VII SA/Wa 1312/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r. sprawy ze skargi P. S., A. C., W. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz P. S., A. C., W. C. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 151 § 2 w zwązku z art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku P.S., A. C., Z. C. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], uchylającą własną decyzję z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], i utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę autostrady płatnej [...], odcinek [...] w km od [...] do km [...], stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], jednocześnie odmawiającą jej uchylenia bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny i prawny i wskazał, że pismem z dnia 14 października 2009 r. P. S., A. C. i Z. C., wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...]. Następnie pismem z dnia 23 listopada 2009 r., wskazali, że wniosek z dnia 14 października 2009 r., dotyczy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]. Wniosek o wznowienie uzasadnili faktem, że o decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powzięli wiadomość z treści pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia 23 października 2009 r., znak: [...], przy którym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego został przesłany wniosek z dnia 14 października 2009 r. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 49 K.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Mająca zastosowanie w niniejszej sprawie ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.), nakazuje właściwemu organowi administracji publicznej doręczenie decyzji o pozwoleniu na budowę drogi wnioskodawcy oraz zawiadomienie o jej wydaniu pozostałych stron, w drodze obwieszczeń, w urzędach gmin oraz w prasie lokalnej (art. 28 ust. 1 powołanej ustawy). Obwieszczenie informujące o wydaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., było wywieszone na tablicy ogłoszeń: Urzędu Miasta [...] w dniach od 10 kwietnia 2008 r. do dnia 25 kwietnia 2008 r., Urzędu Gminy w [...] w dniach od 11 kwietnia 2008 r. do dnia 25 kwietnia 2008 r., Urzędu Gminy [...] w dniach od 14 kwietnia 2008 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r., [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniach od 9 kwietnia 2008 r. do dnia 5 maja 2008 r. Ponadto obwieszczenie informujące o wydaniu ww. decyzji Wojewody [...] zostało zamieszczone w lokalnym wydaniu "Gazety Wyborczej" z dnia 15 kwietnia 2008 r. Jak wynika z pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia 22 grudnia 2009 r., znak: [...] nie dokonano obwieszczeń informujących o wydaniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] i z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...]. Organ wskazał, że miał zastosowanie tryb doręczenia stronom postępowania wskazanych powyżej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego określony w art. 28 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych bowiem zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958), do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym organ stwierdził, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] nie została doręczona P. S., A. C. i Z. C., zatem zostali oni pozbawieni możliwości uczestnictwa w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], a tym samym zachodzi w przedmiotowej sprawie przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W ocenie organu P. S., A. C. i Z. C. jako współwłaściciele działki o nr ew. [...], [...] są stroną postępowania zakończonego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], bowiem są jednym z podmiotów, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) to jest właścicielami nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 10 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W związku z powyższym organ stwierdził, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa to jest art. 10 K.p.a., art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 28 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W dalszej kolejności organ powołał art. 146 § 2 K.p.a., w myśl którego - mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 § 1 K.p.a. – nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, wówczas rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego wskazują, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. W tej mierze powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 1994 r., sygn. akt ARN 26/94. Zdaniem organu, decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], zapadła z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1393/08, uchylającego decyzję Głównego Inspektora Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], w którym to wyroku Sąd wskazał na konieczność zbadania wpływu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] na "rozstrzygnięcie sprawy pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...] w części rozwiązania komunikacyjnego na węźle [...]", jak bowiem wynika z treści obu decyzji, przewidują one realizację inwestycji na tych samych działkach. Organ stwierdził, że jakkolwiek obie decyzje Wojewody [...] tj. decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] i z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] obejmują częściowo te same działki to zakres robót budowlanych objętych ww. decyzjami nie koliduje ze sobą. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, ponadto inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany, sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 cytowanej wyżej ustawy. W ocenie organu, projekt budowlany spornej inwestycji jest zgodny z wymaganiami decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...] (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] na terenie województwa [...], przebiegającej przez Gminę [...], Miasta [...], Gminę [...], Gminę [...], Gminę [...], Gminę [...], Gminę [...], Gminę [...], Miasto [...] i Gminę [...] oraz z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...], znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie autostrady [...] Nowe [...], km [...], [...]. Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie obowiązki nałożone na niego ustawą Prawo budowlane i niewątpliwie brak uczestnictwa skarżących w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego jest – jak zostało wskazane wyżej – naruszeniem prawa, jednakże uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] nie jest możliwe, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W związku z powyższym Główny Inspektor uznał za zasadne zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisu art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych we wniosku o wznowienie postępowania, dotyczącego braku dojazdu do działek o nr ew. [...], [...] z projektowanej autostrady [...] organ wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do nakazania inwestorowi zaprojektowania i wykonania dojazdów na ww. działki, stanowiące własność P. S., A. C. i Z. C., natomiast rodzaj inwestycji jak i jej zakres określa inwestor, a organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenia jedynie jej zgodność z przepisami Prawa budowlanego. Ustosunkowując się do zarzutu niezgodności spornej inwestycji z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego organ stwierdził, że przepis art. 5 Prawa budowlanego formułuje jedynie ogólną zasadę, określającą wymagania, jakie powinien spełniać obiekt budowlany, jak również jego budowa i użytkowanie, które to wymagania są następnie konkretyzowane w przepisach ustawy i rozporządzeniach wydanych na jej podstawie, w związku z czym należy podkreślić, że ustalenia zawarte w cytowanym przepisie są wiążące i muszą być uwzględniane przy interpretacji dalszych przepisów ustawy i rozporządzeń, jednakże z uwagi na ogólny charakter nie mogą stanowić samodzielnej podstawy prawnej, tym samym wskazanie jedynie naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego bez przywołania konkretnego przepisu, nie może stanowić, w ocenie organu, podstawy do stwierdzenia, że usytuowanie przedmiotowego obiektu budowlanego narusza cytowany wyżej przepis. P. S., A. C., Z. C. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku P. S., A. C., Z. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ powtórzył argumentację przywołaną w swoim rozstrzygnięciu z dnia [...] marca 2010 r., uznając, że po ponownej analizie akt sprawy zasadnie stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], jednocześnie odmawiającą jej uchylenia, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli P. S., A. C. i Z. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie na ich rzecz od organu kosztów postępowania sądowego.. W skardze zarzucili: 1) istotne uchybienia przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, mające wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, a to: art. 7 K.p.a. wymagającego uwzględnienia słusznego interesu skarżących, art. 77 K.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, art. 10 K.p.a. poprzez niezapoznanie stron z całym zebranym materiałem dowodowym przed podjęciem decyzji i art. 107 K.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji; 2) naruszenie prawa materialnego: a) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że przepis ten nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, iż doszło do nieposzanowania uzasadnionego interesu stron; b) art. 140 k.c. i art. 144 k.c. – wobec ich niezastosowania; c) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – zasady równości oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – ochrony własności – wobec ich niezastosowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 149 § 2 K.p.a., przedmiotem postępowania w sprawie o wznowienie postępowania (po jego wznowieniu) jest: po pierwsze - ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad określonych w art. 145 § 1 K.p.a.; po drugie - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi, bowiem podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy - art. 149 § 2 K.p.a. Takie ukształtowanie przebiegu postępowania wznowieniowego ma swoje następstwa, co do tego, że decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowienia rozstrzyga zarówno, co do podstaw wznowienia, jak również o istocie sprawy, w której doszło do wznowienia postępowania. Organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo przeprowadził postępowanie, co do przyczyn wznowienia, ustalając, że została spełniona podstawa z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż P. S., A. C. i Z. C. bez swojej winy nie brali udziału w przedmiotowym postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...]