VII SA/Wa 1277/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 września 2015r. po rozpoznaniu wniosku S. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi S. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: przyznać S. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 3 sierpnia 2015r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez S. G. formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową i majątkową. Do wniosku załączyła kserokopię decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2015r. o waloryzacji pobieranej emerytury, kserokopię opłat ponoszonych za mieszkanie oraz kserokopię faktur ponoszonych na zakup lekarstw. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a ) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych . Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Podała, że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 1.420,68 złotych brutto miesięcznie ( netto 1193,82 złotych). Nadto, uzyskuje dochody z tytułu wynajmu mieszkania w wysokości 700 złotych brutto, netto – 640,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni oświadczyła, że posiada mieszkanie o pow. 35,4 m ² oraz udział 3/20 w mieszkaniu przy ul. [...] w M. Z uzasadnienia wniosku wynika, że wnioskodawczyni jest osobą schorowaną niepełnosprawną z I grupą inwalidztwa. Podała, że ponosi następujące wydatki tj. opłatę za energię elektryczną w wysokości 75,00 złotych, opłatę za czynsz w wysokości 275,00 złotych, opłatę za gaz w wysokości 25,00 złotych. Nadto ponosi duże wydatki na lekarstwa wskazała, że średnio miesięcznie wydaje na nie kwotę 1.083,00 złotych. Po podsumowaniu podała, że jej miesięczne wydatki jakie ponosi wynoszą 1.458,00 złotych. Wskazała, że na miesięczne wyżywienie, środki higieny i czystości, ubranie, dojazdy do lekarzy, wizyty lekarskie pozostaje jej kwota 375,00 złotych. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie korzysta z żadnej pomocy z MOPS. Ponadto żadnego majątku oprócz wskazanego we wniosku jak i przedmiotów wartościowych nie posiada. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochody uzyskiwane przez wnioskodawczynię są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.