysokości 485,00 złotych pomniejszony o kwotę przyznanego dodatku mieszkaniowego w wysokości 140,00 złotych, z tytułu opłat za energię elektryczną w wysokości 130,00 – 150,00 złotych za dwumiesięczny okres rozliczeniowy, z tytułu zakupu butli z gazem w kwocie 45,00 złotych, która wystarcza na 3 do 4 tygodni, z tytułu opłat za telefon i internet w wysokości około 100,00 złotych oraz na zakup lekarstw dla wnioskodawcy w wysokości około 200,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawcy oświadczyli, że zaopatrują się w produkty żywnościowe w sklepach sieciowych, często korzystając z promocji i zniżek, a ubierają się w sklepach z tanią odzieżą. Wskazali, że starają się maksymalnie minimalizować wydatki i dostosowywać je do posiadanych aktualnie środków, aby nie popaść w spiralę zadłużenia. Oświadczyli, że jedyną pomocą jaką otrzymują jest dodatek mieszkaniowy. Wskazali, że syn w roku akademickim nie podejmuje żadnej pracy, albowiem rozciągnięty na cały dzień program nauczania nie pozwala mu na to. Wnioskodawcy podkreślili, że nie posiadają żadnych lokat i kont dewizowych. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze obecną sytuację finansową wnioskodawców, a w szczególności fakt utrzymywania się trzyosobowej rodziny z zasiłku dla osób bezrobotnych otrzymywanego przez wnioskodawczynię oraz stypendium socjalnego syna przychylono się do ich wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Stwierdzono, że przy wysokości uzyskiwanego miesięcznie dochodu wynoszącego 1.325,92 złotych miesięcznie wnioskodawcy nie są w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie bez spowodowania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Uznano, że poniesienie kosztów sądowych w sprawie uniemożliwiłoby zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych wnioskodawców. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.