VII SA/Wa 1291/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] spółka jawna [...] sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] spółka jawna [...] sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka jawna [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ I instancji", "WINB") z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja organu II instancji zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] po otrzymaniu informacji od T. M. dotyczącej katastrofy części budynku zlokalizowanego w [...] przy ul. [...], przeprowadził 6 lutego 2017 roku kontrolę stanu technicznego przedmiotowego budynku. Organ powiatowy ustalił wówczas, że uszkodzeniu uległ fragment ściany osłonowej elewacji wschodniej budynku od strony kanału doprowadzającego wodę do elektrowni wodnej na powierzchni około 6,0 m2, w miejscu wylotu kanalizacji deszczowej. Uszkodzona część znajdowała się w zwierciadle wody. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalono, że właścicielem nieruchomości jest [...] Spółka jawna [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Podczas oględzin w dniu 22 lutego 2017 roku, w elewacji budynku od strony kanału wodnego stwierdzono uszkodzenie ściany w miejscu wylotu kanalizacji deszczowej na powierzchni około 4,5 m2, które polegało na zawaleniu się zewnętrznej warstwy kamiennej muru. W dniu oględzin brak było możliwości stwierdzenia, jakie uszkodzenia występują poniżej poziomu lustra wody. Stwierdzono zawilgocenie ściany, spękania w elewacji budynku (przy stropodachu i oknie) od strony kanału wodnego oraz miejscowe ubytki w tynku. Organ powiatowy postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2017 roku nałożył na spółkę jako właściciela budynku usługowego zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] – obowiązek dostarczenia do 15 czerwca 2017 roku odpowiednich ocen dotyczących stanu technicznego budynku. Na wniosek spółki organ postanowieniem nr [...] roku z [...] czerwca 2017 roku, zmienił termin dostarczenia dokumentów na 15 sierpnia 2017 roku. Po analizie przedstawionej przez spółkę oceny technicznej organ powiatowy uznał, że zawiera ona nieścisłości i wymagane są dodatkowe wyjaśnienia W związku z tym, wezwano właściciela budynku do przedłożenia aktualnego protokołu rocznego, sprawdzenia stanu technicznego elementów budynku, budowli i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu. Z przedstawionego protokołu wynikało, że w tylnej części obiektu przy kanale w ścianie zewnętrznej konstrukcyjnej przed obiektem poprzecznym przecinającym kanał a przyczółkiem, jest wyrwa wypłukana przez wody kanału o wielkości około 2-3 m2 i głębokości 20-30 cm. W związku z tym należy uzupełnić ubytki muru poprzez przemurowanie lub zalanie betonem. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2018 roku, wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz art. 104 k.p.a., nakazał spółce jako właścicielowi budynku usługowego (nr ewidencyjny budynku [...]), wykonanie robót budowlanych polegających na uzupełnieniu ubytków muru budynku zlokalizowanego od strony działki nr [...] poprzez przemurowanie lub zalanie betonem, w terminie do 1 października 2018 roku. W sentencji decyzji wskazano, że roboty budowlane należy prowadzić pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane i przynależnej do izby samorządu zawodowego, a o wykonaniu nałożonego obowiązku należy powiadomić organ powiatowy. Przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona spółce [...] marca 2018 roku. Spółka pismem z 11 kwietnia 2018 roku, doręczonym osobiście w siedzibie organu powiatowego [...] kwietnia 2018 roku, złożyła odwołanie od ww. decyzji wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy z zachowaniem należytej staranności i o włączenie do postępowania odpowiedniego organu spółki [...], co bezpośrednio wynika z ustawy z 20 lipca 2017 roku Prawo wodne, zobowiązanie właściciela kanału wodnego oraz elektrowni wodnej do przedstawienia dokumentów potwierdzających jej stan techniczny, a przy braku tych dokumentów - nakazanie zamknięcia elektrowni wodnej z uwagi na zniszczenia powstające w jej otoczeniu na skutek jej działania, obniżenie lustra wody oraz zobowiązanie właściciela kanału do naprawy jego obwałowania w celu zapobieżenia powstaniu katastrofy budowlanej. