VII SA/Wa 1298/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska ( spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P. sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Miejskiego Zakładu Oczyszczania w P.sp. z o.o. w P. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 1298/17 Uzasadnienie Miejski Zakład Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. [...] (dalej Skarżący) w dniu [...] września 2012 r. złożył wniosek do Starostwa Powiatowego w [...] w sprawie uregulowania należności w kwocie 55 729,45 zł za przechowywanie i dozór pojazdu marki [...]o nr rej. [...] w okresie od [...] marca 2004 r. do [...] października 2010 r. na strzeżonym parkingu depozytowym, prowadzonym przez ww. podmiot. Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne w całości. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi przez Skarżącego i umieszczony na jej parkingu strzeżonym, zgodnie z dyspozycją Policji z dnia [...] września 2003 r. na podstawie art. 130a ust. 1, ust. 2, ust. 5a, ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (DZ. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Następnie samochód ten został odebrany z ww. parkingu strzeżonego w dniu [...] października 2010 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], na podstawie ugody zawartej w dniu [...] września 2010 r. pomiędzy Miejskim Zakładem Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w [...]. Zgodnie z postanowieniami ww. ugody Naczelnik Urzędu Skarbowego zobowiązał się do usunięcia z parkingu strzeżonego pojazdów osobowych, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Starosta [...] uznał, że postępowanie wszczęte na wniosek Miejskiego Zakładu Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. z dnia [...] września 2012 r. jest bezprzedmiotowe, ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] stwierdził w ugodzie fakt przejścia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], co nastąpiło w dniu [...] marca 2004 r., tj. jeszcze przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz przed ogłoszeniem ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018), odebrał go jako osoba do tego uprawniona, z terenu parkingu strzeżonego depozytowego w dniu [...] października 2010 r. Wskutek czego samochód ten obecnie nie znajduje się na terenie żadnego parkingu strzeżonego wskazanego przez starostę jako właściwy do przechowywania pojazdów usuniętych z drogi w trybie wskazanym w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, co czyni niemożliwym wystąpienie z wnioskiem do sądu o przepadek pojazdu oraz w następstwie przeprowadzenie postępowania likwidacji nieruchomości, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r., Nr 46, poz. 237). Wobec powyższego Starosta [...] nie stał się organem egzekucyjnym, w rozumieniu art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, z późn. zm.), gdyż ww. pojazd nie przeszedł na własność powiatu [...] i Starosta [...] nie posiada legitymacji do zaspokojenia żądań finansowych przechowawcy. Miejski Zakład Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. w dniu [...] kwietnia 2014r. wniosła odwołanie od decyzji Starosty w przedmiocie umorzenia postępowania, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu podniesiono, że zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw Starosta [...] powinien wystąpić do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, a ciężar uregulowania należności za dozór tego pojazdu spoczywa na Staroście [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO uznało, że argumenty odwołania są zasadne, jednak decyzja zostanie utrzymana w mocy. Wskazano, że w przypadku gdy pojazd został usunięty z drogi przed dniem [...] września 2010 r. i przed tą datą upłynął 6 – miesięczny termin do dnia usunięcia, po upływie którego uznaje się pojazd za porzucony zgodnie z brzmieniem art. 130a ust. 10 Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r., zastosowywanie będą miały przepisy o charakterze intertemporalnym, tj. art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Z ust. 1 i 2 tego artykułu wynika, że w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 11 zgodnie z którym przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu, w sytuacji gdy w ogóle nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu usuniętego i nieodebranego w 6 – miesięcznym terminie określonym w art. 130a ust. 10 Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r., jak i w sytuacji gdy takie postępowanie toczyło się, ale nie zostało zakończone przed dniem 4 września 2010 r. (w takiej sytuacji toczące się postępowanie podlega umorzeniu a sprawę przekazuje się właściwemu staroście). Organ odwoławczy wskazał, że niezależnie od tego kiedy doszło do usunięcia pojazdu z drogi i niezależnie od tego kiedy upłynął 6 – miesięczny termin określony w art. 130a ust. 10 Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r., po którym pojazd miał przepaść na rzecz Skarbu Państwa, w chwili obecnej przepadek każdego z takich pojazdów orzeka się na rzecz powiatu – poza pojazdami, co do których już wcześniej zakończono postępowanie w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (decyzją naczelnika urzędu skarbowego). