VII SA/Wa 1285/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. i Z. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. I. uchyla zaskarżoną decyzję , II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. i Z. T. kwotę 760 zł ( siedemsetsześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] lutego 2010r. - na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego - po ponownym rozpatrzeniu sprawy rozbudowy budynku mieszkalnego w sposób istotnie odbiegający od udzielonego pozwolenia na budowę, zatwierdził projekt budowlany zamienny rozbudowy budynku mieszkalnego ze zmianą sposobu użytkowania parteru na funkcję handlowo-usługową i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych na działce nr ewid. [...] w S. przy ul. [...] [...]; oraz nałożył obowiązek uzyskania przed przystąpieniem do użytkowania wskazanego obiektu budowlanego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało w wyniku przeprowadzenia w dniu [...] lipca 2003 r. kontroli rozbudowy budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ewid. [...] w S. przy ulicy [...] [...], w trakcie której stwierdzono, że inwestor dokonał podwyższenia obiektu w części nadbudowywanej o 2,14 m w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego jak również zmienił przeznaczenie poddasza z nieużytkowego na użytkowe wraz z wyodrębnieniem dodatkowych 2 pokoi, łazienki i schowka, których nie przewidywał zatwierdzony projekt budowlany. Z protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2003r. wynika, że stwierdzono w jej trakcie następujące odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego: 1) W poziomie parteru od strony północnej wykonano dodatkowo drzwi wejściowe; 2) Poddasze projekt przewidywał jako nieużytkowe, natomiast ściany zostały podwyższone z 52 cm do 100 cm; 3) Wysokość kalenicy wynosi 3,80 m zamiast 1,66 m. Stwierdzono również wykonanie 3 pomieszczeń mieszkalnych na poddaszu. W związku z tym, że powyższe zmiany uznane zostały za odstąpienie od udzielonego pozwolenia na rozbudowę z [...] grudnia 2002 r. wydanego przez Starostę [...], zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego D. oraz T. S. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego ze zmianą sposobu użytkowania parteru na funkcję handlowo-usługową na nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] [...], nr ew. działki [...], postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. wstrzymano prowadzenie robót budowlanych rozbudowy przedmiotowego obiektu wraz z nałożeniem obowiązku przedłożenia oceny technicznej, dotyczącej wpływu podwyższenia rozbudowywanego budynku na ograniczenie nasłonecznienia pomieszczeń budynku sąsiedniego, usytuowanego na działce nr ewid. [...], będącego własnością A. i Z. T. Na postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych zażalenie złożył T. S. Postanowieniem z dnia [...] października 2003r. umorzono postępowanie zażaleniowe. W dniu [...] września 2003 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wydana została decyzja zobowiązująca inwestora do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego poddasza. Od decyzji tej odwołanie złożył T. S. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] października 2003 r. uchylił ww. decyzję co do terminu przedłożenia projektu, wyznaczając nowy 30-dniowy termin do przedłożenia tegoż projektu. W dniu [...] listopada 2003r. T. S. złożył projekt budowlany zamienny wraz z analizą nasłonecznienia budynku, sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego. Następnie na podstawie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego powyższy projekt budowlany zatwierdzony został decyzją PINB w S. z dnia [...] grudnia 2003r., udzielającej równocześnie pozwolenia na wznowienie robót. Od powyższej decyzji złożyli odwołanie A. i Z. T. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli skargę A. i Z. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt: VII SA/Wa 324/04, uchylił decyzję [...] WINB oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, postanowieniem z dnia [...] maja 2006r. PINB w S. zobowiązał inwestora do uzupełnienia w terminie 2 miesięcy przedłożonego projektu budowlanego zamiennego o dane umożliwiające ocenę zgodności zamierzenia budowlanego z § 13 ww. rozporządzenia, w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku sąsiednim. W wyznaczonym terminie inwestor nie uzupełnił przedłożonego projektu budowlanego, w związku z czym dokonane zostały dodatkowe oględziny obiektu z udziałem uprawnionego geodety, celem ustalenia niezbędnych danych do dokonania takiej oceny przez organ nadzoru budowlanego. Na wniosek T. S. [...] WINB postanowieniem z [...] kwietnia 2007r. stwierdził nieważność postanowienia PINB dnia [...] maja 2006r. zobowiązującego inwestora do uzupełnienia projektu zamiennego rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...]