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że zarówno kanał doprowadzający wodę do elektrowni wodnej, obwałowania, jak i sama elektrownia nie są własnością spółki. Spółka podniosła, że organ powiatowy nie określił zakresu występujących szkód spowodowanych przez płynącą wodę, gdyż większość obwałowania znajduje się pod lustrem wody. Nie zobowiązano właściciela kanału do obniżenia lustra wody, a bez tej czynności nie ma możliwości odbudowy zniszczonego obwałowania. Od właściciela kanału i elektrowni nie zażądano wymaganych prawem dokumentów i protokołów stanu technicznego budowli hydrotechnicznych oraz nie okazano ich stronom postępowania. Skarżący podniósł także, że organ nie włączył do postępowania odpowiedniego organu spółki [...], która jest odpowiedzialna za stan wód w Rzeczpospolitej Polskiej. Postanowieniem nr [...] z [...] maja 2018 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że odwołanie spółki zostało wniesione z uchybieniem terminu. Pismem z 29 sierpnia 2018 roku, spółka zwróciła się do Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa [...] (w piśmie użyto wcześniejszej nazwy: Regionalny Zarząd [...] w [...]) z prośbą o zatrzymanie przepływu wody [...] dopływającej do kanału elektrowni [...] przy ul. [...]. W piśmie tym spółka podała, że zatrzymanie przepływu, konieczne jest do wykonania nakazu uzupełnienia ubytków muru budynku zlokalizowanego od strony działki [...] i wskazując termin proponowanego obniżenia lustra wody na 17 września 2018 roku. W odpowiedzi z 10 września 2018 roku na powyższe pismo spółki, Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] poinformowało, że właścicielem [...] rzeki [...] oraz elektrowni wodnej jest [...], w związku z powyższym to z nim należy uzgadniać czynności związane z piętrzeniem, obniżaniem i zatrzymaniem wody. Jednocześnie [...] poinformowały spółkę, że na podstawie pozwolenia wodno-prawnego (decyzja nr [...] z [...] czerwca 2011 roku), obniżenie, likwidacja lub piętrzenie wody bez odszkodowania następują w przypadku ekstremalnych stanów wód (powodzie i susze). Pismem z 13 września 2018 roku spółka zwróciła się także do [...], właściciela elektrowni leżącej przy kanale rzeki [...], z prośbą o obniżenie poziomu wody na czas trwania naprawy wskazanej decyzją organu powiatowego nr [...], tzn. na okres od 24 września do 26 września 2018 roku. Z tego powodu pismem z 27 września 2018 roku, spółka zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o ustalenie nowego terminu naprawy "obwałowania doprowadzającego wodę do elektrowni w [...]', uzasadniając, że do 27 września 2018 roku, nie otrzymała odpowiedzi [...] na pismo z 13 września 2018 roku w sprawie obniżenia poziomu wody na czas naprawy wynikającej z nakazu organu powiatowego zawartego w decyzji nr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2019 roku, zmienił ostateczną decyzję nr [...] w zakresie nowego terminu wykonania obowiązku uzupełnienia ubytków muru budynku zlokalizowanego od strony działki nr [...] poprzez przemurowanie i zalanie betonem, ustalając nowy termin na 30 września 2019 roku. W pozostałej części decyzję pozostawił bez zmian. Pismem z 17 marca strona wniosła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - za pośrednictwem organu powiatowego - odwołanie od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] marca 2019 roku. Decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2019 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w/w decyzję w mocy. Pismem z 30 sierpnia 2019 roku, spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z [...] marca 2018 roku o znaku [...], zmienionej decyzją nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z [...] marca 2019 roku nr [...], nakazującej spółce jako właścicielowi budynku usługowego (nr ewidencyjny budynku [...]) - wykonanie robót budowlanych polegających na uzupełnieniu ubytków muru budynku zlokalizowanego od strony działki nr [...] poprzez przemurowanie lub zalanie betonem, w terminie do 30 września 2019 roku oraz o wstrzymanie wykonania decyzji. We wniosku, spółka wskazała, że decyzji zarzuca naruszenie art. 156 § 1 pkt 4, i, 5 i 2 k.p.a. Zdaniem wnioskodawcy, murowane umocnienie kanału, stanowi odrębną konstrukcję od budynku będącego własnością spółki. Kanał natomiast stanowi własność Skarbu Państwa i został oddany w użytkowanie wieczyste [...]. Decyzja została zatem skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Ponadto spółka podniosła, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), ponieważ organem właściwym do wydania decyzji nakazowej w odniesieniu do umocnienia kanału, które stanowi urządzenie wodne jest właściwy organ [...], czyli Dyrektor Zarządu [...] w [...], ewentualnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]. Spółka podniosła także, że decyzja jest niewykonalna z powodów technicznych i niewykonalność ta ma charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), spółka nie ma bowiem faktycznej możliwości przeprowadzenia prac, dla wykonania których konieczne jest obniżenie poziomu wody, na co użytkownik kanału nie wyraża zgody. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2019 r, nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w Powiecie [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], znak: [...], (zmienionej decyzją organu powiatowego z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] znak: [...]), nakazującej spółce wykonanie robót budowlanych, polegających na uzupełnieniu ubytku muru budynku zlokalizowanego od strony działki nr [...] w [...] poprzez przemurowanie tub zalanie betonem - w terminie do dnia 30 września 2019 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła w dniu [...] grudnia 2019 r. spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r., znak: [...] organ odwoławczy zlecił [...] WINB przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez skompletowanie dokumentów, dotyczących budynku usługowego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], w celu jednoznacznego ustalenia, czy mur objęty badaną decyzją stanowi mur oporowy kanału dopływowego do elektrowni wodnej, czy też jest to część budynku usługowego. [...] WINB pismem z dnia 31 marca 2020 r., udzielił odpowiedzi organowi odwoławczemu oraz przekazał protokół oględzin z dnia 30 kwietnia 2020 r. wraz z dokumentacją fotograficzną. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. GINB, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że prowadzone postępowanie jest postępowaniem nieważnościowym, którego celem nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz wyłącznie skontrolowanie, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ II instancji wskazał, że w dniu 6 lutego 2017 PINB w powiecie [...] przeprowadził kontrolę stanu technicznego budynku przy ul. [...] w [...], na działce nr [...]. Zgodnie z protokołem, w budynku przy brzegu kanału doprowadzającego wodę dla elektrowni wodnej została uszkodzona ściana osłonowa, zanurzona w wodzie w miejscu wylotu kanalizacji deszczowej do kanału wodnego. Uszkodzeniu uległa część znajdująca się przy źródle wody. Do protokołu dołączono fotografie dokumentujące uszkodzenia. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z księgą wieczystą nr [...], właścicielem działki nr [...] w [...] jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. GINB wskazał, że w protokole z dnia 22 lutego 2017 r. stwierdzono, że w elewacji budynku od strony kanału wodnego została uszkodzona ściana w miejscu wylotu kanalizacji deszczowej na powierzchni około 4,5 m2 - tj. zewnętrzna warstwa kamiennego muru uległa zawaleniu w miejscu stykania się ze źródłem wody. Z uwagi na wahania lustra wody, wysokość uszkodzenia jest zmienna i wynosi 1 m - 1,5 m. Z protokołu wynikało, że nie było możliwości dokonania oceny, jakie uszkodzenia nastąpiły poniżej poziomu lustra wody. W miejscu uszkodzenia ściana została zawilgocona. Ponadto protokół wskazywał, że w elewacji budynku od strony kanału wodnego, występują spękania przy stropodachu oraz przy oknie. W elewacji stwierdzono miejscowe ubytki tynku. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z pisma z dnia 10 marca 2017 r. geodety - [...], linia graniczna pomiędzy działkami nr [...] od strony działki nr [...], przebiega po zewnętrznej granicy ściany budynku [...], wraz z istniejącymi na niej urządzeniami odwadniającymi budynek. Organ odwoławczy przypomniał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r, nr [...], znak: [...], (zmienionym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...]), PINB w powiecie [...] nałożył na spółkę obowiązek dostarczenia odpowiednich ocen stanu technicznego budynku - w terminie do dnia 15 sierpnia 2017 r. Organ II instancji stwierdził, że zgodnie z przedłożoną oceną techniczną z dnia [...] lipca 2017 r., sporządzoną przez mgr inż. [...], stan budynku jest dobry, nie stwierdzono zarysowań ścian oraz innych jego elementów konstrukcyjnych. Jednak od strony kanału dopływowego do elektrowni wodnej stwierdzono znaczne uszkodzenia umocnień brzegowych koryt kanału dopływowego do elektrowni wodnej, na którym posadowiony jest budynek. Jak wynika z przedłożonej oceny technicznej, przyczyną powstania uszkodzeń umocnień brzegowych koryta kanału jest zjawisko erozji bocznej. Uszkodzenie nie ma znaczącego wpływu na stabilność konstrukcji budynku przy ul. [...], jednak dalsza erozja nadbrzeża może doprowadzić do katastrofy budowlanej i znacznego obniżenia wartości technicznej budynku. W celu jej uniknięcia należy w trybie natychmiastowym naprawić umocnienia koryta kanału dopływowego do elektrowni wodnej na odcinku wzdłuż budynku przy ul. [...] oraz pozostałych uszkodzonych miejsc nadbrzeża. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z protokołu pokontrolnego rocznego nr [...] stanu technicznego budynku handlowo-usługowego i hotelowego przy ul. [...] w [...] z dnia 5 października 2017 r, w tylnej części obiektu przy kanale w ścianie zewnętrznej konstrukcyjnej przed obiektem poprzecznym przecinającym kanał a przyczółkiem znajduje się wyrwa wypłukana przez wody kanału o wielkości około 2-3 m2 i głębokości 20-30 cm. Ubytki muru należy uzupełnić poprzez przemurowanie lub zalanie betonem. GINB wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2018 r. PINB w Powiecie [...] nakazał spółce wykonanie robót budowlanych polegających na uzupełnieniu ubytków muru budynku od strony działki nr [...] poprzez zamurowanie lub zalanie betonem. Po rozpoznaniu wniosku Spółki, [...] WINB decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w powiecie [...] z dnia [...] marca 2018 r. Organ odwoławczy wskazał także na podstawę prawną decyzji organu powiatowego, którą stanowi art. art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r, poz. 1332 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Organ stwierdził, że akt sprawy, w tym dołączonej dokumentacji fotograficznej, wynika jednoznacznie, że mur jest w złym stanie technicznym, a więc zasadne jest wydanie rozstrzygnięcia nakładającego obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w określonym terminie. W związku z powyższym, GINB ocenił, że decyzja PINB w Powiecie [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto organ odwoławczy dokonując analizy akt sprawy, w tym dokumentacji budowlanej (inwentaryzacji) dołączonej do pozwolenia na rozbudowę i adaptację budynku młyna na obiekt handlowo-usługowy (decyzja Starosty Powiatowego w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r.) wskazał, że uszkodzona ściana zewnętrzna, stanowi całość konstrukcyjną z budynkiem a nie część muru oporowego kanału dopływowego. Organ II instancji wskazał, że budynek z uszkodzoną ścianą znajduje się w granicy z działką sąsiednią. Z mapy zasadniczej z dnia [...] stycznia 2006 r. (zaewidencjonowanej pod numerem [...]), wyraźnie wynika zdaniem organu, że mur oporowy kanału nie znajduje się pod budynkiem z uszkodzoną ścianą, ale rozpoczyna się tuż za jego ścianą wzdłuż granicy z sąsiednią działką. Organ odwoławczy wskazał również, że inwentaryzacja rzutu piwnic oraz przekrój budynku (Przekrój A-A) potwierdza, że ściana zewnętrzna budynku od strony kanału, nie jest postawiona na murze oporowym kanału, lecz stanowi całość konstrukcyjną ściany zewnętrznej (przekrój). GINB ocenił, że uszkodzonej ściany obiektu nie należy utożsamiać z elementem kanału dopływowego, nie uwzględnionego w tych dokumentach. Ponadto wskazał, że zgodnie ze szkicem polowym, sporządzonym przez geodetę [...], mur stanowiący obudowę kanału nie należy do budynku skarżącej, w przeciwieństwie do uszkodzonej ściany. Organ odwoławczy wskazał na dokumentację fotograficzną, dołączoną do protokołu pokontrolnego rocznego nr [...] stanu technicznego budynku handlowo-usługowego i hotelowego przy ul. [...] w [...] wskazującą na to, że część muru, która uległa uszkodzeniu, jest powiązana z budynkiem należącym do spółki. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie ze zgromadzonymi w aktach dokumentami uszkodzona ściana należy do budynku znajdującego się na działce nr [...] w [...]. Jednocześnie GINB dodał, że zły stan techniczny ścian zewnętrznych budynku potwierdza m.in. dołączona do akt ekspertyza techniczna. W ocenie GINB obowiązek wykonania robót budowlanych na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, należycie skierowano do właściciela tego obiektu. W ocenie GINB, w sprawie nie występuje przesłanka nieważnościowa, ujęta w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w postaci skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., GINB wskazał, że zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest faktycznie niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Organ odwoławczy wskazał na przypadek, gdy nie ma faktycznej lub prawnej możliwości jej wykonania. Jako przykład podał nakaz rozbiórki nieistniejącego budynku (niemożność fizyczna), czy też nakaz rozbiórki zabytku prawnie chronionego (niemożność prawna). Organ II instancji podniósł, że niewykonalność decyzji ma charakter faktyczny, jeżeli już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze faktycznym, która obiektywnie wyklucza możliwość podjęcia działania koniecznego do wykonania decyzji, w szczególności ze względu na poziom wiedzy technicznej, rozwój technologii etc. Zdaniem organu, z akt sprawy nie wynika, aby decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności była niewykonalna w chwili jej wydania. Skarżąca posiada bowiem tytuł prawny do działki nr [...] w [...], na której znajduje się budynek ze ścianą w złym stanie technicznym, objętą decyzją o uzupełnieniu ubytku. Zdaniem GINB, decyzja PINB w powiecie [...] z dnia [...] marca 2018 r. nie jest również obarczona żadną z pozostałych wad prawnych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ II instancji stwierdził, że powyższa decyzja została wydana na podstawie właściwego przepisu