VII SA/Wa 1312/20
WyrokWSA w Warszawie2020-11-02
Skład orzekający: Mirosław Montowski, Grzegorz Antas, Bogusław Cieśla
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej prawidłowo zawiesił postępowanie odwoławcze na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozpatrzenia apelacji przez Sąd Okręgowy, mimo że skarżący twierdził, iż sprawa sądowa była już prawomocnie rozstrzygnięta?Ratio decidendi
Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej prawidłowo zawiesił postępowanie odwoławcze na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ rozpoznanie apelacji od wyroku Sądu Rejonowego przez Sąd Okręgowy stanowiło zagadnienie wstępne, które miało wpływ na zakończenie postępowania administracyjnego. Organ dysponował informacją o skutecznym wniesieniu apelacji i zawisłości sprawy przed Sądem Okręgowym, co obligowało go do zawieszenia postępowania do czasu uzyskania prawomocnego wyroku kończącego postępowanie sądowe.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi K.K. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej o zawieszeniu postępowania odwoławczego w sprawie zmiany orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Minister zawiesił postępowanie, uznając, że rozstrzygnięcie apelacji od wyroku Sądu Rejonowego przez Sąd Okręgowy jest zagadnieniem wstępnym. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów k.p.a. i Konstytucji RP, twierdząc, że sprawa sądowa była już prawomocnie rozstrzygnięta.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2020 r. znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego oddala skargę
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...], Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (zwany dalej także "Ministrem"), działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101, art. 127 § 3 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej: "k.p.a.") zawiesił postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem Pana K. K. od decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...] o odmowie zmiany orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Orzeczeniem z [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] nie zaliczył K. K. do osób niepełnosprawnych.
W wyniku rozpatrzenia odwołania strony Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] (dalej także jako: "WZON" lub "Wojewódzki Zespół") wydał orzeczenie z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], którym uchylił w całości orzeczenie wydane przez organ powiatowy i zaliczył stronę do lekkiego stopnia niepełnosprawności na okres do dnia [...] stycznia 2017 r. z oznaczeniem symbolu przyczyny niepełnosprawności [...]oraz [...].
Od powyższego orzeczenia K. K. złożył odwołanie do Sądu Rejonowego Wydziału V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...]. Postępowanie przed Sądem Rejonowym Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zakończyło się nieprawomocnym wyrokiem z dnia [...] listopada 2019 r. (sygn. akt [...]).
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2018 r. K. K. wystąpił w trybie art. 155 k.p.a. do WZON o zmianę orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...].
Decyzją z [...] maja 2018 r., znak: [...], WZON odmówił zmiany orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...].
W następstwie odwołania z dnia [...] czerwca 2018 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], uchylił rozstrzygnięcie WZON z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] i umorzył postępowanie przed organem I instancji.
W związku z zaskarżeniem ww. decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r. (sygn. akt
IV SA/Wa 3134/18), uchylił ww. decyzję Ministra.
Decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ponownie uchylił decyzję WZON z [...] maja 2018r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W dniu [...] października 2019 r. K. K. złożył wniosek, w którym wniósł o modyfikację wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. wskazując, iż jego żądaniem jest zaliczenie strony w trybie art. 155 k.p.a. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na okres do [...] stycznia 2022 r.
WZON w dniu [...] grudnia 2019 r. wydał decyzję znak: [...], którą odmówił zmiany orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] i zaliczenia wnioskodawcy do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na okres do [...] stycznia 2022 r.
W dniu [...] grudnia 2019 r. do Wojewódzkiego Zespołu wpłynęło odwołanie K. K. od ww. decyzji, skierowane do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.
W związku ze stwierdzonymi brakami w aktach sprawy Minister wezwał Wojewódzki Zespół do uzupełnienia dokumentacji i poinformował stronę o braku możliwości rozpatrzenia sprawy w terminie.
Minister wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. do organu wpłynął wniosek K. K. z dnia [...] kwietnia 2020 r., w którym wskazał, iż zmienia wniosek z dnia [...] kwietnia 2018 r. dotyczący zmiany w trybie art. 155 k.p.a. orzeczenia WZON o lekkim stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], poprzez zaliczenie go co najmniej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a najlepiej do znacznego stopnia niepełnosprawności, z uwagi na niezdolność do samodzielnej egzystencji, załączając dodatkową dokumentację.
W dniu [...] maja 2020 r. do WZON wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. (sygn. akt [...]) w sprawie z odwołania K. K. od orzeczenia z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...][...]. Kopia ww. została przekazana Ministrowi w dniu [...] maja 2020 r.
W następstwie powyższego Minister uznał, że skoro od wydanego przez Sąd Rejonowy w [...] wyroku K. K. złożył apelację z dnia [...] stycznia 2020 r. do Sądu Okręgowego w [...], to przyjęty sposób postępowania organu odpowiada treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2019 r. (sygn. akt IV SA/Wa 3134/18). W konsekwencji, Minister uznał za uzasadnione zawieszenie postępowania odwoławczego w sprawie, do czasu rozpatrzenia apelacji przez Sąd Okręgowy w [...].
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się K. K. (zwany dalej także "skarżącym"), wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze zarzuca postanowieniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...] naruszenie przepisów:
- art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7b k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art.