. W dniu [...] września 2006 r. przeprowadzono wraz z geodetą oględziny przedmiotowego budynku. Po ponownym przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, mając przede wszystkim na względzie wyrok sądu administracyjnego, dokonano szczegółowej oceny wpływu rozbudowy budynku na działce nr ewid. [...] na naturalne oświetlenie pomieszczeń w budynku A. i Z. T. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] lutego 2010r. PINB w S. przywołał treść § 13 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Dalej organ wskazał, że zgodnie z ust. 2 tego przepisu wysokość przesłaniania, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Odległość ta może być zmniejszona nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Na podstawie pisma Urzędu Miejskiego w S., znak: [...], z dnia [...] listopada 2006 r. organ ustalił, że działki nr ewid. [...] i [...] znajdują się na obszarze zabudowy śródmiejskiej. PINB w S. ustalił także, że w budynku usytuowanym na działce nr ewid. [...], należącym do A. i Z. T. w ścianie północno-wschodniej znajdują się trzy okna na parterze oraz dwa okna na piętrze obiektu naprzeciwko nadbudowywanej części budynku zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]. Organ ustalił, że okna na parterze obiektu służą do naświetlania magazynu będącego częścią sklepu zajmującego cały parter budynku, którego przeznaczenie zmienione zostało na podstawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania z dnia [...] lutego 2005 r. złożonego do Starosty [...]. Pomieszczenie magazynowe, mając na względzie definicję zawartą w § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych organ uznał za nieprzeznaczone na pobyt ludzi ze względu na to, iż czynności wykonywane w magazynie mają charakter dorywczy, a praca polega na krótkotrwałym przebywaniu w tym pomieszczeniu. Ze względu na to organ uznał, że dla okien na parterze nie jest wymagane spełnienie wymagań związanych z naturalnym oświetleniem pomieszczeń określonych w § 13 powyższego rozporządzenia. Natomiast odnośnie okien znajdujących się na pierwszym piętrze organ uznał, że służą one do naświetlenia części mieszkalnej budynku i dla nich powinny być spełnione wymagania rozporządzenia. Na podstawie wyników przeprowadzonej analizy i pomiarów organ ustalił, że ściana przesłaniająca budynku usytuowanego na działce nr ewid. [...] jest odległa o 3,74 m od ściany z oknami przesłanianymi, a wysokość przesłaniania wynosi 6,47 m, a zatem organ uznał, że odległość elementu przesłaniającego wynosząca 3,74 m jest większa od połowy wysokości przesłaniania to jest 3,24 m, z czego, w ocenie organu, wynika, że wymogi rozporządzenia w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń są spełnione. W dalszej kolejności organ wskazał na to, że § 57 ww. rozporządzenia reguluje minimalną powierzchnię otworów okiennych w stosunku do powierzchni podłogi pomieszczenia, co nie wiąże się z przesłanianiem okien przez inny obiekt, a § 60 rozporządzenia dotyczy minimalnego czasu nasłonecznienia na 3 godziny w godzinach od 7.00 do 17.00, przy czym organ uznał, że w mieszkaniach wielopokojowych wymóg ten można ograniczyć do jednego pokoju. Ze względu na to, że organ ustalił, iż na pierwszym piętrze budynku A. i Z. T. znajdują się 4 pokoje, z których co najmniej jeden od strony południowo-wschodniej spełnia ten warunek, w związku z czym przepisy § 57 i § 60 są spełnione. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, organ stwierdził, że podwyższenie rozbudowywanego budynku na działce nr ewid. [...] nie powoduje ograniczenia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku usytuowanym na działce nr ewid. [...] w S., zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w związku z czym zasadnym jest, w ocenie organu, zatwierdzenie projektu budowlanego, przedłożonego przez inwestora. A. i Z. T. wnieśli odwołanie od w/w decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. W odwołaniu zarzucili m.in., że organ nie uwzględnił wszystkich wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2005 r, VII SA/Wa 324/04, pomijając w pomiarach dostępu naturalnego oświetlenia do pomieszczeń od strony działki sąsiedniej 3 okna, w tym 2 na parterze budynku i 1 na drugiej kondygnacji, na które to ostatnie okno Sąd nakazał zwrócić szczególną uwagę. Odwołujący kwestionowali również kwalifikację zabudowy występującej w otoczeniu ich budynku jako zabudowy śródmiejskiej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. - po rozpoznaniu odwołania A. i Z. T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji organ podzielił stanowisko organu I instancji zawarte w szczegółowym uzasadnieniu objętej odwołaniem decyzji, że w niniejszej sprawie w związku z projektowaną rozbudową spornego budynku nie zostały naruszone przepisy warunków technicznych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r. w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń budynku będącego własnością skarżących. Na podstawie zebranej w postępowaniu dowodowym organu I instancji dokumentacji organ odwoławczy ustalił, że w północno-wschodniej ścianie budynku skarżących znajdują się trzy okna na parterze oraz dwa okna na piętrze naprzeciwko nadbudowywanej części budynku na działce nr ew. [...]