prawa, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a ponadto rozstrzygnięcie organu powiatowego w razie jego wykonania nie wywołałoby czynu zagrożonego karą. Dlatego w ocenie GINB, należało utrzymać w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] listopada 2019, nr [...], znak: [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że pozostają one bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Ponadto organ II instancji, odnosząc się do wniosku skarżącej, dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji PINB w Powiecie [...] z dnia [...] marca 2018 r. wskazał, że stosownie do art. 159 § 1 k.p.a. organ właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma wykonanie decyzji jeśli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazał, że właściwym do wstrzymania ww. decyzji organu powiatowego w przedmiotowej sprawie jest [...] WINB, co organ ten rozstrzygnął już postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], znak: [...], odmawiając wstrzymania wykonania decyzji. Organ odwoławczy zauważył, że nie zaszło prawdopodobieństwo obarczenia decyzji organu powiatowego z dnia [...] marca 2018 r. jedną z wad nieważnościowych. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie uchylenia poprzedzającej ją decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 136 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020, poz. 256), zwanej dalej "k.p.a.", polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia sprawy i przyjęcie przez Organ że część muru, która uległa uszkodzeniu jest powiązana z budynkiem należącym do skarżącej, podczas gdy z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym w szczególności treści opinii wydanej przez mgr inż. [...] wprost wynika, że mur ten stanowi część kanału dopływowego do elektrowni wodnej, a także polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia sprawy podczas gdy sam organ I instancji pomimo braku wyraźnego zlecenia Organu przeprowadzenia oględzin w niniejszej sprawie w ramach wydanego postanowienia z dnia [...] marca 2020 r. zdecydował się na przeprowadzenie oględzin, które to oględziny nie odniosły oczekiwanego skutku albowiem jak wskazano w protokole z oględzin z dnia 30 marca 2020 r. brak było dostępu do miejsca uszkodzenia co świadczy o braku dokonania wszechstronnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie zarówno przez Organ, jak i organ I instancji albowiem już pobieżna analiza dokumentacji doprowadziłaby chociażby do wniosku, że oględzin winno dokonywać się z terenu nieruchomości sąsiedniej, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono i zaniechano przeprowadzenia kolejnych oględzin, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że uszkodzona część muru stanowi część budynku należącego do skarżącej podczas gdy przeprowadzenie prawidłowych oględzin nieruchomości pozwoliłoby na dokonanie prawidłowych ustaleń i w konsekwencji skutkowałoby stwierdzeniem nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., 2. art. 10, art. 77 § 1 i art. 136 § 2 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia sprawy, a także zaniechaniu zapewnienia skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia wypowiedzenia się skarżącej co do zebranych dowodów i materiałów poprzez zaniechanie umożliwienia skarżącej wglądu do dokumentacji przesłanej do Organu przez organ I instancji wobec wydanego postanowienia z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie zlecenia organowi przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez skompletowanie dokumentów z uwagi na braki w materiale dowodowym, zwrócenie się do archiwum państwowego, organów administracji architektoniczno – budowlanej lub innych instytucji i wydania zaskarżonej decyzji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy skarżąca winna mieć zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, w tym w szczególności możliwość zapoznania się z całością zgromadzonego materiału w sprawie; 3. art. 7, art. 75 § 1, art 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wobec przyjęcia przez Organ, że organ I instancji prawidłowo dokonał ustaleń w zakresie, w jakim uznał, iż część muru, która uległa uszkodzeniu jest powiązana z budynkiem należącym do skarżącej podczas gdy z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że uszkodzony fragment muru stanowi część obwałowania kanału, co pomimo braku przeprowadzenia przez Organ oraz organ I instancji postępowania mającego na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym braku przeprowadzenia prawidłowych oględzin, wynika z już zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na podstawie którego możliwe jest uznanie, że uszkodzony fragment muru stanowi część murowanego umocnienia kanału, które przebiega wzdłuż nieruchomości stanowiącej własność skarżącej oraz rozciąga