VII SA/Wa 1304/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Protokolant starszy sekr. sąd. Sylwia Rosińska - Czaykowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia braku naruszenia przepisów rozporządzenia przez przewoźnika lotniczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] marca 2018 r. znak [...], II. zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżącego S. O. kwotę 200 zł(dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (zwany dalej także "Prezesem Urzędu"), po rozpatrzeniu wniosku Pana S. O. (dalej: "Skarżący" lub "Pasażer") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] marca 2018 r., znak: [...], którą po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez p. S. O., jako pasażera lotu z dnia [...] października 2017r. o oznaczeniu kodowym [...] na trasie T. (T.) – W. (W.), stanowiącego pierwszy odcinek podróży lotniczej na trasie T. (T.) – W. (W.) – S. (S.) o stwierdzenie naruszenia przez P. "[...]" S.A. z siedzibą w W. praw pasażerów określonych przepisami rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG (Dz. Urz. WE L 46 z 2004 r., s.1 - zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 261/2004"), Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdził brak naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego P. "[...]" S.A. w W. Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia Prezesa Urzędu stanowiły przepisy: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), art. 205a ust. 1, art. 205b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1183 z późn. zm., zwanej dalej "Prawo lotnicze"), a także art. 6 w związku z art. 5, art. 7 ust. 1 lit. b, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Decyzja Prezesa Urzędu wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne. W dniu 19 lutego 2018 r. do Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynęła skarga P. S. O. (zwanego dalej Pasażerem) o stwierdzenie naruszenia przez P. "[...]" S.A., z siedzibą w W. (zwanej dalej: "P." lub "Przewoźnikiem lotniczym") przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 dotyczącego ww. lotu. Istotą żądania zawartego w skardze jest to, aby Prezes Urzędu stwierdził w drodze decyzji administracyjnej, że Przewoźnik lotniczy nie wywiązał się względem skarżącego Pasażera z zobowiązań określonych przepisami rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Prezes Urzędu zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie oraz pouczył o rozkładzie ciężaru dowodu zgodnie z art. 205b ust. 5 ustawy - Prawo lotnicze, który stanowi, że ciężar udowodnienia, że uprawnienia przysługujące pasażerowi, w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub opóźnienia lotu, zgodnie z rozporządzeniem nie zostały naruszone, obciąża przewoźnika lotniczego. W wyniku przeprowadzonego postępowania, wszczętego na podstawie skargi wniesionej przez Skarżącego, Prezes Urzędu ustalił, że Skarżący na podstawie potwierdzonej rezerwacji miał w dniu [...] października 2017 r. odbyć podróż na trasie T. (T.) – W. (W.) lotem o oznaczeniu [...] (obsługiwanym przez P.) z planowaną godziną startu 04:50 czasu lokalnego, stanowiącym część podróży na trasie T. (T.) – W. (W.) – S. (S.). Lot ten został opóźniony w wylocie i do portu lotniczego w W. dotarł z opóźnieniem wynoszącym 19 minut w związku z czym pasażer nie zdążył na kolejne połączenie [...] na trasie W. (W.) – S. (S.). Organ uznał wyjaśnienia [...], że przyczyną opóźnienia rejsu były restrykcje w porcie lotniczym T. Z załączonych dokumentów wynika, że w związku z ww. ograniczeniami rejs [...] wpierw oczekiwał na zgodę na uruchomienie silników, a następnie na zgodę na start. Potwierdza to zarówno dołączony do wyjaśnień wydruk z systemu Przewoźnika lotniczego, jak również depesza MVT dla skarżonego rejsu. Odległość z T. do S. mierzona metodą trasy po ortodromie wynosi 2 590 kilometrów. W tych okolicznościach Prezes Urzędu decyzją z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], stwierdził brak naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego P. "[...]" S.A. w W. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego, nieprawidłowo zastosował przepisy rozporządzenia (WE) nr 261/2004 oraz że opóźnienie lotu nastąpiło z przyczyn organizacyjnych [...], co należy wliczyć w ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorców. Restrykcje w porcie lotniczym w T. i ich skutki powinny być regulowane we wzajemnych relacjach pomiędzy [...] a właścicielem portu lotniczego. Nie została zatem spełniona, w opinii Skarżącego, przesłanka nadzwyczajności przyczyn opóźnienia mogąca zwolnić Przewoźnika lotniczego z odpowiedzialności odszkodowawczej. Prezes Urzędu, ponownie rozpatrując sprawę przyjął, że Skarżący nie stawił się do wejścia na pokład na lot [...] na trasie W. (W.) – S. (S.), z powodu opóźnienia wynoszącego 19 minut na wcześniejszym locie [...] na trasie T. (T.) – W. (W.). Natomiast nie doszło tu do odmowy przyjęcia na pokład. W związku z tym, że Skarżący utracił na skutek opóźnienia lotu z T. (T.) do W. (W.) połączenie z W. (W.) do S. (S.), przewoźnik lotniczy zapewnił Pasażerowi połączenie alternatywne z W. (W.) do S. (S.) lotem o nr [...] z planową godziną startu 13:20 czasu lokalnego oraz pomoc w postaci posiłków i napojów. Prezes Urzędu uznał ponadto, że Przewoźnik lotniczy nie mógł przewidzieć na etapie planowania lotów wystąpienia restrykcji na lotnisku w T. (T.), które spowodują, że Pasażer nie zdąży na kolejny lot do S. (S.). Brak możliwości wykonania skarżonego lotu o czasie wynikał z okoliczności, które znajdowały się poza kontrolą Przewoźnika lotniczego, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Zdaniem organu, z całości materiału dowodowego wynika, że rejs [...] z T. (T.) do W. (W.) był opóźniony w dolocie o 19 minut, jednak konsekwencją tego zdarzenia była utrata połączenia rejsem [...] z W. (W.) do S. (S.). Na czas oczekiwania na start zaproponowanego przez Przewoźnika lotniczego alternatywnego rejsu do S. w dniu [...] października 2017 r. zapewniono Pasażerowi pomoc w postaci posiłków i napojów. Pasażer zdecydował się kontynuować podróż do S. zaproponowanym przez Przewoźnika lotniczego alternatywnym rejsem [...], w dniu [...] października 2017r. o godz. 13:20. Jednocześnie Prezes Urzędu podkreślił, że przeprowadzone przez członków Komisji Ochrony Praw Pasażerów, na lotnisku w W. wielokrotne kontrole potwierdziły stałą obecność plakatów informacyjnych w hali odlotów oraz czytelnej informacji z zakresu uprawnień pasażerów linii lotniczych znajdujących się przy stanowiskach odprawy biletowo-bagażowej. Tym samym nie budzi wątpliwości organu, że na lotnisku w W. (W.) każdy pasażer ma obiektywną możliwość zapoznania się z pisemną informacją o prawach pasażera określonych przepisami rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Mając powyższe na uwadze, Prezes Urzędu stwierdził brak naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w przedstawionym zakresie. Z powyższą decyzją Prezesa Urzędu nie zgodził się Pan S. O., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewzięcie pod rozwagę okoliczności, że zmieniono bez jego akceptacji umowę zawartą z nim poprzez zmianę godziny przylotu do W. i pierwotnego odlotu do S., przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie oraz oparcie się w ustaleniach na wewnętrznych "wydrukach" uczestnika postępowania,  oraz obrazę prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 poprzez: a. twierdzenie, że "restrykcje lotniska w T." są okolicznością nadzwyczajną w rozumieniu preambuły ww. rozporządzenia, b. dla oceny naruszenia praw pasażera należy brać pod uwagę każdy z lotów łączonych osobno. W uzasadnieniu skargi podniesione zostało, że [...] według umowy miał zapewnić przylot z T. 5 minut wcześniej, niż faktycznie wynikał z rozkładu lotu, zaś wylot do S. miał być 5 min. później. To oznacza, że o 10 minut skrócił się czas przesiadki. Powyższe oznacza, że 19 minutowe opóźnienie nie wpłynęłoby na możliwość swobodnej przesiadki. Nadto organ powołał się na wydruk z systemu Przewoźnika lotniczego, nie wskazując jaki walor dowodowy ma – w jego ocenie – ten dowód. Zdaniem Skarżącego, wobec faktu, że wydruk ten pochodzi od podmiotu zainteresowanego takim, a nie innym rozstrzygnięciem, winien być oceniony ostrożnie, a nawet odrzucony jako niewiarygodny dowód. W ocenie Skarżącego za nadzwyczajne okoliczności uznaje się przykładowo: wojnę lub niestabilność polityczną, względy bezpieczeństwa, przyczyny meteorologiczne, przez co należy rozumieć warunki pogodowe uniemożliwiające bezpieczne wykonanie lotu, ale także zamknięcie lotniska z powodu bardzo złej pogody. Również uszkodzenie samolotu przez czynniki meteorologiczne (np. uderzenie pioruna), które mogą wpłynąć na bezpieczeństwo rejsu, stanowi okoliczność nadzwyczajną. Do nadzwyczajnych okoliczności zaliczamy ponadto niespodziewane usterki techniczne. Skarżący stwierdza zatem, że w żadnym wypadku ewentualne restrykcje lotniska wylotowego nie wynikały z przyczyn trudnych do przewidzenia, o których mowa powyżej. W ocenie skarżącego Pasażera nieprawidłowa jest także ocena organu, że wobec akceptacji propozycji [...] dolotu do S. następnym lotem w tym dniu, brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do opóźnienia lotu pierwotnego (T. – S.). Taka sugestia została zawarta w uzasadnieniu decyzji. Mając na uwadze powyższe, Skarżący wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Urzędu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie – zdaniem Sądu – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wyjaśnić, że podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej jest działanie praworządne i zmierzające do ustalenia prawdy obiektywnej, w sposób budujący zaufanie obywateli do władzy publicznej (art. 6 w zw. z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a.). Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną na gruncie art. 7 k.p.a., organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W tym celu organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz załatwić sprawę z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W ocenie tutejszego Sądu, postępowanie prowadzone przez Prezesa Urzędu w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada wymogom stawianym przez przywołane wyżej przepisy. W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że organ orzekając w sprawie oparł się w zasadzie wyłącznie na wyjaśnieniach [...] z dnia 11 stycznia 2018 r., podczas gdy wniosek Skarżącego do Prezesa Urzędu sporządzony został dopiero w dniu 13 lutego 2018 r. Pomimo, iż z treści tych wyjaśnień można wnioskować, że dotyczą one lotu oznaczonego nr [...] wykonanego w dniu [...] października 2017r., to jednak odnoszą się do sytuacji innej osoby, tj. Pana T. W. Ma to o tyle istotne znaczenie, że w piśmie tym przewoźnik lotniczy wyjaśnia działania jakie podjął względem ww. osoby, wskazując m.in. na decyzję pasażera co do skorzystania z późniejszego lotu na trasie W. – S., czy też zapewnienia temu pasażerowi napojów i posiłków wymaganych przepisami rozporządzenia (WE) nr 261/2004. Ponadto, w piśmie [...] brak jest wyraźnego wyjaśnienia, czy i w jakim stopniu opóźnienie w wylocie z lotniska w T. wpłynęło na utratę przez Pana S. O. dalszego połączenia na trasie W. (W.) – S. (S.). Można jedynie domniemywać – jak uczynił to w gruncie rzeczy organ, a co jednak nie powinno mieć miejsca w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie ustalenia praw pasażera, że sytuacja Skarżącego była podobna lub może nawet tożsama do opisanej w ww. piśmie [...]. Jednakże rację ma skarżący Pasażer wskazując, że organ nie poczynił jakichkolwiek ustaleń co do okoliczności, w jakich doszło do utraty przez Skarżącego połączenia na trasie W. (W.) – S. (S.) i nie odniósł się do zarzutów podnoszonych w tym zakresie przez Pana S. O. Prezes Urzędu przyjął bowiem, że przyczynę utraty przedmiotowego połączenia stanowił fakt, iż lot w dniu [...] października 2017 r. na trasie T. ([...]) – W. ([...]) o oznaczeniu [...] z planowaną godziną startu 04:50 czasu lokalnego, stanowiącym część podróży na trasie T. (T.) – W. (W.) – S. (S.), został opóźniony w wylocie z uwagi na restrykcje kierownictwa lotów i do portu lotniczego w W. dotarł z opóźnieniem wynoszącym 19 minut. Według organu, w związku z powyższym pasażer nie zdążył na kolejne połączenie na trasie W. (W.) – S. (S.) i nie stawił się do wejścia na pokład na lot [...]. Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło zatem do odmowy przyjęcia na pokład. Tymczasem Skarżący konsekwentnie podnosi, że 19 minutowe opóźnienie w przylocie na lotnisko w Warszawie nie miało decydującego znaczenia, gdyż według umowy zawartej z Przewoźnikiem lotniczym (kopia biletu w aktach sprawy) wylot z lotniska w T. powinien mieć miejsce 5 minut wcześniej (4:50) niż godzina podawana przez [...] (4:55), natomiast wylot z W. do S. powinien nastąpić 5 minut później (7:20), a nie jak podaje obecnie Przewoźnik o 7:15. Poza tym, lot nr [...] na trasie W. (W.) – S. (S.) również był opóźniony. Start tego samolotu miał miejsce dopiero o godz. 7:49, zamiast planowanej godz. 7:20 i gdyby Skarżący nie został wprowadzony w błąd przez obsługę Przewoźnika lotniczego, to bez trudu zdążyłby na połączenie do S.. Na dowód tego, Skarżący przedkłada zrzut z ekranu ze strony internetowej www.flightradar24.com (w aktach sprawy). Organ w żaden sposób nie odniósł się do rzeczonych zarzutów, wskazując tylko na przyczynę opóźnienia wylotu z portu lotniczego w T. Stosownie do treści art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Sąd w pełni podziela stanowisko Prezesa Urzędu, że jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w wyroku z dnia 19 listopada 2009r. w sprawach połączonych C - 402/07 i C - 432/07 Sturgeon i inni oraz w wyroku z dnia 23 października 2012 r. w