VII SA/Wa 1290/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Mariola Kowalska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi K. Sz. i T. Sz. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej "PINB") na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej "Prawem budowlanym" nałożył na K. i T. małż. Sz. (dalej "Skarżący") obowiązek dokonania rozbiórki kominka wraz z instalacją służącą do podłączenia dwuściennego stalowego systemu kominowego wkładu kominkowego znajdującego się w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] 2 w [...], w celu doprowadzenia wykonanych robót związanych z jego instalacją, do stanu zgodnego z prawem tj. §132 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. nr 75, poz. 690 - ze zmianami, zw. dalej "Rozporządzeniem". Nałożony w/w decyzją obowiązek nakazał wykonać w terminie trzech miesięcy od chwili, gdy decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu swojej decyzji PINB wskazał, iż zgodnie z § 132 pkt 3 wyżej cytowanego rozporządzenia, kominki opalane drewnem z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym mogą być instalowane wyłącznie w m. in. w niskich budynkach wielorodzinnych. Przedmiotowy budynek posiada natomiast pięć kondygnacji nadziemnych i zaliczany jest do budynków średniowysokich, zgodnie z § 8 pkt 2 cytowanego Rozporządzenia. Również pomieszczenia, zdaniem PINB, w których zainstalowany jest kominek winny spełniać wymagania dotyczące zapewnienia wentylacji pomieszczenia i prawidłowego podłączenia do przewodów kominowych. W związku z niemożliwością instalowania kominków w średniowysokich budynkach wielorodzinnych, zasadnym było podjęcie działań w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz wydanie decyzji na rozbiórkę kominka, celem doprowadzenia wykonanych robót związanych z jego instalacją do stanu zgodnego z prawem. Od decyzji organu I instancji Skarżący działający przez pełnomocnika wnieśli w dniu [...] marca 2012 r. odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej [...]WINB) w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji celem przekazania sprawy PINB do ponownego jej zbadania. [...]WINB decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł: na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazanie dokonania w terminie 3 miesięcy od chwili doręczenia niniejszej decyzji rozbiórki instalacji służącej do podłączenia dwuściennego stalowego systemu kominowego wkładu kominkowego znajdującego się w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...]2 w [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, iż decyzja PINB nr [...]zasługiwała na uchylenie, jednakże z innych przyczyn niż podniesione w odwołaniu. [...]WINB wskazał, iż chybiony był zarzut skarżącego, jakoby organ I instancji "zaniechał czynności informujących i wyjaśniających wobec strony, wraz z pominięciem jej słusznego interesu". P.P. K. i T. Sz. byli bowiem zawiadomieni zarówno o terminie przeprowadzenia czynności kontrolnych, jak i w myśl art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - zawiadomienie z dnia [...] października 2011 r. Odnosząc się natomiast do zarzutów pełnomocnika, w kwestii błędnego przeprowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, w opinii [...]WINB materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, dotyczącej kominka znajdującego się w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...]2 w [...] był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Mając na względzie twierdzenie Skarżących, że kominek znajdujący się w lokalu nr [...] nie jest opalany drewnem, organ II instancji zauważył, że ze względu na rodzaj używanego paliwa kominki dzieli się na kominki na paliwo stałe (drewno, węgiel, brykiet, pellet), elektryczne, gazowe, biokominki. Nie ulegało wątpliwości, zdaniem [...]WINB, że kominek będący przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego należy do pierwszej z tych kategorii - przepis § 132 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczy bowiem kominków opalanych drewnem z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem. W ocenie organu II instancji, dla uznania, iż dany kominek podlegał reżimowi § 132 ust. 3 bez znaczenia pozostaje fakt, czy kominek ten opalany jest