. Na tej podstawie organ ustalił, że okna na parterze służą do naświetlania magazynu sklepu zajmującego parter ww. budynku. W ocenie organu odwoławczego PINB w S. słusznie zauważył, że charakter wskazanego wyżej pomieszczenia nie wymaga zapewnienia oświetlenia naturalnego, zgodnie z przepisem § 13 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, natomiast na piętrze ww. budynku zgodnie z ustaleniami PINB znajdują się cztery pokoje, z których co najmniej jeden od strony południowo-wschodniej spełnia z uwzględnieniem treści przepisu § 13 warunki określone w § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. A. i Z. T. złożyli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucili naruszenie prawa materialnego to jest § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez przyjęcie, iż między budynkiem przesłanianym a przesłaniającym jest właściwa odległość i nie powoduje ograniczenia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w S., kiedy w istocie rzeczy prawidłowo przeprowadzone obliczenia oparte na prawidłowo dokonanych ustaleniach stanu faktycznego wskazują, iż do takiego ograniczenia dojdzie. Podnosząc powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego na jego ich rzecz. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że rozstrzygnięcia organów obu instancji oparte zostały na błędnym ustaleniu, iż pomieszczenia położone na parterze w budynku zlokalizowanym na działce [...] nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, lecz mają charakter magazynu, w rzeczywistości - w opinii skarżących pomieszczenia te służą jako biura, a częściowo jako pomieszczenia handlowe, zatem nie są to pomieszczenia, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, bowiem czas przebywania ludzi w biurze i pomieszczeniach handlowych dłuższy jest w ciągu doby niż dwie godziny, zatem odległość między budynkami winna wynieść 4,64 m, a wynosi 3,74 m. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne. Na wstępie należy wskazać, że na podstawie art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy organ związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie VII SA/Wa 324/04. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien wnikliwie zbadać projekt zamienny w trybie art. 35 Prawa budowlanego w zakresie jego zgodności z przepisami § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Sąd podkreślił przy tym, że - jak wynika z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 1995r. -budynek skarżących został zaprojektowany po uzyskaniu zgody ówczesnych właścicieli sąsiednich nieruchomości, ściana z otworami okiennymi w odległości 2 m od granicy z działką inwestorów. Budynek inwestorów natomiast ścianą bez okien usytuowany jest od granicy w odległości 1 m. Przy tak małej odległości między budynkami stron i ujawnionymi sprzecznymi interesami inwestorów oraz skarżących organy powinny ze szczególną wnikliwością dokonać kontroli projektu zamiennego pod kątem jego zgodności z przepisami w/w rozporządzenia. A zatem obowiązkiem organów nadzoru budowlanego rozpoznających ponownie sprawę była wnikliwa i wszechstronna analiza przedstawionego projektu zamiennego z punktu widzenia zapisów §13, 57 i 60 rozporządzenia. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ przyjął, że warunki wskazane w tych przepisach zostały spełnione. Jednocześnie z dalszej części w/w uzasadnienia wynika, że punktem wyjścia takich ustaleń było przyjęcie, że inwestycja została zrealizowana w zabudowie śródmiejskiej. W tym miejscu należy podkreślić, że organ z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7, 77§1 kpa oraz zasad określonych w art. 107§3 kpa nie wyjaśnił w oparciu, o jakie dowody przyjął, że nieruchomości skarżących i inwestorów znajdują się w zabudowie śródmiejskiej. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych w §3 pkt. 1 podaje legalną definicję zabudowy śródmiejskiej. I tak ustawodawca w przepisie tym wskazał, że przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub centrum dzielnicy miasta. Analiza tego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że z zabudową śródmiejską możemy mieć do czynienia w 2 przypadkach: albo wówczas gdy inwestycja jest realizowana w intensywnej zabudowie na obszarze faktycznego centrum miasta (dzielnicy) albo wówczas gdy to "centrum" jest przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie organ nie wskazał, czy i która z w/w przesłanek pozwalająca - wg ustawodawcy - na uznanie danej zabudowy za zabudowę śródmiejską została spełniona. Z uzasadnienia decyzji nie wynika bowiem aby organ dokonał jakiejkolwiek analizy co do tego, czy nieruchomości skarżących i inwestorów położone są w faktycznym centrum miasta. Nie można również uznać za prawidłowe powoływanie się w zakresie ustalania tej okoliczności na treść pisma Urzędu Miasta w S. z dnia [...].11.2006r. Po pierwsze: z pisma tego wynika, że w oparciu o obowiązujące (w dacie udzielania informacji) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. S. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...].12.1999r. działki zlokalizowane są na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, położoną strefie kształtowania centrum administracyjno - handlowego miasta; natomiast w oparciu o zmianę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego będącego obecnie w opracowaniu (w fazie uzgodnień) działki zlokalizowane są na terenie śródmiejskiej zabudowy usługowo - mieszkaniowej. A zatem w piśmie tym Urząd odnosi się do treści obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz zmian do tego studium. Tymczasem ustawodawca w przepisie §3 pkt. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odnosi się nie do ogólnie obowiązujących przepisów planowania i zagospodarowania przestrzennego (w tym m.in. zapisów studium) ale planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie zapisy studium wiążą gminę przy ustalaniu przeznaczenia gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy przyjęcie przez organ, w oparciu o zebrane dowody, że zabudowa śródmiejska przewidywana jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest, co najmniej przedwczesne. Należy wszak podkreślić, że pismo, na które powołuje się organ nosi datę [...].11.2006r. a zatem zawiera informacje sprzed 4 lat. Trudno zatem uznać za prawidłowe ustalenie organu w powyższym zakresie. W konsekwencji nienależytych ustaleń co do "zabudowy śródmiejskiej" nie można ocenić czy organ prawidłowo ustalił, że zachowane zostały warunki określone w §13, 57, 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Oceniając bowiem wysokość przesłaniania organ przyjął, że odległość elementu przesłaniającego wynosząca 3,74 m jest większa od połowy wysokości przesłaniania, z tym że wymóg zachowania "połowy wysokości" związany jest z przyjęciem, że inwestycja została zrealizowana w zabudowie śródmiejskiej. A zatem priorytetowe znaczenie dla oceny tej kwestii ma prawidłowość ustalenia czy w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z zabudową śródmiejską. Powyższe ma również kluczowe znaczenie dla ustalenia czy spełnione zostały warunki określone w §60 rozporządzenia. O ile niekwestionowane jest w niniejszej sprawie, że mieszkanie skarżących jest wielopokojowe a od strony południowo wschodniej znajduje się pokój, który nie może być przesłaniany przez przedmiotową inwestycję, o tyle organ powinien wskazać czy prawidłowe naświetlenie tego pokoju związane jest z przyjęciem, że mamy do czynienia z zabudowa śródmiejską czy też inną. W tym pierwszym wypadku - jak wynika z treści przepisu § 60 ust. 2 -dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny (zamiast 3 godzin). W pozostałych przypadkach naświetlenie to winno wynosić min. 3 godziny. Reasumując zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77§1, 107§3 kpa w zw. z art. 153 P.p.s.a. a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie odwołanie organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną. W szczególności organ ustali, a wynik tych ustaleń znajdzie wyraz w uzasadnieniu sporządzonym wg zasad określonych w art. 107§3 kpa czy inwestycja została zrealizowana w zabudowie śródmiejskiej. Dopiero wówczas organ ponownie oceni - wg wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2005r. - czy spełnione zostały warunki określone w §13, 57 i 60 rozporządzenia. Oceniając wysokość przesłaniania, o którym mowa w §13 organ rozważy czy szkic sporządzony przez geodetę A. G. z dnia [...].09.2006r. jest wystarczającym dowodem dla ustalenia powyższej okoliczności, biorąc pod uwagę, że materiał zdjęciowy, który został złożony na rozprawie dnia 25 stycznia 2011r. sugeruje inne posadowienie budynku niż wskazany na szkicu (na szkicu brak "ganku" w budynku skarżących). Natomiast nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi wskazujące, że organ przyjął nieprawidłowe wysokości dla ustalenia przesłaniania obiektów. Ust. 2 §13 ustala, w jaki sposób mierzy się wysokość przesłaniania i warunki te zostały spełnione. Brak jest również podstaw do kwestionowania ustaleń organu, co do przeznaczenia pomieszczeń na parterze budynku skarżących tym więcej, że już w uzasadnieniu wyroku z dnia 19.04.2005r. WSA wskazał na konieczność dokonania analizy nasłonecznienia pokoju znajdującego się na drugiej kondygnacji. Tym, samym przyjął, że pomieszczenia na parterze nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi a zatem warunki określone w §13, 57 i 60 nie mają do nich zastosowania. Z tych wszystkich względów - w oparciu o art. 145§1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.