sprawie C-581/10, wykładni art. 5-7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy dokonywać w ten sposób że pasażerom opóźnionych lotów przysługuje prawo do odszkodowania na mocy tego rozporządzenia w sytuacji, gdy z powodu tych lotów ponoszą stratę czasu wynoszącą co najmniej trzy godziny, czyli gdy docierają na ich miejsce docelowe co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu. Obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest jednak zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Zgodnie z treścią motywu 14 Preambuły ww. rozporządzenia (WE) nr 261/2004, zobowiązania przewoźników lotniczych powinny być ograniczone lub ich odpowiedzialność wyłączona w przypadku gdy zdarzenie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych Środków. Okoliczności te mogą, w szczególności, zaistnieć w przypadku destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych uniemożliwiających dany lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajków mających wpływ na działalność przewoźnika. Treść przywołanej normy musi być jednak rozpatrywania z uwzględnieniem motywu 15 Preambuły, który przewiduje, że za nadzwyczajne okoliczności powinno się uważać także sytuacje, gdy decyzja kierownictwa lotów w stosunku do danego samolotu spowodowała danego dnia powstanie dużego opóźnienia, przełożenie lotu na następny dzień albo odwołanie jednego lub więcej lotów tego samolotu pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków przez zainteresowanego przewoźnika, by uniknąć tych opóźnień lub odwołań lotów. W rozpatrywanej sprawie opóźnienie lotu [...] z [...] października 2017 r, na trasie T. (T.) – W. (W.) było spowodowane przez restrykcje dotyczące ruchu lotniczego w porcie lotniczym w T. (T.) co potwierdza przedłożona przez [...] depesza MVT oraz informacja z systemu Przewoźnika lotniczego dla tego rejsu (w aktach sprawy). Restrykcje takie wprowadzają władze portu lotniczego lub służby ruchu lotniczego. W obu przypadkach są to podmioty niezależne od przewoźnika lotniczego i przewoźnik lotniczy nie ma wpływu na decyzje podejmowane przez te podmioty. Tym niemniej, przedstawione dokumenty i wyjaśnienia [...] nie obejmują okoliczności dalszej części lotu, tj. trasy z W. (W.) do S. (S.) lotem nr [...]. Rację ma tu bowiem Skarżący, że o opóźnieniu, w rozumieniu ww. rozporządzenia (WE) należy mówić wówczas, gdy pasażer dociera na miejsce docelowe co najmniej trzy godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika lotniczego godzinie przylotu, co też miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nie wyjaśniono, o której godzinie została zakończona procedura odprawy pasażerów i zamknięcie drzwi na pokład ww. samolotu do S., ani też nie zweryfikowano okoliczności udzielenia Skarżącemu przez personel [...] informacji o odmowie przyjęcia na pokład lotu nr [...] z uwagi na opóźnienie w przylocie do W. (brak w aktach sprawy depeszy MVT i wydruku systemu Przewoźnika dla tego rejsu). Organ pominął argumentację i wniosek dowodowy składany na tę okoliczność przez Skarżącego, czym naruszył dyspozycję przepisów art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. Jednocześnie Prezes Urzędu nie wyjaśnił i nie odniósł się do twierdzeń skarżącego Pasażera dotyczących odmowy przyjęcia na pokład samolotu do S., czym naruszył zasady wyrażone w art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Zarazem organ oparł się na wyjaśnieniach Przewoźnika lotniczego odnoszących się do innej osoby niż Skarżący i nie wskazujących wprost, że powodem opóźnienia na całej trasie T. – W. – S., było samo kilkunastominutowe opóźnienie w starcie z portu lotniczego w T. Z przedstawionych przyczyn, Sąd nie może dokonać prawidłowości wykładni i poprawności zastosowania w sprawie przez organy przepisów prawa materialnego. Wskazane uchybienia procesowe wymagają bowiem konwalidacji i ponownego przeprowadzenia oraz analizy właściwie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Nie przesądzając zatem ostatecznego wyniku ponownego postępowania, Sąd doszedł do przekonania, że dopiero po ich zrealizowaniu, organ ponownie oceni całokształt dowodów w sprawie i podejmie decyzje rozstrzygające o prawach skarżącego Pasażera, dokonując właściwego zastosowania przywołanych wcześniej norm prawa materialnego, tj. ustawy Prawo lotnicze i rozporządzenia (WE) nr 261/2004 do tak ustalonego stanu faktycznego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z zasadą zwrotu Skarżącemu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, ustalając je na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. (wpis od skargi – 200 zł).