się poza budynek posadowiony na tej nieruchomości, a które to naruszenie w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nr [...] z dnia marca 2018 r. i utrzymania przez Organ decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r. w mocy, podczas gdy podmiotem zobowiązanym do dokonania naprawy uszkodzonego fragmentu muru nie powinna być strona skarżąca; 4. art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności wobec nie odniesienia się przez Organ do zarzutów skarżącej, w tym zarzutu iż murowane umocnienie kanału przebiega wzdłuż nieruchomości stanowiącej własność skarżącej oraz rozciąga się poza budynek posadowiony na tej nieruchomości, co świadczy o tym, iż fragment uszkodzonego muru stanowi część kanału odpływowego a me część nieruchomości skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że w mniejszej sprawie nic zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 t. i utrzymania przez Organ decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r. w mocy; 5. w konsekwencji powyższych naruszeń, naruszenie art. 156 § 1 pkt 1, 2, 4 i 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie występuje przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nr [...], podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, ze wskazana decyzja, została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania, wydana z rażącym naruszeniem prawa w związku z niewyjaśnieniem przez Organ stanu faktycznego sprawy, w szczególności błędnym uznaniem, że fragment uszkodzonego muru, stanowi część budynku stanowiącego własność skarżącej, a nie urządzenia wodnego i w konsekwencji została wydana przez niewłaściwy organ w sprawie, jak i że decyzja, o której stwierdzenie nieważności wnosiła skarżąca, była ponadto niewykonalna w dniu jej wydania; W uzasadnieniu skargi, spółka podniosła, że wielokrotnie wskazywała, że uszkodzony fragment, jest w rzeczywistości fragmentem muru oporowego i nie stanowi części budynku, którego skarżąca jest właścicielem. Zdaniem skarżącej, kwestia ta ma podstawowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca zwróciła też uwagę, że w dniu 30 marca 2020 r. odbyły się oględziny, jednakże dostęp do fragmentu uszkodzonego muru był uniemożliwiony, albowiem miejscem, z którego winno się dokonywać oględzin uszkodzonego fragmentu muru jest teren nieruchomości sąsiedniej co związane jest z koniecznością uprzedniego wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie nieruchomości poprzez umożliwienie wstępu na teren nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem skarżącej fakt, że organ I instancji w ramach postępowania wyjaśniającego w postępowaniu odwoławczym, nie miał wiedzy o tym, w jaki sposób należy przeprowadzić oględziny, świadczy o niezapoznaniu się organu dokumentacją sprawy. Zawarta w protokole oględzin adnotacja "Brak dostępu do miejsca uszkodzenia " powinna skutkować dokonaniem oględzin z nieruchomości sąsiedniej, tym bardziej, że ich przeprowadzenie stanowiło wyraźne wskazanie ze strony organu II instancji. Brak należytych oględzin, skutkował błędną oceną czy fragment uszkodzonego muru stanowi część nieruchomości skarżącej czy też część obwałowania kanału wodnego. W uzasadnieniu skargi podniesiono także, że mimo wydania przez Organ postanowienia z dnia [...] marca 2020 r., zlecającego organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez skompletowanie dokumentów, dotyczących budynku usługowego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], stronie skarżącej nie umożliwiono zapoznania z rzeczoną dokumentacją i nie zawiadomiono o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżąca podniosła także, że organ wskazał, że "inwentaryzacja rzutu piwnic oraz przekrój budynku potwierdza, że ściana zewnętrzna budynku od strony kanału nie jest postawiona na murze oporowym kanału tylko stanowi całość konstrukcyjną ściany zewnętrznej (przekrój)", podczas gdy przedmiotowa nieruchomość we fragmencie na wysokości uszkodzonego muru nie jest podpiwniczona. Skarżąca podkreśliła, że Organ lakonicznie odnosi się do charakteru rzeczonego fragmentu muru pomimo faktu, iż okoliczność ta jest kluczowa dla rozstrzygnięcia w mniejszej sprawie. Skarżąca argumentowała, że błędna ocena w tym zakresie, skutkowała niezasadnym uznaniem, że w sprawie nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] marca 2018 r. wskazane we wniosku skarżącej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela argumentację skarżącej, że podstawową kwestią w rozpoznawanej sprawie, niewątpliwie rzutującą na ocenę wskazanych przez nią przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] marca 2018 r., było określenie rzeczywistego charakteru uszkodzonego elementu i ustalenie, czy stanowi on część budynku stanowiącego własność spółki, czy też jest on