drewnem, czy innym materiałem drewnopochodnym. Znaczenie miał tu bowiem sposób instalacji kominka oraz rodzaj systemu odprowadzającego produkty spalania. Organ wskazał także, iż w protokole nr [...]z dnia [...] października 2011r. z odbioru wykonania systemu kominowego wkładu kominkowego w salonie lokalu mieszkalnego nr [...] zapisano: "Dwuścienny stalowy system kominowy wkładu kominowego lok. nr [...] wraz z własnym kanałem nawiewnym zapewnia prawidłowy ciąg kominowy z komory spalania i tym samym zapewnia prawidłowe warunki do spalania drewna w komorze spalania wkładu kominowego". Wobec powyższego, zdaniem [...]WINB, przedmiotowy kominek mieści się w dyspozycji § 132 ust. 3 w/w rozporządzenia, zgodnie z którą kominki opalane drewnem z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym mogą być instalowane wyłącznie w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz niskich budynkach wielorodzinnych. Jak wskazano w decyzji, zgodnie z § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia, niskim jest budynek mieszkalny do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie. Budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...]2 w [...] posiada 5 kondygnacji, zatem nie jest dopuszczalne instalowanie w nim kominków, o których mowa w § 132 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. [...]WINB podkreślił w tym miejscu, iż bez znaczenia pozostaje w tej sytuacji pozytywna opinia, dotycząca spornego kominka, sporządzona przez mistrza kominiarskiego, gdyż nie zawiera ona odniesienia do obowiązujących warunków technicznych. Organ II –ej instancji stwierdził, że PINB choć zasadnie nakazał rozbiórkę instalacji służącej do podłączenia dwuściennego stalowego systemu kominowego wkładu kominkowego to jednak, błędnie objął nakazem rozbiórki również sporny kominek, błędnie także przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, na podstawie, którego właściwy organ nakłada w drodze decyzji obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W rozpatrywanej sprawie podstawę rozstrzygnięcia winien stanowić art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego uprawniający właściwy organ do nakazania zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu decyzji organ użył sformułowania, że "Reglamentacji Prawa budowlanego podlegała jedynie część instalacyjna przedmiotowego (kominka), tj. wkład kominkowy, oraz system kominowy wyprowadzony ponad dach budynku. Nie było powodu do ingerencji organu nadzoru budowlanego w element wyposażenia wnętrza, jakim jest kominek, który równie dobrze może spełniać funkcje ozdobne". Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Skarżacy, reprezentowani przez radcę prawnego T. S., złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając tej decyzji niezgodnośc z prawem polegającą na: 1. naruszeniu przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. § 132 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej Rozporządzenie) - poprzez błędną jego wykładnię; 2. naruszeniu przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6,7,8 ,77,80, 107 § 3 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez: a. naruszenie zasady praworządności; b. naruszenie zaufania strony do organu poprzez brak realizacji przez organ zasady prawdy obiektywnej; c. naruszenie zasad dot. analizy i oceny materiału dowodowego, skutkujące przyjęciem błędnej wykładni prawa materialnego; d. sporządzenie sentencji oraz uzasadnienia decyzji administracyjnej w sposób nieprecyzyjny, co uniemożliwi jej ewentualne wykonanie zgodnie z oczekiwaniem Organu; e. naruszenie zasad Konstytucji. Wobec powyższych zarzutów, pełnomocnik Skarżących, wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i pkt 1 c) w zw. z art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w imieniu Skarżących o: 1. uchylenie w całości : a. zaskarżonej decyzji nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2012 r.; b. oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...], z dnia [...] stycznia 2012 r. 2. zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego - zgodnie z obowiązującymi normami. W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik podniósł, iż w zaskarżonej decyzji Organ dokonał "własnego", pozaprawnego