VII SA/Wa 1287/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. L. i T. L. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] w sprawie ze skargi B. L. i T. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...]. B. L. i T. L. wnieśli skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. W piśmie z dnia [...] września 2016 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...]. Wskazali w nim, że inwestor przystąpił do budowy budynku pomimo zaskarżenia przez nich decyzji o pozwoleniu na budowę i może to doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków prawnych oraz faktycznych, oraz do wyrządzenia im szkody w postaci utraty dostępu do światła ich budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie, wniosek skarżących nie został wyczerpująco uzasadniony – skarżący nie przytoczyli w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Skarżący nie przedstawili argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniosą oni znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do nich trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Ponadto, samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania. Na marginesie należy wskazać, że sam fakt zaskarżenia ww. decyzji, a przez to możliwość wydania rozstrzygnięcia na korzyść skarżących, nie może być podstawą do wstrzymania wykonania decyzji. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.