VII SA/Wa 1298/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. sprawy ze skargi B. S.A. w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. J. od decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę firmie B. S.A. na budynek mieszkalny wielorodzinny z garażami, zlokalizowany na działkach o nr [...], arkusz mapy 52, przy ul. [...] w S., przy granicy z działką o nr geod. [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że B. S.A. w dniu 10 lutego 2009 r. wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami na działkach numer ew.[...], w S. przy ul. [...]. Prezydent Miasta S., decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przedmiotową budowę. Wojewoda [...] wskazał, że wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji było już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewody [...] w wyniku odwołania wniesionego przez M. J. od decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., Nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazano, że przedłożony projekt budowlany sprzeczny jest m.in. z zapisami decyzji o warunkach zabudowy dotyczącymi intensywności zabudowy, wielkości działki oraz ilości kondygnacji. Wojewoda [...] podkreślił, że kontrolując obecnie kolejną decyzje organu pierwszej instancji musi mieć na uwadze, że decyzja Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. o warunkach zabudowy ustala warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, która ustala intensywność zabudowy, 80-200 Mk/ha, wysokość zabudowy mieszkaniowej 2-3,5 kondygnacji, działki o powierzchni do 900 m². Zdaniem Wojewody [...] załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany jest sprzeczny z zapisami ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wojewoda [...] stwierdził, że organ pierwszej instancji z naruszeniem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy uznał, iż ustalona w tej decyzji maksymalna ilość kondygnacji do 3,5 jest niemożliwa do wykonania i oznacza możliwość wykonania budynku 4-kondygnacyjnego, jak przewiduje projekt budowlany. Zdaniem organu II instancji inwestor chcąc wykonać 4-tą kondygnację powinien wystąpić z wnioskiem o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto Wojewoda [...] stwierdził, że wyliczenie przedstawione przez inwestora jako załącznik do pisma do Prezydenta Miasta S. z dnia 30 marca 2009 r. nie można uznać za wystarczające. W decyzji o warunkach zabudowy jasno została określona intensywność zabudowy - maksymalnie na 200 osób na 1 ha. W związku z wielkością działki 1023 m² maksymalna ilość osób mogących ją zamieszkiwać wynosi 20. Tak dokonana analiza zapewnia możliwość realizacji planów w zakresie budownictwa mieszkaniowego pozostałym właścicielom działek. Realizacja planowanej inwestycji powodowałaby "wyczerpanie" wskaźnika intensywności zabudowy. Projektowany budynek przewiduje 17 lokali mieszkalnych o łącznej powierzchni użytkowej mieszkań - 820 m². Inwestor nie przekroczyłby intensywności zabudowy gdyby założyć, że w jednym lokalu mieszkać będzie średnio 1 osoba (projekt przewiduje 3 lokale 3-pokojowe, 7 lokali 2-pokojowych i 10 lokali 1-pokojowych). Organ II instancji wskazał, też, że projekt budowlany przewiduje realizację przedmiotowej inwestycji na działce o łącznej powierzchni działek - 1023 m², tymczasem decyzja o warunkach zabudowy ustala realizację inwestycji na działce o powierzchni do 900 m². Ponadto projekt budowlany nie zawiera analizy i skonkretyzowania potrzeb dotyczących miejsc postojowych dla samochodów osobowych w przeliczeniu na jedno mieszkanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła B. S.A. z siedzibą w S., dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz art. 7, 8 i 77 k.p.a. W ocenie skarżącego zapisy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określają wyłącznie wysokość zabudowy mieszkaniowej na 2-3,5 kondygnacji nie precyzując definicji "0,5 kondygnacji". Skoro brak jest definicji to ewentualna interpretacja tego zapisu należy do organu, który wydał przedmiotową decyzję, w tym przypadku do organu I instancji. W sytuacji, gdy zapis jest nieprecyzyjny to interpretując go organy administracji publicznej winny mieć na względzie interes społeczny, ale również słuszny interes o obywateli w myśl art. 77 k.p.a. Skarżący jest jedynym przedsiębiorcą na terenie miasta S. traktowanym w taki sposób przez organ II instancji - na terenach, gdzie obowiązywał zapis do 3,5 kondygnacji powstawały obiekty czterokondygnacyjne z uwagi właśnie na brak definicji "pół kondygnacji". Zdaniem skarżącego organ II instancji nie wyjaśnił podstawy przyjętego stanowiska co do wskaźnika intensywności zabudowy. Wbrew twierdzeniom organu II instancji decyzja o warunkach zabudowy w sposób jednoznaczny, określa: działki, (a nie działka) o powierzchni do 900 m², zarówno ta decyzja jak i projekt budowlany dotyczy dwóch działek, na których ma być zrealizowana inwestycja, tj. o nr geod. [...] i [...], których powierzchnia (każdej oddzielnie) nie przekracza 900 m² - zatem istnieje pełna zgodność projektu z wydaną decyzją o warunkach zabudowy. Skarżąca Spółka podniosła, że organ nie wskazał z czego wynika obowiązek przedstawienia potrzeb dotyczących miejsc postojowych, decyzja o warunkach zabudowy nie precyzuje takiego obowiązku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym {art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.)}. Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji kluczowe znaczenie ma to, czy przedstawiony przez inwestora projekt budowlany odpowiada warunkom zabudowy jakie zostały określone w decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. W ocenie Sądu, zasadna jest prezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji teza, że projekt nie odpowiada ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. B. S.A. we wniosku o wydanie decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazała, że chodzi o projektowany budynek – trzypiętrowy. W decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. określono wysokość zabudowy na 2-3,5 kondygnacji. Sąd podziela argumentację organu II instancji – projekt zgłoszony do zatwierdzenia w decyzji pozwolenia na budowę przewiduje budynek 4-kondygnacyjny. Ma rację skarżący, kiedy twierdzi, że nie ma legalnej definicji pojęcia 0,5 kondygnacji. W okolicznościach niniejszej sprawy rozważania w tym zakresie są jednak bezprzedmiotowe – projektowany budynek ma bowiem typowe cztery kondygnacje. Gdyby kondygnacja czwarta, była np. poddaszem użytkowym, stanowiła zabudowę częściową nad stropem trzeciej kondygnacji z pozostawieniem części czwartej kondygnacji w formie tarasów – można by prowadzić rozważania, czy taki projekt wypełnia pojęcie 0,5 kondygnacji. Tak jednak nie jest, należy zatem powtórzyć – projekt w niniejszej sprawie przewiduje budynek czterokondygnacyjny, a zatem w oczywisty sposób jest sprzeczny z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu określonymi w ww. decyzji, którą dysponuje inwestor. W świetle powyższej argumentacji Sąd odstępuje od analizy pozostałych tez organu II instancji, co do wad przedmiotowego projektu oraz kontrargumentów skarżącej Spółki. W ocenie Sądu, w okolicznościach kiedy projekt budowlany należało ocenić jako niezgodny z decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, organ II instancji orzekł zasadnie uchylając decyzję organu pierwszej instancji i odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji ma podstawę prawną w przepisie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 35 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tymi przepisami organ odwoławczy może wydać decyzję, w której: uchyla zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, a przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W razie stwierdzenia naruszeń właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).