VII SA/Wa 1286/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 r. sprawy ze skargi H. L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...] w przedmiocie przekazania żądania do organu właściwego skargę oddala. VII SA/Wa 1286/05 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia A. i H. L., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...] zawiadamiające H. L., żądającego od Wojewody [...] rozpatrzenia między innymi następujących spraw dotyczących: 1. samowolnej zmiany przez A. i R. K. sposobu użytkowania garażu na lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym, w zabudowie szeregowej, zlokalizowanym przy ul. [...] w P. na działce nr [...], posiadającym ścianę wspólną z budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...], którego właścicielami są A. M. i H. L., 2. samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu spornej ściany na granicy działek nr [...] i nr [...] w wyżej wymienionym budynku przez A. i R. K., 3. zawiadomienia organów ścigania o składaniu fałszywych oświadczeń przez A. i R. K., iż w/w sprawy nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez Wojewodę [...], ponieważ nie należą one do właściwości tego organu administracji publicznej, jednocześnie informujące skarżącego, że w w/w sprawach powinien wnieść odrębne podania do właściwych organów, którymi są: - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J., dla sprawy wymienionej w pkt 1 i 2; - Prokuratura Rejonowa w J. dla sprawy wymienionej w pkt 3. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż zgodnie z art. 66 § 1 kpa "jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu i poinformuje go o treści § 2." Organ odwoławczy podniósł, iż z materiału dowodowego wynika, iż w dniu 5 maja 2005 r. H. L. złożył do protokołu, sporządzonego na okoliczność udostępnienia akt administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta P. z dnia [...] września 1986 r., Nr [...], udzielającej H. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w P. przy ul. [...], w części dotyczącej budowy ściany na granicy działki [...] z działką nr [...], wyjaśnienia i wnioski dotyczące przedmiotowej sprawy. Wskazał, iż z treści w/w protokołu wynika, że zwiera on również wniosek dotyczący zawiadomienia organów ścigania o składaniu fałszywych oświadczeń, wniosek dotyczący zawiadomienia o popełnieniu samowoli budowlanej oraz skargę na działania organów administracji publicznej. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z brzmieniem art. 229 kpa oraz art. 232 kpa organem właściwym do rozpoznania skarg zarówno na pracowników podległego mu Urzędu, jak i Starosty Powiatu J. jest Wojewoda [...]. Nadto organ ten jest również właściwy do rozpoznania zawartego w protokole żądania uzupełnienia dokumentacji w sprawie, zgodnie z jej zawartością. W ocenie organu II instancji, organ wojewódzki słusznie zawiadomił więc o niemożności załatwienia wniosków H. L., w pozostałym zakresie wskazanym w protokole z uwagi na brak właściwości w sprawie, wskazując jednocześnie organy właściwe do ich załatwienia. Ponadto podniósł, iż sprawa samowoli budowlanej nie należy do kompetencji organów administracji architektoniczno – budowlanej, lecz właściwym do jej rozpatrzenia są służby nadzoru budowlanego. Natomiast zarzuty dotyczące fałszowania dokumentów powinny być rozpatrywane przez Prokuraturę. W skardze z dnia 31 sierpnia 2005 r. H. L. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r., zarzucając mu: 1. obrazę przepisu art. 66 § 1 kpa przez jego zastosowanie mimo, iż strona nie składała podań dotyczących spraw należących do właściwości innych organów; 2. obrazę art. 7 kpa przez wydanie postanowienia mimo nie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przez odstąpienie organów administracji publicznej od wykonania obowiązków ustawowych i wydanie orzeczenia z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; 3. obrazę przepisu art. 8 kpa przez prowadzenie postępowania w sposób powodujący utratę zaufania do organów państwa. W uzasadnieniu swojej skargi H. L. wskazał, iż organy administracji obu instancji działały w błędnym przeświadczeniu, iż zamiarem strony było złożenie wniosków dotyczących samowoli budowlanej oraz popełnienia przestępstwa. Podniósł, iż uwagi złożone do protokołu w dniu 5 maja 2005 r. w żadnej mierze nie miały charakteru zawiadomień o popełnieniu przestępstwa, jak również nie były wnioskiem dotyczącym samowoli budowlanej. Skarżący zwracał się bowiem o wyjaśnienie przyczyn bierności osób reprezentujących Starostę Powiatu J. i Wojewodę [...], w sytuacji gdy osoby te, a w szczególności Zastępca Dyrektora Wydziału Architektury Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Starostwa Powiatowego, podczas czynności urzędowych stwierdziła fakt popełnienia samowoli budowlanej, jak również fakt poświadczenia nieprawdy w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez osobę starająca się o uzyskanie pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego, w tym stanie rzeczy, mając na uwadze obowiązki przewidziane w przepisie art. 304 § 2 kpk oraz zależności istniejące pomiędzy stwierdzeniem samowoli budowlanej oraz staraniami o uzyskanie pozwolenia na budowę, organy administracji winny były podjąć czynności przewidziane obowiązującym prawem, a nie przerzucać ciężaru swoich powinności na obywateli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji publicznej, zgodnie z art. 19 kpa, są zobowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości (rzeczowej, miejscowej i instancyjnej). Jeśli organ administracji, do którego podanie skierowano, nie dysponuje zdolnością prawną do załatwienia sprawy stanowiącej jego przedmiot, nie może skutecznie wszcząć i prowadzić postępowania. Podstawą materialnoprawną postanowienia kontrolowanego w niniejszym postępowaniu jest art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Przepis art. 66 § 1 w/w ustawy stanowi, iż jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2. Organ administracji publicznej, jeżeli rozpatrzenie określonej sprawy uzależnione jest od wniesienia przez stronę podania, spełniającego wymogi formalne, ma więc obowiązek wszcząć postępowanie w sprawie, w której jest właściwy. Natomiast w sprawach pozostałych zawiadamia stronę, że powinna wnieść do wskazanego organu administracji publicznej odrębne podania. Obowiązki organu niewłaściwego do rozpatrzenia wszystkich żądań ograniczone są do zawiadomienia, że w innych sprawach wnoszący podanie powinien złożyć odrębne podanie do właściwego organu. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszego postępowania, należy jednoznacznie stwierdzić, iż zarówno organowi I instancji, jak również organowi odwoławczemu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, które skutkować mogłoby uchyleniem przedmiotowych postanowień. Organ administracji publicznej prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w oparciu o sporządzony w dniu 5 maja 2005 r. protokół oraz w sposób prawidłowy zastosowały obowiązujące przepisy prawa, mając w szczególności na względzie bezwzględnie obowiązujące je przepisy o właściwości. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.