VII SA/Wa 1304/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla(spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi K. K. i P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania omyłki pisarskiej. skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku P. K. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - odmówił sprostowania omyłki pisarskiej we własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2007 r. P. K. wystąpił z wnioskiem o sprostowanie decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...], wskazując, że w jej treści zamiast zwrotu "zabezpieczeniu ściany podłużnej pozostającej po rozbiórce budynku fabrycznego na działce w T., przy ulicy [...] przylegającej do budynku skarżących, zlokalizowanym na nieruchomości przy ulicy [...] powinno być "zabezpieczeniu ściany podłużnej budynku mieszkalnego, przy ulicy [...] w T. ". Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. rozpoznawał ten wniosek ponownie gdyż pierwotnie postanowieniem z dnia [...].12.2007 r., dokonał sprostowania omyłki we własnej decyzji z dnia [...].06.2007 r. W wyniku wniesienia przez K. K. i P. K. zażalenia Główny Urząd Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].01.2008 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał wówczas, że rozstrzygnięcie z jednej strony przekroczyło zakres żądania, a z drugiej nie stanowiło jego rozpatrzenia. Organ I instancji rozpatrujący ponownie wniosek o sprostowanie stwierdził, że zgodnie z art. 113 § 1 Kpa, może na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych decyzjach. W drodze sprostowania omyłki, na podstawie art. 113 § 1 Kpa, nie można jednak naprawiać wszystkich błędów istniejących w decyzji. Sprostowanie nie może w szczególności prowadzić do zmiany treści merytorycznej decyzji. Naprawa dotyczyć może jedynie takich błędów, które są oczywiste tj. nie budzące wątpliwości. Następnie organ przytoczył okoliczności w jakich doszło do wydania decyzji zawierającej zdaniem wnioskodawcy błąd podlegający sprostowaniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...].05.2007 r., wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 i 151 § 1 pkt 2 Kpa uchylił i na podstawie art. 105 § 1 Kpa umorzył własną decyzję z dnia 23.10. 2006 r. nakazującą Spółce z o. o. P., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości występujących w zabezpieczeniu ściany podłużnej pozostałej z rozbiórki budynku fabrycznego i przylegającej do budynku mieszkalnego przy ulicy [...] w T. W toku postępowania odwoławczego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...].06.2007 r., utrzymał w mocy powyższą decyzję wydaną w trybie wznowienia postępowania (uchylając jedynie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...].03.2007 r., o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...].10. 2006 r.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydając w trybie odwoławczym decyzję Nr [...] z dnia [...].06.2007 r., zacytował we wstępie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...].05.2007 r. jako wydaną "w sprawie nieprawidłowości w zabezpieczeniu ściany podłużnej, pozostającej po rozbiórce budynku fabrycznego na działce w T. przy ulicy [...], przylegającej do budynku skarżących, zlokalizowanym na nieruchomości przy ulicy [...]. To sformułowanie stało się przedmiotem wniosku P. K. o sprostowanie albowiem zdaniem wnioskodawcy przedmiotowa ściana należy do budynku przy ulicy [...]. Dokonując ponownego rozpatrzenia wniosku P. K. z dnia [...] czerwca 2007 r. "o sprostowanie decyzji Nr [...]" organ nie znalazł podstaw do uznania, by w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...].06.2007 r., wystąpiła wada uzasadniająca sprostowanie w oparciu o przesłanki z art. 113 § 1 Kpa. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się projekt rozbiórki budynku fabrycznego położonego przy "ulicy [...]" w T. z czerwca 2004 roku. Jak wynika z opracowania sporna ściana jest ścianą obiektu fabrycznego. Z przeprowadzonych przez autora pomiarów wynikało, że jest tylko jedna ściana. Również sposób podpiwniczenia części frontowej, wskazywał na późniejsze dostawienie budynku zlokalizowanego przy ulicy [...] do ściany fabryki położonej przy ulicy [...]. Ta analiza doprowadziła organ do stwierdzenia, że w sprawie istnieje jedna wspólna ściana pozostająca po rozbiórce budynku fabrycznego zlokalizowanego na działce przy ulicy [...], będącą jednocześnie ścianą budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce przy ulicy [...]. Organ stwierdził, iż zwrot zawarty w decyzji z dnia [...].06.2007 r., "w sprawie nieprawidłowości w zabezpieczeniu ściany podłużnej, pozostającej po rozbiórce budynku fabrycznego na działce w T. przy ulicy [...], przylegającej do budynku skarżących, zlokalizowanym na nieruchomości przy ulicy [...]