VII SA/Wa 1308/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. w B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: oddalić wniosek R. w B. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ppsa – sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. mocą której organ ten nakazał Szefowi R. w B. usunięcie w składnicy mienia służby uzbrojenia i elektroniki J. – w składzie materiałowym B. zlokalizowanej w kompleksie wojskowym stwierdzonych nieprawidłowości, szczegółowo wymienionych w decyzji. Skarżący w skardze z dnia 16 czerwca 2010 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że wykonanie kwestionowanej decyzji przyniosłoby dla gospodarki narodowej wielomilionowe straty finansowe. Podniósł, że kompleks w którym ma być przeprowadzony remont przeznaczony jest do likwidacji zgodnie z "programem Rozwoju Sił Zbrojnych w latach 2009-2018". Z uwagi na brak perspektywiczności kompleksu jak również na wydatki ponoszone na jego utrzymanie niecelowym jest jego istnienie. Strona podniosła postulat, że należy w trybie pilnym przemieścić zgromadzone w magazynach środki bojowe do kompleksu spełniającego wymogi prawne i resortowe do przechowywania tego typu materiałów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się nowe okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Wniosek skarżącego jest niezasadny. Decyzja organu I instancji nakazuje min. naprawę uszkodzeń w ścianach osłonowych i nośnych, naprawę więźby dachowej, poprzez wymianę zużytych elementów, naprawę pęknięć i ubytków w posadzkach, naprawę instalacji odgromowej, poprzez częściową jej wymianę, wyznaczenie stref ochronnych dla budynków w których przechowywane są materiały wybuchowe, i in. Argumenty podnoszone przez skarżącego nie mogą zostać uwzględnione. Sąd nie neguje okoliczności, że kompleks przeznaczony jest do likwidacji, jednakże strona nie wskazała dokładnej daty kiedy ma to nastąpić. Z wniosku wynika, że może to nastąpić najpóźniej do 2018 r. Wskazała, że kompleks ma być przekazany Agencji Mienia Wojskowego dopiero w 2012 r. Stan techniczny budynków wskazuje na ich mocne zużycie. W budynkach tych składowane są min. środki bojowe, ich charakter magazynowy wskazuje, że przebywają w nich choćby czasowo ludzie, których zdrowie i życie jest zagrożone przez zły stan techniczny budynków. Zdaniem Sądu niebezpiecznym dla życia i zdrowia jest składowanie materiałów bojowych w kompleksie o takim stanie technicznym. Należy również wskazać, że mocą zaskarżonej decyzji został nałożony zakaz użytkowania budynków kompleksu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czasowo zawiesiłoby wykonywanie tego zakazu, co w świetle ww. faktów jest niedopuszczalne. Z tych względów nie można przyjąć, że w sprawie w stosunku do skarżącego mogą pojawić się przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy o ppsa. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.