12 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a., w zw. z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz
- art. 7 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu skargi jej autor argumentuje, że w dniu [...] maja 2020 r., tj. w dacie wydania zaskarżonego postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, sprawa, na którą to w treści zaskarżonego postanowienia powołuje się organ, była już prawomocnie rozstrzygnięta. W ocenie skarżącego Minister wydając zaskarżone postanowienie nie ustalił, czy sprawa tocząca się przed Sądem Okręgowym w [...] pozostaje nadal w toku, czy też nie. Naruszył wobec tego zasadę szybkości i prostoty postępowania oraz prawdy obiektywnej, co przyczyniło się do wyrządzenia szkody dla interesu strony, jak również dla interesu publicznego.
Tym samym, skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości, stosownie do art. 145 ust. 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż w jego ocenie zachodzą przyczyny określone w art. 156 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., alternatywnie wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, stosownie do art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie narusza prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...], którym organ zawiesił postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy zmiany orzeczenia z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] o zaliczeniu skarżącego do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności.
Minister uznał, że rozstrzygnięcie apelacji strony od wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. (sygn. akt [...]) stanowi zagadnienie wstępne, którego rozpatrzenie ma wpływ na zakończenie postępowania administracyjnego prowadzonego przez ten organ i wydania stosownej decyzji administracyjnej.
Jak wynika z akt sprawy, od wydanego przez Sąd Rejonowy w [...] wyroku K. K. złożył apelację z dnia [...] stycznia 2020 r. do Sądu Okręgowego w [...].
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426 ze zm.), Sąd pracy i ubezpieczeń społecznych jest organem władzy sądowniczej, któremu na mocy przepisów powierzono kontrolę orzeczeń wydawanych przez wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności.
Art. 47714 § 2 ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) zaś stanowi, iż w przypadku uwzględnienia odwołania sąd zmienia w całości lub w części zaskarżoną decyzję organu rentowego lub zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności i orzeka co do istoty sprawy.
Mając powyższe na uwadze Minister trafnie przyjął, że stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy w niniejszej sprawie zawiesić prowadzone postępowanie uznając, iż rozpoznanie przez Sąd Okręgowy w [...] apelacji strony skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada
2019 r. (sygn. akt [...]) stanowi zagadnienie wstępne, którego rozpatrzenie ma wpływ na zakończenie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ
i wydanie w sprawie stosownej decyzji administracyjnej.
Przyjęty sposób postępowania organu II instancji odpowiada ponadto treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia
7 marca 2019 r. (sygn. akt: IV SA/Wa 3134/18), w którym Sąd uznał, że uzasadnione jest zawieszenie postępowania prowadzonego przez organ w trybie art. 155 k.p.a., w przypadku, gdy w toku pozostaje postępowanie odwoławcze prowadzone przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. Zdaniem ww. Sądu nie było zasadne stanowisko organu, że orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2016 r. wydane K. K. przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] nie podlega w ogóle trybom nadzwyczajnym, przewidzianym w k.p.a. Również złożenie przez stronę odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności do sądu rejonowego pracy i ubezpieczeń społecznych oraz toczące się postępowanie odwoławcze nie stanowi przesłanki do odmowy, czy też umorzenia postępowania administracyjnego. Sąd uznał, że organ powinien był rozważyć zawieszenie postępowania, do czasu wydania orzeczenia przez Sąd Rejonowy.
W tym stanie rzeczy, organ prawidłowo wywiódł, że istnieje ścisła zależność (związek przyczynowy) pomiędzy rozstrzygnięciem wydanym przez sąd powszechny a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego dotyczących braku weryfikacji przez Ministra, czy sprawa tocząca się przed Sądem Okręgowym w [...] pozostaje w toku, czy też została prawomocnie rozstrzygnięta, tutejszy Sąd zobowiązany jest wyjaśnić, że okoliczność ta nie miała wpływu na ocenę prawidłowości zastosowania przez organ przepisów dotyczących zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy bowiem zauważyć, że na dzień orzeczenia przez Ministra o zawieszeniu postępowania odwoławczego, organ ten dysponował jedynie informacją o skutecznym wniesieniu apelacji przez skarżącego i o tym, że sprawa zawisła przed Sądem Okręgowym w [...]. Organ zobowiązany był zatem – stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. – zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie do czasu, kiedy nie uzyska pisemnego potwierdzenia wydania przez Sąd Okręgowy w [...] prawomocnego wyroku kończącego postępowanie sądowe w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, potwierdzenie takie wpłynęło do organu dopiero w dniu [...] maja 2020 r. Wymaga podkreślenia, że przepis art. 97 § 1 k.p.a. określa przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania z urzędu. Jeżeli więc organ stwierdzi wystąpienie którejkolwiek z wymienionych w tej normie prawnej przesłanek, ma obowiązek zawiesić postępowanie do czasu ustania tych przyczyn.
Dodatkowo należy zauważyć, że Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej niezwłocznie po otrzymaniu w dniu [...] maja 2020 r. kopii prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. (sygn. akt [...]) oddalającego apelację skarżącego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], podjął zawieszone postępowanie odwoławcze.
Natomiast w dniu [...] czerwca 2020 r., znak: [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany orzeczenia o lekkim stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], wydanego wobec K. K..
W ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2020 r., znak:
[...], zostało wydane w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną przez organ analizę stanu sprawy, a zatem nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło