VII SA/Wa 1288/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Stawecki, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego P. G. kwotę 200 złotych (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r, znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania P. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], umorzył, wszczęte na wniosek P.G., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]września 2015 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J.K. pozwolenia na budowę myjni samochodowej kontenerowej, bezdotykowej, dwustanowiskowej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, c.o., energii elektrycznej, kanalizacji deszczowej, oraz przebudowę fragmentu sieci gazowej na działce nr ewid. [...], obr. [...] P., oraz budowę zjazdu publicznego i przyłącza kanalizacji deszczowej z działki nr ewid. [...] poprzez działkę nr ewid. [...], na działce [...] obr. [...] P., przy ul. K. w K. (przeniesionej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...], znak: [...] na G. B.) jako etap I inwestycji p.n.: "Budowa myjni samochodowej kontenerowej, bezdotykowej, dwustanowiskowej wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gaz, c.o., energii elektrycznej, kanalizacji deszczowej, oraz przebudowę fragmentu sieci gazowej na działce nr ewid. [...], obr. [...] P., oraz zjazdem publicznym i przyłączem kanalizacji deszczowej z działki nr ewid. [...] poprzez działkę nr ewid. [...], na działce [...] obr. [...] P., wraz z rozbudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi wod.-kan., gaz, C.O., energii elektrycznej na działce nr ewid. [...] obr. [...] P., przy ul. J. K. w K..". Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego P. G. wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwestionując swój brak przymiotu strony z powodu, którego doszło do umorzenia wszczętego postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając odwołanie podkreślił nadzwyczajny tryb postępowania, które toczy się w trybie stwierdzenia nieważności i omówił pojęcie interesu prawnego. Wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Jednocześnie, jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06, sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Analiza akt sprawy wykazała, że skarżący P. G. swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2015 r. wywodzi z tytułu przysługującego mu prawa współwłasności działek nr ewid. [...] oraz [...]. Powyższe potwierdza treść Księgi Wieczystej Nr [...], oraz Ksiąg Wieczystych Nr [...] prowadzonych przez Sąd Rejonowy dla K. – P. w K.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że działka nr ewid. [...] - jak wynika z projektu budowlanego (zob. projekt zagospodarowania terenu rys. Nr A0) - stanowi drogę dojazdową do nieruchomości zlokalizowanych wzdłuż jej biegu, łączy się ona z drogą gminną, oznaczoną jako działka nr ewid. [...] tj. ulicą J. K.. Na projekcie zagospodarowania terenu działka nr ewid. [...], oznaczona jest jako jezdnia żwirowa. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "S." zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2014r., ww. działka nr ewid. [...], oznaczona jest symbolem [...]. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1) lit. c) ww. planu miejscowego tereny oznaczone symbolem [...] do [...] stanowią tereny dróg wewnętrznych Analiza projektu budowlanego wykazała, że projektowana myjnia samochodowa została zaprojektowana w odległości 17,05 m od granicy z działką nr ewid. [...] stanowiącą własność P.G., która graniczy z działką inwestycyjną, zaś projektowany kontener z urządzeniami zaprojektowano w odległości ponad 18,0 m od granicy działki nr ewid. [...]. Mając na uwadze przedstawione powyżej usytuowanie obiektu myjni samochodowej, oraz kontenera z urządzeniami, które stanowią część zamierzenia inwestycyjnego zaplanowanego na działce nr ewid. [...] (etap I), organ odwoławczy stwierdził, że działka nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowana działki nr ewid. [...]. P.G. może bez przeszkód zagospodarować działkę stanowiącą jego własność, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się, aby usytuowanie etapu II spornej inwestycji (obejmującego rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi wod.- kan., gazową, c.o., energii elektrycznej, na działce inwestycyjnej nr ewid. [...]), które zostało uwidocznione na projekcie zagospodarowania terenu, w jakikolwiek sposób mogło ograniczać P. G. w sposobie zagospodarowania należącej do niego działki nr ewid. [...]