VII SA/Wa 1297/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W. w W. (dalej jako skarżąca) złożyła skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] zobowiązującą W. w W. do doprowadzenia zabytku jakim jest strefa ochrony konserwatorskiej "[...]" do jak najlepszego stanu poprzez wykonanie prac w budynku przy [...] w W. polegających na: usunięciu mozaikowego tynku sylikatowego z cokołu i z nisz wejściowych do ww. budynku, wykonaniu lastryka na cokole (o kolorze i właściwościach zbliżonych do lastryka znajdującego się w tym miejscu przed remontem), wykonanie nowych tynków mineralnych w niszach wejściowych (w miejscu odkrytych po usunięciu tynku sylikatowego) o kolorze i właściwościach identycznych jak tynki położone w pozostałych partiach nisz, usunięciu farby z powierzchni ceglanych, w terminie dwunastu miesięcy od czasu, kiedy decyzja stanie się ostateczna oraz odstępującej od wydania nakazu w zakresie stolarki drzwiowej od strony podwórza, wymienionej niezgodnie z pozwoleniem [...] Konserwatora Zabytków. Skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody wynikającej z zobowiązania skarżącej do usunięcia części wykonanych prac remontowych i wykonania tych prac na nowo, co wiąże się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów w wysokości co najmniej 100.000 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że na mocy zaskarżonej decyzji została zobowiązana do usunięcia sporej części dotychczas wykonanych prac i wykonania w ich w miejscu nowych robót na szeroką skalę. Skarżąca podkreśliła, że przed przystąpieniem do remontu zaciągnęła w Banku [...] kredyt w kwocie 600.000 zł, przy czym ogólny koszt przeprowadzonych prac wyniósł ponad 1.150.000 zł, na dowód czego skarżąca przedłożyła decyzję banku z dnia [...] maja 2013 r. oraz fakty za wykonane prace remontowe. Ponadto w ocenie skarżącej charakter oraz zakres dodatkowych prac, wiąże się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że nie było podstaw do nałożenia wspomnianych obowiązków. W tym stanie rzeczy powstałaby kwestia powrotu do stanu poprzedniego, co niewątpliwie skutkować będzie koniecznością poniesienia kolejnych kosztów i to w znacznej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, że przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja nakazująca doprowadzenie zabytku do jak najlepszego stanu podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niego wstrzymania wykonania. Ponadto w ocenie Sądu, strona skarżąca wykazała, że wykonanie przez stronę skarżącą nakazu wynikającego z zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny może narazić stronę na powstanie znacznej szkody bądź spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazać bowiem należy, że wykonane przez skarżącą prace remontowe wymagały poniesienia znacznych kosztów, które częściowe zostały sfinansowane z kredytu bankowego. Wykonanie przez skarżącą przed rozpoznaniem sprawy zaskarżonej decyzji tj. usunięcie części wykonanych prac remontowych i wykonanie w ich miejsce nowych prac, wiąże się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów (skarżąca wskazuje na co najmniej 100.000 zł), które w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi byłyby całkowicie zbędne. Ponadto podkreślić należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Wobec powyższego w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.