VII SA/Wa 131/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki nośnika reklamowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. C. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] września 2015 r. nr [...], którą nakazano stronie skarżącej rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, o wysokości [...] m, o wymiarach tablicy [...]m, znajdującego się na działce nr [...] obręb [...]przy ul. [...] w W.. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca podniosła, że w przypadku wykonania nakazu rozbiórki nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zaistnienie tego nieodwracalnego skutku będzie wynikać z faktu, że obowiązujący obecnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wyklucza możliwość ponownego ustawienia nośnika w dotychczasowej lokalizacji. Nośnik reklamowy funkcjonujący od 2007 roku na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, w przypadku jego rozbiórki zostanie usunięty nieodwracalnie, a Spółka zostanie trwale pozbawiona możliwości ponownego posadowienia reklamy w tej lokalizacji w przypadku, gdyby orzeczenie o rozbiórce nośnika okazało się nieuzasadnione. C. M. Sp. z o.o. uzasadniając wniosek wskazała także, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rozbiórka obiektu ze swej istoty łączy się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie strony skarżącej z uwagi na powołane okoliczności, a także fakt, że organ administracji architektoniczno-budowlanej usankcjonował realizację nośnika jako zgodną z prawem, zachodzi podstawa do wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że ciężar wykazania, iż przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o wstrzymanie wykonania aktu. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami (por. postanowienia NSA: z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 546/11 Lex nr 786059, z dnia 28 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 402/11 Lex nr 783591, z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt I FSK 63/11 Lex nr 783605). W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że wprawdzie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż co do zasady rozbiórka obiektu budowlanego należy do sytuacji uzasadniających konieczność udzielenia stronie ochrony tymczasowej, nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu mając na uwadze charakter i sposób wykonania obiektu będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji nie można uznać, że jego rozbiórka mogłaby skutkować wyrządzeniem stronie znacznej szkody. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawia również, w ocenie Sądu, argumentacja wniosku wskazująca na niebezpieczeństwo spowodowania nieodwracalnych skutków, polegających na braku możliwości ponownego ustawienia reklamy w tej samej lokalizacji, z uwagi na uregulowania zawarte w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć bowiem trzeba, że plan ten nie wprowadził całkowitego zakazu umieszczania reklam w rejonie posadowienia spornego nośnika, a jedynie wprowadził ograniczenia co do ich wielkości. Podkreślić ponadto należy, że argumenty odnoszące się do niezgodności zaskarżonego aktu z prawem nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. W toku postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie zainicjowane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie może badać kwestii legalności zakwestionowanej decyzji. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.