elementem urządzenia wodnego w postaci kanału zdefiniowanego w art. 16 pkt 21 (kanał) i art. 16 pkt 65 ( urządzenie wodne) ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. z 9 listopada 2018 r., Dz. U. z 2018 r., poz. 2268). Zdaniem Sądu dokonana w tym zakresie przez organ odwoławczy ocena jest niejasna i niepełna. Nie została także poprzedzona wystarczająco dokładną analizą materiału dowodowego. Tytułem przypomnienia wskazać należy, że już podczas pierwszej kontroli przeprowadzonej w dniu 6 lutego 2017 r., organ powiatowy stwierdził, że uszkodzeniu uległa ściana osłonowa budynku zanurzona w wodzie. PINB autorytatywnie wówczas ocenił, że uszkodzony fragment muru, stanowi kontynuację ściany budynku. Zdaniem Sądu, skoro w ocenie organu, jest to ściana budynku, to niezrozumiałe było użycie przy jej opisie przymiotnika "osłonowa". Nie wiadomo bowiem przed czym miała by ona osłaniać budynek, nie będąc dodatkową konstrukcją niezależną od jego ścian. Jednocześnie mur kanału, co widać na dołączonych do oględzin zdjęciach, ma faktycznie za zadanie " osłaniać" i izolować od wody właściwą, wykonaną z cegły a nie z kamienia ścianę przedmiotowego budynku. Na dołączonym do protokołu oględzin materiale fotograficznym, w miejscu powstałego ubytku, w jego dolnej części, widać odsłonięte fragmenty cegieł. Cegły są także widoczne w miejscu uszkodzenia tynku na elewacji budynku pod trzecim oknem po prawej stronie patrząc od strony kanału. Jednocześnie w protokole oględzin, wyraźnie zaznaczono, że mur wykonany jest z kamienia, a więc z całą pewnością z innego surowca niż budynek. Całkowicie błędnie w ocenie Sądu w protokole oględzin z dnia 22 lutego 2017 r. określono przedmiotowy ubytek, jako uszkodzenie w elewacji budynku. W kwestionowanej decyzji PINB z dnia [...] marca 2018 r., również błędnie ustalono, że uszkodzony mur, stanowi część budynku. Organ powiatowy dysponował już wówczas opinią z dnia 26 lipca 2017 r. wydaną przez mgr inż [...], która choć lakoniczna, wbrew stwierdzeniu organu powiatowego, nie zawierała nieścisłości. W opinii tej wskazany został charakter przedmiotowej konstrukcji jako umocnień brzegowych koryta kanału dopływowego do elektrowni wodnej. Wskazano w niej również, że zobowiązanym do naprawy uszkodzeń, powinien być właściciel cieku wodnego. Błędna jest zdaniem Sądu ocena organu odwoławczego, że uszkodzona ściana zewnętrzna, stanowi całość konstrukcyjną ze spornym budynkiem, nie zaś część muru oporowego kanału dopływowego. Organ odwoławczy wskazał, że z mapy zasadniczej z dnia [...] stycznia 2006 r. (zaewidencjonowanej pod numerem [...]) wyraźnie wynika, że mur oporowy kanału, nie znajduje się pod budynkiem z uszkodzoną ścianą, ale rozpoczyna się tuż za jego ścianą wzdłuż granicy z sąsiednią działką. Zdaniem Sądu, przemawia to właśnie za oceną, że mur ten jest odrębną konstrukcją od ściany budynku, jak zresztą widać z materiału zdjęciowego, wyraźnie wystającą poza płaszczyznę ściany budynku. Za oceną taką przemawia również kolejne stwierdzenie organu odwoławczego, zgodnie z którym inwentaryzacja rzutu piwnic oraz przekrój budynku (Przekrój A-A) również potwierdza, że ściana zewnętrzna budynku od strony kanału, nie jest postawiona na murze oporowym kanału, tylko stanowi całość konstrukcyjną ściany zewnętrznej (przekrój). Należy w tym miejscu zauważyć, że stwierdzenie to sprzeczne jest z ustaleniami ( jak już wskazano błędnymi ),zawartymi w protokole kontroli PINB z dnia 6 lutego 2017 r., z których wynika, że "uszkodzony fragment muru, stanowi kontynuację ściany budynku". Niezrozumiale jest natomiast stwierdzenie organu odwoławczego, że "uszkodzonej ściany obiektu, nie należy utożsamiać z elementem kanału dopływowego nie uwzględnionego w dokumentach". Wskazać bowiem należy, że z materiału dowodowego, wynika, że uszkodzenie, które przecież częściowo znajduje się pod wodą, zlokalizowane jest w murze będącym elementem kanału, a nie jak stwierdza organ na ścianie budynku. Niezrozumiałe jest także kolejne stwierdzenie organu odwoławczego nasuwające wątpliwości co do tego, jakie uszkodzenie było przedmiotem jego analizy. Organ stwierdził bowiem, że "zgodnie ze szkicem polowym, sporządzonym przez geodetę [...], mur stanowiący obudowę kanału nie należy do budynku należącego do skarżącej, w przeciwieństwie do uszkodzonej ściany". Organ ponownie zdaje się nie zauważać, że to właśnie mur nie zaś ściana budynku jest uszkodzona. Jednocześnie w świetle tych stwierdzeń, nie można mieć pewności czy organ ma na myśli uszkodzenie ściany budynku w postaci uwidocznionego ubytku tynku pod jednym z okien, czy też będący przedmiotem sprawy ubytek w murze będącym obudową kanału. Powyższe wątpliwości powodują, że nie jest możliwe skontrolowanie poprawności toku rozumowania organu