VII SA/Wa 129/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy pozwolenia na zamontowanie metalowych krat zewnętrznych skargę oddala Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., l.dz. [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, działając na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit b, art. 7 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 11, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1017 ze zm. (dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania A. C. od decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...] odmawiającej pozwolenia na zamontowanie metalowych krat zewnętrznych w formie krat koszowych w oknach lokalu nr [...] w elewacji frontowej oraz ogrodowej budynku przy ul. [...], położonym na terenie "[...]" w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że [...] Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. po rozpatrzeniu wniosku właścicielki lokalu M. S., nie pozwolił na zamontowanie metalowych krat zewnętrznych w formie krat koszowych w oknach lokalu nr [...] w elewacji frontowej oraz ogrodowej budynku przy ul. [...], położonym na terenie "[...]" w W. W przedmiotowej decyzji organ nie zakwestionował samej możliwości montażu krat, lecz nie zgodził się na montaż krat w zaproponowanym kształcie. Od powyższej decyzji złożył odwołanie, zachowując ustawowy termin, A. C. podnosząc m. in. problem nieprecyzyjnego sformułowania zawartego w decyzji dotyczącego dokładnej lokalizacji pomieszczenia, którego dotyczył wniosek M. S. o zamontowanie krat Rozpatrując odwołanie Minister Kultury i Sztuki podniósł, że właściwość organu konserwatorskiego w rozpatrywanej sprawie wynika z faktu, że przedmiotowy budynek, zlokalizowany przy ulicy [...] w W., jest elementem "[...]", którego układ ulic i zabudowa w granicach ulic od wschodu: [...], od południa: [...], od zachodu: [...], od północy: [...], wpisane są do rejestru zabytków pod nr [...], decyzją Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] września 1980r. Organ odwoławczy zgodził się ze [...] Konserwatorem Zabytków, który stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że planowane do zamontowania kraty zewnętrzne w oknach omawianego lokalu o charakterystycznym wybrzuszeniu w dolnej części, o stylizowanej formie kosza, nie współgrałyby charakterem architektury przedmiotowego budynku w stylu modernistycznym, gdyż taki wygląd krat nie miałyby uzasadnienia historycznego i zaburzałby kompozycję i estetykę elewacji. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, budynek przy ulicy [...] posiada już w części okratowanie okien, odbiegające wyglądem od nowoprojektowanych dla lokalu nr [...], więc projektowane kraty okienne zakłócałyby jednolitość elewacji obiektu. Odnosząc się do zarzutu odwołującego się dotyczące braku zgody na montaż krat zewnętrznych w oknach lokalu nr [...] w budynku przy ulicy [...] w W. organ wskazał, że zaskarżona decyzja nie zezwala na zamontowanie tych krat, zaś pozostałe zarzuty, dotyczące samowolnych prac budowlanych związanych z piwnicą omawianego budynku, nie mogą być uwzględnione w niniejszym postępowaniu administracyjnym, ponieważ dotyczy ono tylko udzielenia pozwolenia konserwatorskiego na zamontowanie krat w danym lokalu, zgodnie z przedłożonym projektem. Powyższa decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego stała się przedmiotem skargi A. C., w której wniósł o doprecyzowanie decyzji [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2008r. poprzez jednoznaczne wskazanie, że dotyczy ona jedynie lokalu mieszkalnego położonego na parterze i nie obejmuje innych pomieszczeń zlokalizowanych w budynku przy ul. [...]. Przede wszystkim podkreślił, że jako osoba mająca udział w częściach wspólnych ww. budynku nie wyraża zgody na zamontowanie krat zewnętrznych w oknie piwnicy należącej do lokalu nr [...] w domu przy ul. [...] w W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm. (dalej ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. W niniejszej sprawie podstawową kwestią wymagającą ustalenia była legalność działania [...] Konserwatora Zabytków i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie pozwolenia na zamontowanie krat w oknie lokalu mieszkalnego. Jako podstawę materialnoprawną organy przyjęły art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga podejmowanie działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru. Wniosek M. S., dotyczył zamontowania metalowych krat zewnętrznych w formie krat koszowych w oknach lokalu nr [...] w elewacji frontowej oraz ogrodowej budynku przy ul. [...] w W. Budynek ten, zlokalizowany jest przy ulicy [...] w W., w związku czym stanowi nieruchomości położoną w obszarze "[...]", którego układ ulic i zabudowa w granicach ulic od wschodu: [...], od południa: [...], od zachodu: [...], od północy: [...], wpisane są do rejestru zabytków pod nr [...], decyzją Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] września 1980r. W rezultacie organy ochrony zabytków były uprawnione do wyrażenia stanowiska merytorycznego odnośnie ewentualnego naruszenia substancji lub zmiany wyglądu tej nieruchomości, zaś zamontowanie krat o stylizowanej formie kosza, charakterystyczne dla okresu barokowego, nie współgrałyby charakterem architektury przedmiotowego budynku w stylu modernistycznym. Organy uznały, że taki wygląd krat nie miałby uzasadnienia historycznego i zaburzałby kompozycję i estetykę elewacji budynku. W konsekwencji odmowę instalacji krat według projektu przedstawionego przez inwestora należy uznać za zasadną i zgodną z prawem. Odnosząc się do zarzutu skarżącego należy zauważyć, że nie kwestionuje on samej decyzji, lecz wdraża zaniepokojenie możliwością zamontowania krat na oknach innych pomieszczeń niż wyłącznie lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na parterze, a w szczególności piwnicy budynku należącej do lokalu nr [...]. Z analizy akt postępowania wynika, iż powyższe obawy skarżącego mogą wynikać z zupełnie innego postępowania toczącego się przed organami nadzoru budowlanego dotyczącego prowadzonych przez inwestora robót budowlanych w piwnicy zlokalizowanej w budynku przy ul. [...] i należącej właśnie do lokalu mieszkalnego nr [...]. Nawiązując do tych zastrzeżeń należy jednoznacznie stwierdzić, że zarówno wniosek M. S. jak i decyzje obu organów dotyczyły wyłącznie lokalu mieszkalnego nr [...] zlokalizowanego na parterze ww. budynku i nie obejmowały innych pomieszczeń, a w szczególności piwnicy budynku. Nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku zamiaru inwestora zamontowania krat w odniesieniu do okna innego pomieszczenia znajdującego się w przedmiotowym budynku strona musiałaby wystąpić o wydanie nowej decyzji w ramach zupełnie nowej sprawy administracyjnej. Na marginesie należy zauważyć, że - jak wynika z pisma procesowego inwestora z dnia 23 marca 2009 r. -zrezygnowała ona z zamiaru montażu jakichkolwiek krat w odniesieniu do użytkowanego przez siebie lokalu mieszkalnego. Odnosząc się zaś do wniosku skarżącego dotyczącego doprecyzowania decyzji administracyjnej należy podnieść, że sąd administracyjny nie jest wyposażony w możliwość procesową dokonania merytorycznej ingerencji w treść decyzji administracyjnej, gdyż jego uprawnienia nie mają charakteru reformatoryjnego (zmieniającego) a jedynie kasatoryjne i ograniczają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a ta zakończyła się w niniejszej sprawie pozytywnym rezultatem. Dodatkowo w ocenie Sądu kontrolowana decyzja jest jasna i nie zawiera nieścisłości, które miałyby wpływ na jej legalność. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.