podziału urządzeń grzewczych (kominków), przy czym wyodrębnił kominki opalane paliwem stałym. Zauważył, że rodzaje paliw stałych, jakie wskazał Organ w przeważającym zakresie w ogóle nie występują w treści Rozporządzenia; zwłaszcza nie zawiera takiego podziału treść § 132 ust. 3 Rozporządzenia, a zatem stanowisko Organu jest błędną wykładnią prawa i to dokonaną w postaci rozszerzającej. Zdaniem pełnomocnika w § 132 ust 3 Rozporządzenia ustawodawca posługuje się oznaczeniem kominka wyłącznie jako konstrukcji opalanej drewnem, żadnym innym rodzajem paliwa. W treści Rozporządzenia, a tym bardziej w treści Ustawy nie ma definicji dla urządzenia "kominek", również w szeroko pojętej sferze prawa budowlanego nie występuje definicja legalna dla urządzenia grzewczego określanego jako "kominek". Skoro ustawodawca na potrzeby rozumienia prawa nie uregulował w sposób bezpośredni nazewnictwa urządzeń grzewczych, interpretacja przepisów podlega wyłącznie na ich wykładni, ale z zachowaniem reguł wynikających z nauki prawa. Przepisy prawa nie zawierają definicji legalnej dla pojęcia kominek, co więcej, w systemie prawnym funkcjonują dwa określenia: kominek oraz kominek opalany drewnem. Według uzasadnienia skargi, stanowisko Organu odwołujące się wyłącznie do treści protokołu nr [...] nie może przesądzać o typie kominka, jaki został zainstalowany w lokalu, gdyż nie zostało w żaden sposób wyjaśnione, weryfikowane, ustalone czy kominek ten przeznaczony jest do opalania wyłącznie drewnem czy też innym paliwem; powyższa kwestia, zdaniem pełnomocnika, jest niezwykle istotna z punktu widzenia rozstrzygnięcia merytorycznego oraz treści § 132 Rozporządzenia. W trakcie eksploatacji kominka nie używano drewna jako paliwa, stosowano paliwo inne, profesjonalnie przygotowane przez producenta, dostępne na rynku, a przede wszystkim przewidziane przez producenta urządzenia do stosowania w tymże kominku. Okoliczność powyższa nie była przedmiotem weryfikacji w toku postępowania administracyjnego. Pełnomocnik podniósł, iż wskutek przyjęcia błędnej wykładni prawa materialnego i z naruszeniem zasad prowadzenia postępowania administracyjnego Organ skonstruował wadliwą w jej części dyspozytywnej decyzję administracyjną, a nadto w treści uzasadnienia zawarł stanowisko, które odbiega od części orzekającej. W toku postępowania Organ odwoławczy naruszył podstawowe zasady proceduralne, które wyznaczają poziom relacji dwustronnych między obywatelem i organem administracji państwowej. Przede wszystkim naruszono zasadę praworządności, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz pominięcie słusznego interesu strony polegającego na braku oceny czy zachodzi możliwość "wyłączenia" przedmiotowego kominka z jego eksploatacji w taki sposób, żeby Skarżąca nie ponosiła dodatkowych kosztów czy też uciążliwości, utrudnień fizycznych w korzystaniu z lokalu. Skarżący mieli uzasadnione zaufanie do Organu administracji pozostając w przekonaniu, że wyspecjalizowany organ administracji państwowej w oparciu o posiadane doświadczenie i praktykę w stosowaniu prawa czy też jego interpretowaniu, w sposób jednoznaczny i obiektywny rozstrzygnie zaistniały problem prawny. Przebieg postępowania administracyjnego, w tym sposób rozstrzygnięcia, a zwłaszcza redakcja zaskarżonej decyzji Organu odwoławczego oraz jej uzasadnienie naruszają to zaufanie w sposób znaczący i oczywisty. W niniejszej sprawie jest to o tyle istotne, zdaniem autora skargi, że skoro Organ administracji - wskutek przyjęcia błędnej interpretacji prawa materialnego - wyklucza w ogóle możliwość instalacji kominka w lokalu, to niewątpliwie słusznym interesem strony jest zachowanie, co najmniej konstrukcji tego urządzenia grzewczego oraz jego obudowy w takim stanie i zakresie, aby nie naruszać dotychczasowego stanu fizycznego lokalu, nie naruszać estetyki oraz kompozycji architektonicznej mieszkania, a tym samym nie powodować nadmiernej i nieuzasadnionej prawnie dolegliwości dla mieszkańców. Zgodnie z nauką prawa administracyjnego rozstrzygnięcie jest najważniejszym składnikiem decyzji administracyjnej, w jego osnowie podejmuje się rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach stron. A zatem rozstrzygnięcie przyjęte przez Organ winno być