odwoławczego. Należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji powinno czynić zadość zasadzie przekonywania, która sprowadza się do wyjaśnienia jej adresatowi, że podjęte rozstrzygnięcie wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparte o przepisy obowiązującego prawa. Ponadto ma ono umożliwić stronie zapoznanie się ze stanowiskiem organu oraz ewentualne odniesienie się do niego w ramach przysługujących jej środków zaskarżenia, a w dalszej kolejności umożliwić sądowi prześledzenie i skontrolowanie toku rozumowania organu administracji. W tym kontekście zatem zasadny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Niezależnie od powyższego, należy zdaniem Sądu, zwrócić uwagę na następujące elementy materiału dowodowego, świadczące o tym, że przedmiotowy mur, w którym stwierdzono uszkodzenie, nie jest częścią budynku należącego do skarżącej lecz stanowi odrębną konstrukcję, wchodzącą w skład kanału odpływowego. Pomocny w tym zakresie okazał się materiał fotograficzny przesłany przy piśmie procesowym skarżącej z dnia 19 października 2020 r., pozwalający na ocenę spornej konstrukcji w szerszej perspektywie. Na jego podstawie można ocenić, że mur, w którym stwierdzono uszkodzenie, stanowi fragment dużo większej i tej samej konstrukcji, ciągnącej się wzdłuż kanału, także w miejscach, gdzie nie są posadowione żadne budynki. Z kolei na wysokości części budynku należącego do skarżącej, mur wyraźnie wysunięty jest w stronę kanału i nie ma styczności ze ścianami tego budynku. Przyjęcie argumentacji organów, prowadziłoby do nieracjonalnego wniosku, że mur ciągnący się wzdłuż kanału, stanowi odrębną konstrukcję ale w miejscu gdzie styka się z budynkiem skarżącej jest już częścią ściany tego budynku. Na dokumentacji fotograficznej, widoczne jest wyraźne zakończenie muru na takiej samej wysokości jaką mur ten ma w swoim dalszym odcinku wzdłuż kanału. Wbrew argumentacji organu I instancji, zaakceptowanej przez GINB, stwierdzone w miejscu uszkodzenia muru (strzępia) wskazują na odrębność muru osłonowego od ściany budynku skarżącej. Sporny mur zbudowany został z innego materiału niż budynek skarżącej. Konstrukcja ścian budynku zbudowana została z cegieł, zaś przedmiotowy mur z kamienia. Jak już wcześniej wspomniano, wynika to z dołączonego do protokołu kontroli PINB materiału fotograficznego, na którym w miejscu powstałego ubytku, w jego dolnej części widać odsłonięte fragmenty cegieł widoczne także w miejscu uszkodzenia tynku na elewacji budynku. Ponadto wskazać należy, że GINB zaakceptował ustalenia organu I instancji, oparte na szkicu polowym sporządzonym przez uprawnionego geodetę [...]. Jak wynika z pisma geodety z dnia 10 marca 2017 r. skierowanego do PINB, przebieg linii granicznej pomiędzy działkami [...] ( działka na której znajduje się budynek skarżących) a [...], ustalono po zewnętrznej ścianie przedmiotowego budynku [...]. Jeszcze raz należy zwrócić uwagę, że mur, w którym doszło do uszkodzenia, wyraźnie wystaje poza płaszczyznę ściany budynku skarżącej. Skoro zatem granica przebiega po zewnętrznej ścianie tego budynku, należy przyjąć, że mur znajduje się już na terenie działki nr [...]. Jak wynika z księgi wieczystej nr [...], a także wydruków z rejestru gruntów z dnia [...] lutego 2017 r. oraz [...] lutego 2017 r.), właścicielem działki [...] jest Skarb Państwa, zaś użytkownikami wieczystymi [...] w ramach ustawowej wspólności małżeńskiej. Jeżeli podstawą ustaleń organów było wspomniane pismo geodety [...], to organ odwoławczy, wskazując, że mur oporowy rozpoczyna się tuż za ściną budynku, nie mógł stwierdzić, tak jak to uczynił w uzasadnieniu swojej decyzji, że uszkodzona ściana, należy do budynku znajdującego się na działce nr [...] należącej do skarżącej. Z powyższych względów, rozstrzygnięcie organu odwoławczego, nie mogło zostać zaakceptowane. Ponownie rozstrzygając sprawę, organ odwoławczy, mając na uwadze brzmienie art. 153 p.p.s.a., dostosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu dotyczących charakteru konstrukcji, w której znajduje się uszkodzony element. Następnie pod tym kątem dokona oceny argumentacji zawartej w odwołaniu ale także szczegółowo odniesie się do argumentów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Ponadto organ biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym ustalenia geodety ustali kto ma tytuł prawny do spornego uszkodzonego muru. W zależności od tych ustaleń mogą zaktualizować się zarzuty dotyczące wad decyzji PINB skutkujące jej nieważnością. W sytuacji zastosowania regulacji przewidzianej w art. 136 k.p.a., organ zapewni stronom możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w sposób umożliwiający jego ocenę przed wydaniem decyzji. Ponadto uzasadni swoje rozstrzygnięcie zgodnie z regułami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.