." opisuje przedmiot postępowania i dotyczy ściany będącej ścianą wspólną pozostającą po rozbiórce budynku fabrycznego, będącą jednocześnie ścianą budynku mieszkalnego. W tych okolicznościach odmówił sprostowania omyłki pisarskiej w decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 11 czerwca 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego - po rozpatrzeniu zażalenia K. i P. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2008 r. odmawiające sprostowania omyłki pisarskiej w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2007 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 113 § 1 Kpa, można na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez organ decyzjach (postanowieniach). Żądanie wnioskodawców dotyczyło sprostowania sformułowania: "w sprawie nieprawidłowości w zabezpieczeniu ściany podłużnej, pozostającej po rozbiórce budynku fabrycznego na działce w T. przy ul [...], przylegającej do budynku skarżących, zlokalizowanym na nieruchomości przy ul. [...]", poprzez zamianę na sformułowanie: (w sprawie nieprawidłowości w) "zabezpieczeniu ściany podłużnej budynku mieszkalnego, przy [...] w T.". W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego istotą tego żądania była kwestia określenia przynależności ściany - czy do budynku fabrycznego (po jego rozbiórce), czy do budynku mieszkalnego. Po tym ustaleniu organ odwoławczy stwierdził, że sformułowanie zawarte w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2007 r. Nr [...], nie zawiera oczywistej omyłki pisarskiej i brak było podstaw do prostowania sformułowań użytych w decyzji. Organ podkreślił również, że nie istnieje obowiązek dokładnego (dosłownego), przepisywania treści zawartych w przytaczanych decyzjach, aktach, pismach. Wystarczające jest prawidłowe ujęcie przytaczanej treści, w sposób nie naruszający istoty i nie powodujący innej interpretacji przytaczanej treści. Poza tym projekt rozbiórki z czerwca 2004r., budynku fabrycznego wskazuje, że chodzi o tę samą jedną ścianę. Sporna ściana jest w istocie jedną ścianą wspólną pozostającą po rozbiórce budynku fabrycznego przy ul. [...] i ścianą budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Opisowe określenie, którego sprostowania żądano w przedmiotowej sprawie nie można zakwalifikować jako oczywistej omyłki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu wojewódzkiego, że powyższe kwestie nie stanowiły oczywistej omyłki i nie wymagały sprostowania oraz nie miały wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ zauważył, iż postępowanie dotyczyło jednie kwestii sprostowania oczywistej omyłki, zatem nie mógł badać sprawy merytorycznie. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008r. wnieśli K. K. i P. K. domagając się jego uchylenia. W skardze zarzucili naruszenia przepisów art. 7 i 107 § 3 kpa oraz podkreślili, że z materiału dowodowego sprawy wynika, że budynek mieszkalny przy ul. [...] ma własną niezależną ścianę a nie wspólną z budynkiem fabrycznym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że skarga jest bezzasadna. Stosownie do brzmienia przepisu art. 113 § 1 kpa , który był podstawą prawną wydanego przez organ postanowienia, organ może na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez siebie decyzjach. Celem tej instytucji jest usunięcie oczywistej wadliwości decyzji, w szczególności błędu pisarskiego czy rachunkowego. Wyznaczone przepisem art. 113 § 1 kpa pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do takiej wadliwości a nie wad decyzji natury merytorycznej. Sprostowanie błędów czy omyłek nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego czy prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Słusznie zatem orzekające w sprawie organy uznały, że żądanie wnioskodawców dotyczyło w istocie polemiki z ustaleniami kwestionowanej decyzji. Istotą żądania była kwestia określenia przynależności ściany - czy do budynku fabrycznego (po jego rozbiórce), czy do budynku mieszkalnego. Podkreślić również należy, iż w rzeczywistości wnioskodawca wnosząc o sprostowanie nie wskazuje na pomyłkę organu a na jego błędne ustalenia co do przynależności ściany. W ocenie Sądu kwestionowane sformułowanie zawarte w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2007 r. Nr [...], nie jest oczywistą omyłki pisarskiej i brak było podstaw do prostowania sformułowań użytych w decyzji. Nie jest w tej sprawie rzeczą Sądu ( ani organów) rozstrzyganie do jakiego budynku należy przedmiotowa ściana, wystarczy jedynie stwierdzenie, iż kwestia ta nie jest oczywistą omyłką organu. Należy podkreślić, iż kwestionowanie ustaleń organu związanych ze ścianą możliwe było tylko poprzez zaskarżenie we właściwym trybie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...]. Słusznie zatem organy stwierdziły, że brak było podstaw do uznania, by w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...].06.2007 r., wystąpiła wada uzasadniająca sprostowanie w oparciu o przesłanki z art. 113 § 1 Kpa. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.