jasne, jednoznaczne, sformułowane w sposób czytelny i zrozumiały przede wszystkim dla strony postępowania, tak, aby mogła i potrafiła ona je wykonać bez żadnych dodatkowych czynności prawnych. W sentencji orzeczenia Organ zawarł następującą dyspozycję dokonania przez stronę: "..rozbiórki instalacji służącej do podłączenia dwuściennego stalowego systemu kominowego wkładu kominkowego znajdującego się w lokalu...." Dyspozycja rozstrzygnięcia, zdaniem pełnomocnika, jest nieostra, brak jej jednoznacznego sformułowania, co stawia stronę postępowania w obliczu problemu wykonania decyzji w przypadku jej ostania się w obrocie prawnym. Pełnomocnik wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ stwierdził, że przedmiotem usunięcia ma być wkład kominkowy oraz system kominowy, co w sposób oczywisty wyznacza inny zakres czynności niż objęty treścią decyzji. Stanowisko Organu, zdaniem pełnomocnika, miało uwzględniać słuszny interes strony poprzez to, że nakaz rozbiórki nie dotyczy kominka, gdyż Organ uznał, iż może on "...spełniać funkcje ozdobne". Pełnomocnik w treści skargi wskazuje, iż intencja Organu - najprawdopodobniej wskutek braku analizy stanu faktycznego - rozminęła się z uzasadnieniem, a zwłaszcza z treścią zaskarżonej decyzji, przy założeniu, że usunięciu ma jednak podlegać wkład kominkowy, to utrzymanie funkcji ozdobnej kominka jako elementu wyposażenia lokalu staje się iluzoryczne; sama konstrukcja obudowy wkładu kominkowego, bez jej zawartości, w szczególności ozdobnej części frontowej, stworzy próżnię, która w żadnym wypadku nie spełni "funkcji ozdobnej." Wobec tego rozstrzygniecie administracyjne jest niespójne z jego uzasadnieniem, zwłaszcza dotyczącym stanu faktycznego, co wprost uchybia treści art. 107 § 3 k.p.a. Pełnomocnik zarzucił, że w elemencie dotyczącym prawnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji Organ odwołując się do treści § 132 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. posłużył się "własną" klasyfikacją kominków, która nie wynika z treści przywołanego przepisu. Organ dokonał podziału kominków na opalane paliwem stałym oraz inne. Podziału tego nie dokonał ustawodawca, a jeżeli jest to podział prawny, to Organ nie wyjaśnił stronie źródła prawnego tak dokonanej klasyfikacji. Ponadto, Organ uznaje, iż to sposób instalacji kominka oraz rodzaj systemu odprowadzającego produkty spalania przesądza o tym czy dany kominek podlega regulacji wynikającej z treści § 132 ust 3 Rozporządzenia czy też nie. Na podstawie tak sformułowanej argumentacji pełnomocnik Skarżących wniósł o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. W rozpatrywanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nakazał w trybie art. 51 ust. 1 pkt i art. 51 ust. 7 Prawo budowlane dokonanie rozbiórki kominka wraz z instalacją służącą do podłączenia dwuściennego stalowego systemu kominkowego wkładu kominkowego znajdującego się w lokalu [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. Organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję nakazując w jej rozstrzygnięciu dokonanie rozbiórki instalacji służącej do podłączenia dwuściennego stalowego systemu wkładu kominkowego znajdującego się w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. Uchylenie i zmianę rozstrzygnięcia organ uzasadnił koniecznością zmiany podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane na art. 51 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy, wskazując, że zastosowany przez organ I –ej instancji przepis nie dotyczy sytuacji zaistniałej w sprawie. Organ dokonał także zmiany rozstrzygnięcia poprzez ograniczenie nakazu do rozbiórki instalacji służącej do podłączenia dwuściennego stalowego systemu kominkowego wkładu kominkowego znajdującego się w lokalu Skarżących. W ocenie pełnomocnika Skarżących rozstrzygnięcie to jest nieprawidłowe, albowiem organ dokonał niewłaściwej interpretacji § 132 ust. 3 Rozporządzenia, nie ustalił, jakim rodzajem paliwa opalany jest przedmiotowy kominek oraz wydał rozstrzygnięcie którego treść pozostaje w sprzeczności z uzasadnieniem decyzji. W ocenie Sądu stawiane zarzuty, w części uzasadnione, nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ rzeczywiście nie dokonał wykładni art. 132 ust. Rozporządzenia, ale wyjaśnił, że można rozróżnić kominki z uwagi na rodzaj stosowanego w nich paliwa, na kominki opalane paliwem stałym ( tj. drewno, brykiet, węgiel, pellet), gazem, kominki elektryczne i biokominki. Wyjaśnił także, że dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie ma nie rodzaj stosowanego w kominku paliwa, lecz system jego instalacji oraz rodzaj systemu odprowadzającego produkty spalania. W ocenie organu, z uwagi na zastosowany system instalacji, przedmiotowy kominek podlega dyspozycji § 132 ust. 3 Rozporządzenia. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie Organu jest prawidłowe. Przepis § 132 ust. 3 Rozporządzenia dopuszcza instalację kominków opalanych drewnem z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominowym w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz niskich budynkach wielorodzinnych, w pomieszczeniach......" W ocenie Sądu nie jest dopuszczalna taka interpretacja § 132 ust. 3 Rozporządzenia, która prowadziłaby do wniosku, że przepis ten dotyczy instalacji kominków ( z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominowym) opalanych wyłącznie drewnem. Jest powszechnie wiadome, że współcześnie kominki mogą być opalane w różny sposób. Podział sposobów opalania kominka wskazany w decyzji, choć nie wynika z obowiązującej normy prawa, odzwierciedla rzeczywistość. Organ zasadnie także zwrócił uwagę, że nie rodzaj stosowanego paliwa, lecz rodzaj systemu odprowadzającego produkty spalania ma istotne znaczenie dla określenia, czy podlega on reżimowi § 132 ust. 3 Rozporządzenia. Instalacja służąca do prawidłowego funkcjonowania kominka determinuje, co oczywiste, rodzaj paliwa, jakie może być w takim kominku używane. Kominek, który nie powoduje w procesie użytkowania wydzielania się dymu ani innych szkodliwych substancji jak, np. biokominek, nie będzie wymagał instalacji kominowej. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu pełnomocnika, użyte w § 132 Rozporządzenia pojecie "kominki opalane drewnem" należy rozumieć szeroko. Za "kominki opalane drewnem" należy uznać takie kominki, które (z uwagi na sposób konstrukcji i rodzaj zastosowanej instalacji) mogą być opalane drewnem. Wskazuje na to dalsza treść § 132 ust. 3 Rozporządzenia tj. przepisy pkt 1, 2, 3 i 4 , które stanowią o warunkach gwarantujących bezpieczeństwo użytkowania takich kominków. I tak określają one kubaturę pomieszczenia, nakazują, by spełnione były warunki wentylacji, określają parametry dla przepływu powietrza. Zważywszy na mnogość produktów, których spalanie jest teoretycznie możliwe, przyjęcie wykładni, iż zapis § 132 ust. 3 Rozporządzenia dotyczy kominków opalanych wyłącznie drewnem, prowadziłoby do wypaczenia celu przepisu, jakim jest niewątpliwie zapewnienie bezpieczeństwa użytkownikom budynków. A zatem zarówno wykładnia systemowa jak i celowościowa prowadzi, w ocenie Sądu, do wyżej wskazanej wykładni. W tej sytuacji nie ma znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, iż Skarżący w toku eksploatacji kominka nie używali drewna, lecz paliwa przygotowanego przez producenta. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, z protokołu odbioru systemu kominowego wkładu kominowego wynika, że "dwuścienny stalowy system kominowy wkładu kominowego lok. 58 z własnym kanałem nawiewnym zapewnia prawidłowe warunki do spalania drewna w komorze spalania wkładu kominowego", a to oznacza, że zainstalowany kominek wraz z wkładem i instalacją jest kominkiem opalanym drewnem, o którym mowa w § 132 Rozporządzenia. Jest poza sporem, że budynek, którym zainstalowano przedmiotowy kominek nie jest żadnym z wymienionych w w/wym przepisie. Budynek ten jest bowiem 5 - opiętrowym budynkiem mieszkalnym, a zatem zgodnie z przyjęta w § 8 Rozporządzenia klasyfikacją, jest budynkiem średniowysokim. A zatem uznać należy, że organ zastosował prawidłowo § 132 Rozporządzenia stwierdzając, że znajdujący się w lokalu Skarżących kominek z zamkniętym wkładem kominowym (umożliwiającym spalanie drewna) z uwagi na charakter budynku, w którym znajduje się lokal Skarżących nie może być tam zainstalowany. Organ zatem prawidłowo, działając w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę instalacji służącej do podłączenia dwuściennego stalowego systemu