VII SA/Wa 1303/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku letniskowego oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, dalej: Prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania Z. S.(poprzednie nazwisko: K.) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., nakazującą Z. K. całkowitą rozbiórkę budynku letniskowego o powierzchni zabudowy około 96,0 m2, zrealizowanego na terminie działki nr ew. [...], położonej przy ul. [...] we wsi [...], gm. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 22 lipca 2013 r. stwierdzono, że na działce nr ew. [...] znajduje się budynek o konstrukcji drewnianej, o wymiarach 7,90 m x 12,10 m, z dachem dwuspadowym krytym blachą trapezową. Właścicielka nieruchomości Z. K. nie przedstawiła żadnych dokumentów świadczących o legalności wykonanych robót, a jedynie powykonawczą inwentaryzację budowlaną obiektu. Oświadczyła do protokołu, iż obiekt ma funkcję letniskową, realizowany był etapami, ostatecznie roboty zakończono około 6 lat temu. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał Z. K. wstrzymanie robót budowlanych oraz przedstawienie, w terminie 90 dni, licząc od dnia doręczenia postanowienia, stosownych dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponieważ zobowiązana nie wykonała nałożonego obowiązku, wydano nakaz rozbiórki. Rozpoznając ponownie sprawę na skutek odwołania Z. S., organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W sprawie niesporne jest, że roboty przy budowie domu letniskowego zakończono po dniu 1 stycznia 1995 r., wobec czego zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r., które nie zwalniają z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę tego typu obiektów budowlanych. Podobnie stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Dalej wyjaśnił, że art. 48 § 2 cyt. ustawy dopuszcza możliwość legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. W tym celu wezwano skarżącą do przedstawienia określonych postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. dokumentów. Skarżąca w zakreślonym terminie nie wykonała nałożonych obowiązków. Organ podkreślił, że dopuszczona przez ustawodawcę procedura legalizacyjna, w przypadku spełnienia określonych obowiązków, skutkuje odstąpieniem od orzekania nakazu rozbiórki. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji w 2003 r. nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem, jak wynika z oświadczenia samej skarżącej, budowa spornego budynku została ostatecznie zakończona około 2007 r. i organ – wobec nieprzedłożenia dokumentów niezbędnych w procedurze legalizacji – był zobowiązany wydać decyzję o rozbiórce. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. S., zarzucając naruszenie art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., która była przedwczesna z uwagi na stan faktyczny sprawy, a w szczególności jej stan zdrowia, uniemożliwiający dochowanie 90-dniowego terminu na uzupełnienie dokumentacji budowlanej. Podała, że w okresie od połowy lipca 2013 r. do połowy lutego 2014 r. przeszła chorobę nowotworową. W dniach od 2 listopada 2013 r. do 13 listopada 2013 r. przebywała w szpitalu na oddziale onkologicznym, gdzie w dniu 4 listopada 2013 r. usunięto jej prawą nerkę. Następnie przez kolejne miesiące poddana była intensywnej rehabilitacji i rekonwalescencji. Jej aktywność życiowa w tym czasie była bardzo ograniczona. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], którą nakazano Z. K. całkowitą rozbiórkę budynku letniskowego o powierzchni zabudowy około 96,0 m2, zrealizowanego na terminie działki nr ew. [...], położonej przy ul. [...] we wsi [...], gm. [...]. W sprawie niesporne jest – co potwierdziła skarżąca w protokole oględzin z dnia 22 lipca 2013 r. – że budowa budynku letniskowego zakończona została w 2007 roku. Zgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami, na wybudowanie tego typu budynku letniskowego o powierzchni ok. 96 m2 niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę W tej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo – po ustaleniu, że budynek postawiono w warunkach samowoli budowlanej – przystąpił do procesu legalizacyjnego. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. zobowiązał skarżącą do przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 48 Prawa budowlanego. Ponieważ w określonym przez organ terminie skarżąca nie wywiązała się z nałożonego obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę budynku letniskowego. Wyjaśnić należy, że przepisy ustawy Prawo budowlane przewidują możliwość zalegalizowania samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. Inwestor, aby skorzystać z takiej możliwości, musi jednak wykonać określone obowiązki, które precyzyjnie określa art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Dopiero wykazanie, że obiekt budowlany jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, a także po przedłożeniu dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 Prawa budowlanego możliwe jest przeprowadzenie procedury legalizującej samowolnie wzniesiony obiekt budowlany. Odnosząc się do argumentu skarżącej, że nadesłanie wymaganych dokumentów uniemożliwiała jej ciężka choroba, należy stwierdzić, że w okresie od wydania postanowienia w dniu [...] listopada 2013 r. (doręczone skarżącej w dniu 29 listopada 2013 r.) do połowy lutego 2014 r. skarżąca podjęła inne czynności w sprawie, m.in. wysyłając w dniu 31 stycznia 2014 r. pismo z załącznikami. Do pisma tego załączyła kopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego, ale nie zwróciła się do organu z wnioskiem o przedłużenie terminu do wykonania obowiązku, nie powołała się także na okoliczności, które wskazała w skardze. Nie podjęła w tym czasie także żadnych innych czynności zmierzających do wykonania nałożonego postanowieniem obowiązku. Podkreślić należy, że legalizacja samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego nie jest obowiązkiem inwestora, a orzeczenie nakazu rozbiórki dopuszczalne jest jedynie wówczas gdy nie nastąpi legalizacja stwierdzonej samowoli budowlanej. Legalizacja ta jednak możliwa jest po wykonaniu przez inwestora określonych obowiązków, które w niniejszej sprawie nie zostały dopełnione. Ponieważ skarżąca w określonym terminie nie przedstawiła dokumentów, wymienionych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, organy prawidłowo nakazały rozbiórkę spornego budynku. Dokumentów tych nie złożono do organów nadzoru budowlanego także na etapie postępowania odwoławczego. Dopiero wraz ze skargą skarżąca przedstawiła zaświadczenie Wójta Gminy [...] o zgodności budowy z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egzemplarze projektu budowlanego, sporządzonego przez uprawnioną do tego osobę i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazać jednak należy, że stosownie do art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie wydania decyzji ostatecznej, stąd też okoliczność ta pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.