VII SA/Wa 1312/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S., A. C., W. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji postanawia: 1. przyznać skarżącej P. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. (dwieście złotych), 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2010 r. odmówiono P. S. przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 17 sierpnia 2010 r. (data nadania w UP) wpłynął do Sądu sprzeciw skarżącej P. S. od postanowienia z dnia 2 sierpnia 2010 r. Wskutek wniesienia sprzeciwu postanowienie z dnia 2 sierpnia 2010 r. traci moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Instytucja przyznania prawa pomocy ma zatem charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż P. S. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z renty w wysokości 1.448 zł netto. Stan majątkowy skarżącej obejmuje ½ udziału w nieruchomości o pow. 140 m2, położonej w [...]. Wnioskodawczyni wskazała, że ponosi miesięczne wydatki w kwocie: 250 zł (spłata pożyczki), 80 zł (telefon), 118,80 (wywóz śmieci i nieczystości), 130 zł. (energia), 180 zł (zakup leków), 40 zł (podatek od nieruchomości), 200 zł (opieka), 50 zł (rehabilitacja). W złożonym sprzeciwie strona podniosła, iż korzysta z pomocy zawodowego pełnomocnika, z którym związana jest węzłem pokrewieństwa. Sąd zważył, że możliwości finansowe wnioskodawczyni są ograniczone i nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Jednakże mając na względzie, iż P. S. posiada stały miesięczny dochód oraz fakt, iż koszty utrzymania ponoszone są powszechnie przez obywateli i przy ocenie możliwości finansowych nie mogą być wyjątkowo traktowane, Sąd przyznał skarżącej jedynie prawo pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. W ocenie Sądu, pozostałe ewentualne koszty sądowe, mogące wystąpić w trakcie prowadzonego postępowania, są w zasięgu możliwości finansowych strony. Ponadto zauważyć należy, że skarżąca w niniejszej sprawie występuje solidarnie z dwoma innymi osobami, stąd wszelkie koszty związane z prowadzeniem sprawy rozkładają się na wszystkich skarżących. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.