. Natomiast, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ nie przeprowadził należycie postępowania, wskazując w uzasadnieniu decyzji, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], zapadła z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1393/08, uchylającego decyzję Głównego Inspektora Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], w którym to wyroku Sąd wskazał na konieczność zbadania wpływu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] na "rozstrzygnięcie sprawy pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...] w części rozwiązania komunikacyjnego na węźle [...]", jak bowiem wynika z treści obu decyzji, przewidują one realizację inwestycji na tych samych działkach oraz stwierdzając, że jakkolwiek obie decyzje Wojewody [...] tj. decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] i z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] obejmują częściowo te same działki to zakres robót budowlanych objętych ww. decyzjami nie koliduje ze sobą. Takie podejście do wyjaśnienia sprawy wznowionej jest niewystarczające w świetle przepisów o postępowaniu administracyjnym. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 K.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą, zatem w końcowym rezultacie, bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, Prok. i Pr. 2003/2/46). Zaskarżona decyzja kończy wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], która została wydana w prowadzonym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego w trybie rozdziału 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721). Zatwierdzono nią projekt budowlany i udzielono Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę autostrady płatnej [...], odcinek IV [...] w km od [...] do km [...] Wobec stwierdzenia, w zaskarżonej decyzji ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa procesowego, uzasadniających wystąpienie podstawy wznowienia, organ powinien ponownie rozstrzygnąć istotę sprawy i dopiero, kiedy ustali tożsamość rozstrzygnięcia z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, związany jest przesłanką negatywną. Wówczas organ nie uchyla decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej treści decyzji dotychczasowej. – art. 146 § 2 K.p.a. Zatem wydanie takiej decyzji może nastąpić tylko i wyłącznie w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, a nie oceny postępowania prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Dlatego niewystarczające jest z punktu widzenia procesowego, tak jak to uczynił organ w zaskarżonej decyzji, poczynienie oceny przebiegu postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W wyniku wznowienia musi dojść do ponownego rozpoznania sprawy, która była uprzednio zakończona decyzją ostateczną. Prowadząc ponowne rozpoznanie sprawy organ obowiązany jest dokonać ustaleń w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie. Organ dokonuje oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w razie odmowy wiarygodności tym dowodom, powinien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe, tak, aby można było prawidłowo dokonać subsumcji art. 28, 33 ust. 1, art. 34ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego oraz przepisów rozdziału 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721). W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1393/08 wskazał na konieczność zbadania wpływu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] na rozstrzygnięcie sprawy pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...] w części rozwiązania komunikacyjnego na węźle [...], jak bowiem wynika z treści obu decyzji, przewidują one realizację inwestycji na tych samych działkach Organ, nie rozpoznał ponownie sprawy w tym zakresie i nie zbadał wpływu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] na rozstrzygnięcie sprawy pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...] w części rozwiązania komunikacyjnego na węźle [...], a ustaleń tych winien dokonać w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym mając na uwadze treść znajdującego się w aktach administracyjnych porozumienia z dnia 1 kwietnia 2009 r. Wskazać należy, że w § 2 pkt 2 porozumienie zawartego w dniu 1 kwietnia 2009 r. pomiędzy Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad a Gminą Miasta [...]. tego porozumienia zawarto zapis "w związku z uchyleniem przez wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrokiem z dnia 18.02.2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1383/09) decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...] strony niniejszego porozumienia ustalają, że w przypadku, gdy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku rozpatrywania sprawy ponownie wyda decyzję zbieżną w swojej treści z ww. decyzją: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zobowiązuje się na swój koszt do zlecenia wykonania zmian w projekcie budowlanym, wystąpienia do wojewody z wnioskiem o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę i do spowodowania wykonania – na podstawie stosownie zmienionej decyzji o pozwoleniu na budowę – robót budowlanych w zakresie dostosowania komunikacji na węźle [...]do projektu budowlanego dla zadania pn "Przebudowa fragmentu ul. szosa [...] do granic administracyjnych miasta wraz z infrastrukturą techniczną i inżynierską – ciąg drogi krajowej nr [...]" będącego w posiadaniu Gminy Miasta [...] objętego decyzją nr [...] Wojewody [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...].08.2006 r., znak: [...]". W związku z powyższym należy stwierdzić, że organ uchybił wskazanym wyżej przepisom o postępowaniu, które miały wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę wskazówki zawarte w powyższym uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 433 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 p.p.s.a.