VII SA/Wa 1283/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania skargę oddala VII SA/Wa 1283/09 UZASADNIENIE Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. wymierzającego inwestorowi M. S.A. karę w wysokości 50000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania dwóch zjazdów od strony drogi wojewódzkiej znajdujących się na [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w protokole przesłuchania strony jej pełnomocnik potwierdził użytkowanie w/w zjazdów, pomimo zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu ich budowy. Brak zawiadomienia o zakończeniu budowy w/w zjazdów wynika z braku uzgodnienia z Urzędem Marszałkowskim organizacji ruchu. Organ odwoławczy stwierdził, iż w myśl art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Stosownie zaś do art. 59 f w/w ustawy w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Zgodnie z ust. 2 w/w ustawy stawka opłaty (s) wynosi 500 zł. Mając powyższe na uwadze, w związku z ustaleniem przez pracowników organu I instancji, iż zjazdy są użytkowane nielegalnie organ odwoławczy nie znalazł podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na powyższe postanowienie złożyła Spółka [...] S.A. z siedzibą w [...] i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu autor skargi zarzucił naruszenie: art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego a także naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 i § 3 a także art. 7 i 8 Kpa. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 ustawy Prawo budowlane do użytkowania obiektu na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę można przystąpić z zastrzeżeniem art. 55 i 57 po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu bodowy, jeżeli organ ten w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Wyjątek od powyższej zasady został określony w art. 55 który stanowi, iż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Stosownie zaś do art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie owymi obiektami są zjazdy z działek oznaczonych nr [...]. W tym miejscu należy odwołać się do definicji "zjazdu", która została wprowadzona ustawą z dnia 14 listopada 2003 r., o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003, nr 200, poz. 1953 ze zm), która zaczęła obowiązywać począwszy od dnia 9 grudnia 2003 r. W ustawie tej "zjazd" określono jako połeczenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, iż zjazd jest miejscem dostępu do drogi publicznej nie stanowiącym jednak części tej drogi. Zagadnieniem istotnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy było ustalenie czy inwestor przystąpił do użytkowania obu zjazdów. Samo stwierdzenie, iż są one użytkowane przez bliżej niedookreślone podmioty i to jeszcze wbrew istniejącym tamże zakazom było oczywiście niewystarczające. W niniejszej sprawie tak jednak nie było. Wbrew temu co sugeruje skarżący w postępowaniu przed organami zgromadzono wystarczające dowody, które pozwalały na uznanie, iż także inwestor przystąpił do użytkowania zjazdów. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest nie tylko oświadczenie A. G., który przyznał, iż zjazdy użytkowane są zarówno przez klientów firmy [...] ale i przez samą firmę a ściślej mówiąc przez jej pracowników. Bardzo istotnym dowodem w sprawie było również oświadczenie kierownika sklepu D. W., która przyznała nie tylko fakt użytkowania zjazdów ale i to że można było z nich swobodnie korzystać, jako że nie ustawiono na nich żadnych zapór uniemożliwiających komunikację albowiem takowe nie były i nie są wykonane. Jedyny argument jaki podnoszono w postępowaniu przed organami, który zdaniem skarżącej miał usprawiedliwić fakt braku decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zjazdów sprowadzał się do braku uzgodnienia organizacji ruchu z Urzędem Marszałkowskim. Inne okoliczności stanowiące swoiste usprawiedliwienie nielegalnego ich użytkowania są w ocenie Sądu gołosłowne. Chodzi tu w szczególności o stwierdzenie jakoby zjazdy były zabezpieczone przed korzystaniem przez osoby fizyczne, oraz o to że te rzekome zabezpieczenia demontowane są przez nieznane skarżącemu osoby. Takie stwierdzenia wobec oświadczeń w/w pracowników firmy nie mogą być wiarygodne. Sąd nie podziela również, tezy skarżącego jakoby w przypadku jednego zjazdu chodziło wyłącznie o remont, a zatem aby w jego przypadku nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, a więc i obowiązek zgłoszenia zakończenia robót. Z treści decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. wydanej na wniosek inwestora – [...] S.A. w [...] wynika, iż zatwierdzony projekt budowlany oraz udzielone pozwolenie na budowę dotyczyły dwóch zjazdów, a nie jednego. W związku z tym nazwanie budowy jednego z nich remontem uznać należy za nieporozumienie. Niejako na marginesie powyższych rozważań zauważyć należy, iż krytyka skarżącego, która dotyczyła wypowiedzi A. G. jest co najmniej zastanawiająca. Otóż wskazał on (uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań) na fakty wyjątkowo niekorzystne dla spółki [...]. Próba podważenia ich wskazanymi w skardze stwierdzeniami (str. 3 skargi) jest próbą sugerowania tego co w/w powinien oświadczyć przed organami w interesie spółki nie zaś tego co powinien oświadczyć na podstawie własnych obserwacji. Za pozostający bez wpływu na treść rozstrzygnięcia uznać należy zarzut, iż organ nie wskazał kategorii obiektu budowlanego do jakiej zaliczył przedmiotowe zjazdy. Brak wskazania tejże kategorii został sprostowany jako oczywista omyłka organu. Prawidłowość podjęcia rozstrzygnięcia w tej kwestii była badana przez tutejszy sąd w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1649/09. W wyniku przeprowadzonego postępowania uznano, iż podjęcie go w trybie art. 113 § 1 Kpa było prawidłowe. Z uwagi na powyższe skarga na podstawie art. 151 ppsa oddalono.