kominowego wkładu kominkowego. Należy zgodzić się z pełnomocnikiem Skarżących, że uzasadnienie decyzji jest dość lakoniczne i nie jest poprawne językowo. Jednak te wady, w ocenie Sądu nie są na tyle istotne, by stwierdzić, że niezrozumiała i sprzeczna z rozstrzygnięciem jest treść uzasadnienia. Pełnomocnik Skarżących wywodzi, iż " dyspozycja rozstrzygnięcia jest nieostra, brak jej jednoznacznego sformułowania, co stawia stronę postępowania w obliczu problemu wykonania tej decyzji w przypadku jej ostania się. Pełnomocnik wskazuje, iż organ na str. 3 uzasadnienia decyzji stwierdził, że przedmiotem usunięcia ma być wkład kominowy, co w sposób oczywisty wyznacza inny zakres czynności niż objęty treścią rozstrzygnięcia i rodzi obawę konieczności rozbiórki także wkładu kominkowego, co pozbawiłaby kominek jego funkcji "ozdobnej". Sąd nie podziela obaw pełnomocnika. Po pierwsze wskazać należy, iż nie budzi wątpliwości Sądu, że zaskarżona decyzja w swoim rozstrzygnięciu nakazuje rozbiórkę "instalacji służącej do podłączenia dwuściennego stalowego systemu kominkowego wkładu kominkowego". Z treści rozstrzygnięcia nie wynika nakaz rozbiórki wkładu kominkowego. W ocenie Sądu, gdyby organ domagał się rozbiórki także wkładu kominowego winien wyraźnie wskazać to w treści rozstrzygnięcia, a zatem winien nakazać wprost także rozbiórkę wkładu kominkowego, czego nie uczynił. W ocenie Sądu, znajdujące się w treści uzasadnienia zdanie, " Reglamentacji Prawa budowlanego podlega jedynie część instalacyjna przedmiotowego (dopisek Sądu: kominka), tj. wkład kominowy, oraz system kominowy wyprowadzony ponad dach budynku. Nie ma powodu do ingerencji organu nadzoru budowlanego w element wyposażenia wnętrza, jakim jest kominek, który równie dobrze może spełniać funkcje ozdobne.", nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że zmienia się treść rozstrzygnięcia decyzji, zważywszy, że w dalszej części decyzji organ ponownie wskazuje na nakaz rozbiórki spornej instalacji". ( str. 3 , akapit 6). Rolą organu jest takie sformułowanie rozstrzygnięcia, zwłaszcza, gdy nakładany jest na Stronę postępowania obowiązek, by zawierało ono dokładny opis tego obowiązku. W rozpatrywanej sprawie organ w uzasadnieniu wskazał, że kominek grzewczy znajduje się w lokalu na 5 – ej kondygnacji budynku, a z protokołu sporządzonego przez mistrza kominiarskiego p. J. R. wynika, że wkład kominowy jest przyłączony do dwuściennego systemu kominowego wykonanego ze stalowych rur dwuściennych kwasoodpornych, który wyprowadzony jest na dach. W rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nakazano rozbiórkę "instalacji" służącej do podłączenia dwuściennego stalowego systemu kominkowego wkładu kominkowego. Wskazać także należy, że organ w skierowanej do Sądu odpowiedzi na skargę, w której, pełnomocnik Skarżących wyraźnie podniósł zarzuty i wątpliwości, co do rozstrzygnięcia decyzji – organ powtórzył, że nakazał w przedmiotowej decyzji w terminie 3 miesięcy od chwili doręczenia " dokonanie rozbiórki instalacji służącej do podłączenia dwuściennego stalowego systemu kominowego wkładu kominkowego znajdującego się w lokalu [...] ..." Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż mimo, że uzasadnienie decyzji nie jest uzasadnieniem zupełnym, to nie stanowi to przeszkody do wykonania decyzji w sposób zgodny z literalnym brzmieniem jej rozstrzygnięcia. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że organ nie zebrał w sprawie materiału dowodowego i nie przeprowadził postępowania dowodowego, które pozwalało na wydanie rozstrzygnięcia (art. 77 i art. 80 k.p.a.), albowiem zebrany materiał był wystarczający do załatwienia sprawy. Sąd podziela jednak pogląd pełnomocnika, iż uzasadnienie decyzji winno być wyczerpujące i poprawnie skonstruowane. Powinno odnosić się do wszystkich zarzutów odwołania. Braki te jednak w rozpatrywanej sprawie, także nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Podsumowując należy stwierdzić, że chociaż organ naruszył w postępowaniu zasady ogólne wyrażone w art. 6, 7, 8, k.p.a. oraz obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji w sposób wskazany w art. 107 § 3 k.p.a., to naruszenie tych zasad nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę oddalił.