VII SA/Wa 1307/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze skargi Gminy [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Gmina [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2014r. znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany dla inwestycji "Kanalizacja sanitarna grawitacyjna ø 200 mm/ø 160 mm, kanalizacja tłoczna [...], [...], [...], w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] [...]" (w zakresie kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej ø 200 mm z rur PCV-U o długości ok. 1470m. na odcinku [...] do [...], od [...] do [...] od [...] do [...] [przejście w poprzek ulicy [...]] do ulicy [...] ze studniami kanalizacyjnymi sztuk 29 z rur betonowych ø 1000 mm oraz z przykanalikami w ilości 65. Kanalizacji tłocznej ø 125 mm z rur PE o długości ok. 720 m., na odcinku od [...] do [...] [...] do przepompowni [...]. W zakresie tym wykonano trzy przejścia w ul. [...] – dwa przewierty, jeden przekop oraz jedno przejście w ul. [...] – przekop, zlokalizowanej na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...]), pod warunkiem uiszczenia całości opłaty legalizacyjnej przez Gminę [...] do dnia 30 czerwca 2021 r. i nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania decyzji pozwoleniu na użytkowanie. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że gmina [...] jest jedną z najuboższych gmin w Polsce, a konieczność natychmiastowego uiszczenia opłaty legalizacyjnej w pełnej kwocie spowoduje, że gmina będzie zmuszona odstąpić od realizacji zadań własnych. Kwota 210 000 zł nie została ujęta w budżecie gminy na rok 2014, a jej zapłata może skutkować naruszeniem dyscypliny finansów publicznych. Skarżący wskazał, że rozłożenie na raty opłaty legalizacyjnej jest rozwiązaniem, które pozwala gminie nadal funkcjonować, a niewstrzymanie zaskarżonej decyzji może spowodować szkodę i trudne do odwrócenia skutki, albowiem natychmiastowa zapłata kwoty 210 000 zł może spowodować niewydolność finansową gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tym samym uzasadnienie wniosku powinno wskazywać na konkretne zdarzenia świadczące o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ppsa. Z akt sprawy wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wobec stwierdzenia wykonywania przez inwestora robót budowalnych bez pozwolenia na budowę, postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nakazał przedstawienie w terminie do 30 kwietnia 2012 r.: zaświadczenia o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po złożeniu przez inwestora ww. dokumentów, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 300 000 zł, a następnie Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] rozłożył ww. opłatę wraz z opłatą prolongacyjną na 10 rat (każda rata płatna do 30 czerwca w latach 2012-2021). W dniu [...] czerwca 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję znak: [...], którą zatwierdził projekt budowlany pod warunkiem uiszczenia całości opłaty legalizacyjnej do dnia 30 czerwca 2021 r. i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Twierdzenia skarżącego o konieczności natychmiastowego uiszczenia opłaty legalizacyjnej w całości nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale. Opłata legalizacyjna wraz z opłatą prolongancyjną zostały rozłożone na raty na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., a decyzja ta nadal pozostaje w obrocie prawnym. Stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. pozostaje bez wpływu na ważność i skuteczność ww. decyzji o rozłożeniu na raty. Jedynie na marginesie należy wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostawałoby bez wpływu na konieczność uiszczenia przez skarżącego opłaty legalizacyjnej ustalonej postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.