VII SA/Wa 1278/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. w przedmiocie odmowy wycofania wniosku o sprawdzenie kwalifikacji kierującego pojazdem postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia 28 lutego 2014 r. na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1137)oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, poz. 151 ze zm.) Komendant [...] Policji wniósł o kontrolne -sprawdzenie kwalifikacji M. W. do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień. Pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł o usunięcie wpisów ostatecznych z ewidencji punktów karnych. Po uzyskaniu informacji od organu zawartej w piśmie z dnia 18 sierpnia 2017 r., skarżący pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. wystąpił do Komendanta [...] Policji o wycofanie wniosku o sprawdzenie kwalifikacji kierującego pojazdem. W odpowiedzi na powyższe organ administracji wyjaśnił, że w związku z naliczeniem punków karnych, wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy pozostaje aktualny. Następnie skarżący wniósł odwołanie, na które otrzymał wyjaśnienie z dnia 15 listopada 2017 r., iż ewidencja kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzona jest samodzielnie przez właściwych komendantów wojewódzkich/Stołecznego Policji, natomiast czynności wykonywane w ramach prowadzonej ewidencji m. in. rejestracja naruszeń, usuwanie punktów czy wnioskowanie o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji są czynnościami o charakterze materialno-technicznym i nie mogą zostać uznane za wykonywane w ramach ogólnego postępowania administracyjnego. Zatem pisma skarżącego nie można potraktować, jako środka odwoławczego. W dniu 4 maja 2018 r. skarżący wniósł ponaglenie w sprawie żądania usunięcia wniosku o sprawdzenie kwalifikacji kierującego pojazdem z dnia 28 lutego 2014 r., a w dniu 9 maja 2018 r. skargę do Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016, poz.1066), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) dalej zw. "ppsa". sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 ww. aktu stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kognicja sądów administracyjnych może być kreowana także przez przepisy szczególne, co znajduje potwierdzenie w treści art. 3 § 3 ppsa, zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi musi więc być działalność w prawnych formach określonych w art. 3 § 2 lub w przepisach szczególnych lub bezczynność, a działalność ta lub bezczynność musi być wykonywana przez organy administracji publicznej. Rozpoznając przedmiotową sprawę, Sąd uznał, iż skargę należało odrzucić. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Czynność Komendanta [...] Policji - wniosek o sprawdzenie kwalifikacji sporządzony został na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o ruchu drogowym oraz art. 29 ust. 1 pkt 2b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Natomiast na podstawie § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającym przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) wydanego na podstawie art. 130 ust. 4 , art. 140 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, Komendant Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazd, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z tego przepisu wynika zatem, że wniosek komendanta wojewódzkiego Policji inicjuje postępowanie w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji, jednak samo skierowanie następuje dopiero po wydaniu przez właściwego starostę decyzji w tym przedmiocie. Wniosek, jest zatem pismem skierowanym, przez organ policji do właściwego starosty informującym o określonym stanie faktycznym i jednocześnie wnioskującym o podjęcie przewidzianych prawem działań. Nie jest zatem ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Nie jest on także innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie ma ono bowiem charakteru władczego i nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jednostki, a w konsekwencji nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1124/15; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 806/15 - obydwa dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z aktem lub czynnością w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia, gdy odnosi się on do zewnętrznych, konkretnie imiennie oznaczonych podmiotów, co do których organ administracji działa w sposób władczy poprzez stwierdzenie, ustalenie lub potwierdzenie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zaskarżony wniosek nie jest skierowany na zewnątrz organów administracji publicznej (jego adresatem jest organ administracji), nie wywołuje on skutku w postaci potwierdzenia uprawnień lub nałożeniem obowiązków na stronę (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 416/06; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 467/11, dostępne na http://www. nsa.gov.pl). Dopiero na podstawie tego wniosku starosta wydaje decyzję administracyjną, o skierowaniu na badania psychologiczne, która rodzi prawa czy obowiązki po stronie jej adresata. I dopiero decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, przez właściwego starostę, po wyczerpaniu toku instancji, może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego, a w takiej skardze można zawrzeć zarzuty odnośnie wniosku wszczynającego postępowanie w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Sam wniosek nie może jednakże stanowić przedmiotu skargi, jak również i odmowa jego wycofania. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, skargę należało odrzucić.