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja starosty była zasadna, aczkolwiek uzasadnienie nie jest w pełni prawidłowe. Organ powołał się na wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt: III SA/Gd 934/14 (LEX nr: 1668351), w którym stwierdzono, że "Koszty te, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu przez właściciela bądź osobę uprawnioną w ustawowym terminie, ponoszone są przez powiat w oparciu o art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i obejmują jedynie rzeczywiste konieczne wydatki poniesione przez dozorcę związane ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem. Przy tym postępowanie w przedmiocie ustalenia kosztów dozoru może być wszczęte dopiero po zakończeniu postępowania w przedmiocie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu, bowiem zgodnie z art. 130a ust. 10f do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu zobowiązany jest starosta, a jego wykonanie następuje właśnie w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji." Wskazało także, że kwestią bezsporną jest, iż przedmiotowy pojazd – usunięty i przechowywany prze skarżącą Spółkę – jest ruchomością, która nie stała się jeszcze własnością Powiatu [...] na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów wydanego w postępowaniu cywilnym. Uznając, że w niniejszej sprawie dopóki brak jest orzeczenia o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...], żądanie Spółki jest przedwczesne, a prowadzone postępowanie bezprzedmiotowe w związku z czym umorzenie postępowania było zasadne. Jednakże organ odwoławczy nie zgodził się z zawartym w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] twierdzeniem, że nie ma on możliwości wystąpienia do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, gdyż brak jest decyzji właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego o umorzeniu postępowania, a w zawartej ugodzie stwierdzone zostało, że Skarb Państwa jest właścicielem przedmiotowego pojazdu. W przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja deklaratoryjna właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i wobec tego powinny mieć zastosowanie o charakterze intertemporalnym, tj. art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Z ust. 1 i 2 tego artykułu wynika, że w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 11 zgodnie z którym przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu, w sytuacji gdy w ogóle nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu usuniętego i nieodebranego w 6 – miesięcznym terminie określonym w art. 130a ust. 10 Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r., jak i w sytuacji gdy takie postępowanie toczyło się, ale nie zostało zakończone przed dniem 4 września 2010 r. (w takiej sytuacji toczące się postępowanie podlega umorzeniu a sprawę przekazuje się właściwemu staroście). Miejski Zakład Oczyszczania w [...] Sp. z o.o. w dniu [...] maja 2017 r. wniósł skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. i art. 11 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez złamanie zasady lex retro non agit w zakresie braku obowiązku starosty do rozstrzygania sprawy co do istoty w sytuacji, w której przed dniem 12 czerwca 2009r. naczelnik urzędu skarbowego nie orzekł przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a zatem nie może być organem właściwym w zakresie rozstrzygania roszczeń skarżącej. Zarzucono także naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a. w zw. art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez dokonanie niepełnej i dowolnej oceny materiału dowodowego oraz naruszenie art. 105 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i rażące naruszenie poprzez błędne uznanie, iż wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, pozwalająca na wydanie decyzji umarzającej postępowanie. Ponadto zarzucano także obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu wówczas obowiązującym (DZ. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm. i Dz. U. z dnia 10 czerwca 2008 r. Nr 100, poz. 649) w zw. z art. 11 ustawy intertemporalnej z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez przyjęcie zapatrywania, iż nie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz starostwa powoduje brak legitymacji tego organu do rozstrzygnięcia o kosztach przechowywania i dozoru pojazdu. Wskazując na przytoczone zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz na podstawie art. 145a p.p.s.a. zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji rozstrzygającej o roszczeniu skarżącej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło od oddalenie skargi, wobec tego, że skarżąca nie wskazała nowych okoliczności, które mogłyby przesądzić o zmianie stanowiska organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r. umarzającą na podstawie art. 105 Kpa postępowanie z wniosku Skarżącego w sprawie uregulowania należności za przechowywanie i dozór pojazdu na strzeżonym parkingu depozytowym. Z niespornych okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy wynika, że samochód został umieszczony na parkingu strzeżonym skarżącej Spółki w dniu [...] września 2003 r. i nie został odebrany przez właściciela lub osobę upoważnioną przed upływem sześciu miesięcy od dnia umieszczenia. W związku z tym, zgodnie z art. 130a ust. 10 prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 czerwca 2009r. w związku z wyrokiem TK z 3 czerwca 2010r.) pojazd ten został uznany za porzucony z zamiarem wyzbycia się i powinien przejść na własność Skarbu Państwa z mocy ustawy. Mimo obowiązku określonego w § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 16 października 2007r. w sprawie usuwania pojazdów, Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wydał orzeczenia o przejęciu samochodu na rzecz Skarbu Państwa. Przepisy nie przewidywały innej formy stwierdzenia przejścia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa niż decyzja właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Ugoda zawarta miedzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego i Starostą [...] nie zastępowała decyzji w tym przedmiocie i nie mogła wywołać tożsamych skutków. Takiego orzeczenia nie wydał również sąd powszechny. Na mocy ugody w dniu [...] października 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odebrał samochód z parkingu. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika zatem, że sporny samochód nie został przejęty na rzecz Skarbu Państwa przed dniem 4 września 2010r., tj. przed wejściem w życie ustawy z 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., poz. 152, Nr 1018 ze zm.). Oznacza to, że w kwestii dotyczącej przepadku samochodu zastosowanie ma, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, art. 12 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej z 22 lipca 2010r. Z przepisów tych wynika, że w przypadku, gdy termin sześciomiesięczny upłynął przed dniem 4 września 2010 r. (dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej), to przepadek pojazdu orzeka się na rzecz powiatu. Obowiązki w tym zakresie ciążą z mocy obecnie obowiązującego art. 130 a ust. 5f Prawa o ruchu drogowym na organach powiatu. Z przepisem powyższym koresponduje treść art. 130 a ust. 10 ustawy o ruchu drogowym, który stanowi, że starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach o których jest mowa w ust. 1 i 2 , występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od jego usunięcia. Zgodnie z kolei z art. 130a ust. 10f ustawy Prawo o ruchu drogowym, do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W sprawie pomiędzy organem a dozorcą nie ma natomiast zastosowania art. 130 ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sprawę kosztów powstałych pomiędzy organem egzekucyjnym a dozorcą reguluje art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten może być stosowany w sytuacjach określonych w art. 130a Prawa o ruchu drogowym w oparciu o § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237 z późn. zm.). Organem właściwym w tych sprawach jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta. W § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2011 r. określono, że jako "organ egzekucyjny" na potrzeby stosowania działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy uznać "starostów w zakresie: (...) likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.)". Podsumowując powyższe, należy uznać, że art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może być stosowany w sytuacjach określonych w art. 130a Prawa o ruchu drogowym w oparciu o § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r., a organem właściwym ("organem egzekucyjnym") jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta. Z powyższych względów należy uznać, że art.102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi podstawę prawną przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za świadczone usługi przez skarżącego. Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r., "Organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1". Przepis ten odczytywać należy z ogólnym przepisem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - art. 64b § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że "wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, a w szczególności na opłacenie (...) przewozu, załadowania, rozładowania, przechowania, utrzymania (...) ruchomości odebranych albo usuniętych z opróżnionych budynków, lokali i pomieszczeń" oraz art. 64c § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym "Opłaty (...) wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne (...) obciążają zobowiązanego". Z powyższego wynika, że wydatki dozorcy stanowią wydatki egzekucyjne, a te z kolei stanowią wydatki, które zasadniczo "ponosi organ egzekucyjny" (art. 64b § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), a które wtórnie obciążają zobowiązanego. Należy więc stwierdzić, że stosując art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w oparciu o odesłanie z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r.) na potrzeby rozliczenia przedsiębiorcy świadczącego usługi usunięcia i przechowywania pojazdów, obecnie tylko i wyłącznie starosta uprawniony jest do przyznania temu przedsiębiorcy (dozorcy) usprawiedliwionych okolicznościami sprawy kwot. Rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o ten przepis (na podstawie odesłania z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r.) służy wypłacie wydatków dozorcy ruchomości i są to wydatki doraźnie ponoszone przez organ egzekucyjny. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż to Starosta [...] jest właściwy do orzekania co do żądania skarżących o zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór nad pojazdem za okres jego przechowania. Miejski Zakład Oczyszczania sp. z o.o. w [...] z wnioskiem o przyznanie kosztów wystąpił w dniu [...] sierpnia 2012r. W tej dacie obowiązywał już zmieniony przepis art. 130 a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym nakazujący staroście wystąpienie do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Tego obowiązku starosta nie wykonał. Mając to wszystko na względzie, Sąd nie widzi żadnych podstaw do przyjęcia, że sprawa o zwrot kosztów związanych z usunięciem i parkowaniem samochodu jest bezprzedmiotowa do czasu wydania orzeczenia sądowego i przepadku usuniętego pojazdu na rzecz powiatu, skoro to na organie powiatu ciąży obowiązek podjęcia działania w tym zakresie. Nie zachodzą zatem przesłanki umorzenia postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. Istnieje bowiem przedmiot sprawy (żądanie zwrotu kosztów) i organ, który wydaje decyzję w takich sprawach (starosta). Nie można – jak uczyniło SKO – uznać, że ewentualna przedwczesność żądania strony jest równoznaczna z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Wprawdzie, w ocenie Sądu, zapłata wynagrodzenia na rzecz Skarżącego powinna być poprzedzona stosownym wyrokiem sądu powszechnego orzekającego przepadek pojazdu na rzecz powiatu, to jednak nie można uznać żądania w tym zakresie za przedwczesne w sytuacji gdy z wnioskiem do sądu powszechnego powinien był wystąpić organ do którego zwrócono się o zapłatę kosztów przechowywania. Obowiązkiem organu wynikającym z ustawy jest wystąpienie do sądu ze stosownym wnioskiem i po uzyskaniu orzeczenia o przejściu własności pojazdu na rzecz powiatu podjęcie stosownych działań. Bezczynność organu w takim zakresie nie może być jednocześnie skuteczną przesłanką do uznania "przedwczesności" żądania zapłaty, należnego stronie z mocy ustawy. Z uwagi na powyższe rozważania oraz brak przesłanek do umorzenia postępowania, określonych w art. 105 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, że Starosta [...] naruszył wskazany wyżej przepis w sposób mający bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia. SKO w swojej decyzji nienależycie skontrolowało ocenianą decyzję organu I instancji, czym naruszyło nie tylko art. 105 § 1 k.p.a., ale również stanowiący podstawę rozstrzygnięcia organu II instancji art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, organ odwoławczy może utrzymać w mocy decyzję organu I instancji, ale jeżeli jest ona prawidłowa. W odmiennym wypadku kontrolowaną decyzje powinien uchylić, orzekając co do istoty sprawy lub – w wypadkach w ustawie przewidzianych – kierując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Rozpatrując ponownie sprawę, Starosta [...] weźmie pod uwagę wskazania oraz zawartą w niniejszym wyroku ocenę prawną; w szczególności zaś dotyczącą braku bezprzedmiotowości postępowania. Organ podejmie też bez zwłoki stosowne kroki w celu uzyskania orzeczenia sądu powszechnego w zakresie uzyskania tytułu prawnego do przedmiotowego pojazdu, jednocześnie rozpatrując wniosek skarżącej w zakresie przyznania jej kosztów związanych z przechowaniem i dozorem tego pojazdu, wydając - po przeprowadzeniu stosownego postępowania w tym zakresie – merytoryczne orzeczenie, załatwiające sprawę. Z przedstawionych powodów Sąd uznał skargę za uzasadnioną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.