. Zdaniem organu odwoławczego działka nr ewid. [...] należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczącego odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Ponadto działka należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 13 ww. rozporządzenia dotyczący przesłaniania obiektów budowlanych. Z akt sprawy, zwłaszcza dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej usytuowanych na nich obiektów istniejących, jak i potencjalnych). Organ odwoławczy wyjaśnił, że podnoszone przez P. G. okoliczności dotyczące realizacji spornej inwestycji (uciążliwości negatywnie wpływające na komfort życia, oddziaływanie świateł samochodów przyjeżdżających na plac budowy myjni, hałas), nie mogą być podstawą do uznania, iż skarżący posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w kwestionowaniu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] gdyż są to okoliczności faktyczne mogące jedynie powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości. Mając na uwadze zarzuty skarżącego, który podnosi, że jako właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 K.c., do udziału w postępowaniu w sprawie decyzji z dnia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2015 r" Nr [...]organ odwoławczy wskazał, że z przepisów prawa cywilnego dotyczących ochrony prawa własności można wywodzić przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tylko wówczas, gdy wykonywanie prawa własności jest zagrożone poprzez ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Samo zaś powoływanie się na przepisy prawa cywilnego, nie jest wystarczające do wykazania interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt. [...]Prawa budowlanego. Ponadto interes prawny P.G., do kwestionowania w postępowaniu nieważnościowym ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2015 r., Nr [...], nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "S." zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2014r., z którego przepisami, w ocenie skarżącego niezgodna jest ww. decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2015 r., Nr [...]. W myśl § 11 ust. 1 pkt 1) w zw. z § 11 ust. 3 pkt 1) do 3) ww. planu miejscowego, tereny oznaczone symbolami MN.1 do MN. 19 i MN.21 do MN.25, przeznaczone są pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną, z dopuszczeniem (pod pewnymi warunkami) lokalizacji zabudowy usługowej, dojazdów niewyznaczonych, oraz obiektów infrastruktury technicznej. Realizacja spornej inwestycji nie pozbawi skarżącego możliwości zagospodarowania należących do niego nieruchomości, w sposób zgodny z miejscowym planem, poprzez realizację zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, wraz z garażami wbudowanymi, lub wolnostojącymi, oraz budynkami gospodarczymi; innych elementów zagospodarowania takich jak zieleń, obiekty małej architektury, miejsca postojowe dla samochodów, inne urządzenia zapewniające możliwość terenów zgodnie z przeznaczeniem; zabudowy usługowej, dojazdów niewyznaczonych, obiektów infrastruktury technicznej. W świetle powyższego należy zdaniem organu odwoławczego stwierdzić, że z ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ,.S.", nie wynikają dla skarżącego jakiekolwiek ograniczenia w sposobie zagospodarowania należącej do niego działki nr ewid. [...]. Realizacja spornego zamierzenia inwestycyjnego nie pozbawi skarżącego możliwości zagospodarowania należącej do niego działki nr ewid. [...] w dopuszczalny sposób określony w § 11 ww. planu miejscowego. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że ocena Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2015 r" Nr [...], pod kątem jej zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być dokonana jedynie podczas merytorycznego rozpatrywania sprawy. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że działki nr ewid. [...], oraz [...] należące do P.G. nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, tym samym nie przysługuje mu przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W rezultacie zaistniała przeszkoda prawna do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2015 r., Nr [...]. P. G. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 28 ust. 2 Prawo budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie art. 3 pkt.20 Prawa budowlanego przez wadliwe określenie obszaru oddziaływania spornego zamierzenia inwestycyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organy administracyjne, że skarżący nie jest stroną postępowania administracyjnego. Zarzucił także naruszenie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezasadne umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Zdaniem skarżącego, organy obydwu instancji nie przeprowadziły wnikliwej analizy pojęcia obszaru oddziaływania spornego zadania inwestycyjnego w przedmiotowej sprawie i błędnie uznały, iż projektowany obiekt budowlany nie wprowadza związanych z tym obiektem ograniczeń w zagospodarowaniu działki należącej do skarżącego. Skarżący podniósł, iż przepisami odrębnymi, o których mowa w definicji legalnej pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" (art. 3 pkt. 20 prawa budowlanego), są także przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 200lr. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, dalej: "p.o.ś."). Niewątpliwie zarówno chemiczne ścieki z myjni, jak i całodobowy hałas związany z czyszczeniem pojazdów oddziałują na nieruchomość właściciela nieruchomości sąsiedniej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 marca 2005 r., IV SA 5091/03 podkreślił, iż nie ulega wątpliwości, że także ewentualne naruszenie zasad ochrony środowiska może negatywnie oddziaływać na nieruchomości położone w pobliżu obiektu emitującego szkodliwe dla środowiska emisje (np. hałas, substancje chemiczne), lub będące w zasięgu jego szkodliwego oddziaływania. Hałas oraz emitowane substancje mogą bowiem przenikać na teren sąsiednich nieruchomości i utrudniać korzystanie z nich zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem. Skarżący wyjaśnił, iż z jego inicjatywy została przeprowadzona kontrola przez inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. (pełna dokumentacja w załączeniu). Kontrola dotyczyła badania poziomu hałasu w przedmiotowej myjni, a pomiary akustyczne wykonane w trakcie kontroli wykazały na granicy najbliższej zabudowy mieszkaniowej emisję hałasu do środowiska w porze nocnej w wysokości 43,1 dB, co stanowi przekroczenie wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r., poz. 112) dla pory nocnej o 3,1 dB. Skarżący wskazał, że pomiar poziomu hałasu był dokonywany w porze nocnej w okresie zimowym - czyli w okresie mniejszej częstotliwości mycia pojazdów niż w lecie i został przekroczony aż o 3,2 dB. Zdaniem skarżącego poziom ten wzrośnie w okresie wiosenno-letnim gdyż w miesiącach ciepłych, częstotliwość mycia pojazdów jest większa. Ponadto skarżący podkreślił, iż jest właścicielem działki bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną i w odniesieniu do przepisów cywilnych z zakresu ochrony prawa własności wypowiada się również orzecznictwo, gdzie przyjęto, iż właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej lub jej zagospodarowania), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości (m.in. wyr. NSA: z 08.03.2005 r., OSK 682/04, Legalis; z 12.7.2007r, II OSK 1062/06, Legalis; z 6.12.2011 r" II OSK 1801/10, Legalis). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 kwietnia 2014]r. (sygn. akt II OSK 1899/13), przymiot strony właściciela sąsiedniej nieruchomości w stosunku do działki inwestora może wynikać z ochrony przysługującego mu prawa własności. W ocenie skarżącego, przedstawił on konkretne argumenty przemawiające za tym, że przedmiotowa inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu jego nieruchomości. Budowa myjni samoobsługowej ogranicza skarżącego w dysponowaniu swoją własnością. Skarżący zmuszony będzie bowiem do takiego ukształtowania działki, a w szczególności granicy pomiędzy działkami, która tylko być może zniweluje niekorzystne ujemne oddziaływanie na działkę skarżącego, czy to poprzez postawienie wysokiego, nieprzepuszczalnego. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy dlatego skarga podlegała uwzględnieniu. Wojewoda [...] po zapoznaniu się z wnioskiem skarżącego prawidłowo wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2015 r., Nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. K. pozwolenia na budowę myjni samochodowej kontenerowej, bezdotykowej, dwustanowiskowej wraz z instalacjami wewnętrznymi. Ustalenie interesu prawnego skarżącego, który nie był stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją wymagało bowiem podjęcia czynności wyjaśniających, które mogą być przeprowadzone wyłącznie w toku postępowania, a w razie wyniku negatywnego są podstawą zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie. Jednakże rozstrzygnięcie braku interesu prawnego skarżącego na podstawie przyjętych założeń było wadliwe. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora. W ustawowej definicji "obszaru oddziaływania obiektu" zawartej w art. 3 pkt. 20Prawa budowlanego mowa jest o terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora związane z obiektem budowlanym inwestora, są przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z jego nieruchomości oraz zakazują naruszania jego własności (art. 140 i 222 Kodeksu cywilnego). Do przepisów odrębnych, o których mowa w definicji pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" (art. 3 pkt. 20 prawa budowlanego), należą także przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U . Nr 62, poz. 627, dalej: "p.o.ś."). Jeżeli obiekt budowlany jest tego rodzaju, że może oddziaływać na prawa właściciela sąsiedniej nieruchomości, to nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i jej właściciel powinien być stroną w sprawie dotyczącej tego obiektu. Przymiot strony właściciela sąsiedniej nieruchomości w stosunku do działki inwestora może wynikać z ochrony przysługującego mu prawa własności. Zdaniem Sądu właściciele sąsiednich nieruchomości uzyskają przymiot stron postępowania ilekroć kwestia wpływu inwestycji na ich nieruchomości musi być przez organ rozważana. W tym przypadku, właściciele sąsiednich nieruchomości mogą w toku postępowania podnosić zarzuty w zakresie wpływu inwestycji na nieruchomość i kwestionować prawidłowość ocen organu w tym zakresie. Pozbawienie takich osób możliwości udziału w postępowaniu prowadzi do sytuacji, w której badanie wpływu inwestycji na nieruchomość sąsiednią odbywa się bez udziału właściciela nieruchomości sąsiedniej, zarówno dokonane ustalenia faktyczne jak i ocena prawna organu w tym zakresie mogą być błędne, a właściciel takiej nieruchomości, pozbawiony statusu strony, nie mógłby kwestionować stanowiska organu w tym zakresie i bronić swych interesów. Zatem samo zachowanie wymaganych odległości, czy też warunków technicznych obiektu nie oznacza, że osoby mające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu, nie posiadają interesu prawnego i nie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10, LEX nr 852306). Jeżeli kwestia spełnienia przewidzianych przepisami odległości od granicy nieruchomości wymaga w postępowaniu o pozwolenie na budowę szczegółowego badania, właścicielowi sąsiedniej nieruchomości należy zapewnić przymiot strony postępowania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1053/09, przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. W wyroku z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1481/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania. Pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej rozumieć należy również utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (zob. wyrok. NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11). Realizacja inwestycji może bowiem uniemożliwić lub utrudnić możliwość użytkowania działki sąsiedniej zgodnie z jej przeznaczeniem. W niniejszej sprawie skarżący przedstawił zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 21 grudnia 2016r z którego wynika, że przedmiotowa myjnia emituje do środowiska hałas w porze nocnej w wysokości 43,1 dB, co stanowi przekroczenie wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r., poz. 112) dla pory nocnej o 3,1 dB. Źródłem ponadnormatywnej emisji hałasu były operacje mycia pojazdów samochodowych przy użyciu pistoletów ciśnieniowych. W zarządzeniu pokontrolnym organ nakazał właścicielowi myjni podjąć właściwe działania przeciwhałasowe. Ponadto skarżący przedstawił pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. z dnia 21 grudnia 2016r dotyczące interwencji na uciążliwości hałasowe spowodowane działalnością myjni bezdotykowej z którego wynika, że właściciel myjni nie posiada decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska. Kwestionowana przez skarżącego inwestycja bezpośrednio graniczy z działką skarżącego nr [...], a także narusza przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r., poz. 112). Skarżącemu należy więc umożliwić wzięcie udziału w postępowaniu mającym na celu weryfikację decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie to nie musi doprowadzić do wyeliminowania pozwolenia na budowę z obrotu prawnego, ale umożliwi skarżącemu ochronę jego interesu prawnego i kontrolę prawidłowości wydanej decyzji. Z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt. I sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 ww. ustawy.