VII SA/Wa 1315/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. Znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2004r. znak: [...] wydaną w trybie art. 127 § 3 kpa na wniosek Z. S. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2004r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998r. znak: [...]. W uzasadnieniu podniesiono, iż pierwotną decyzją opisaną z dnia [...] maja 2004r. organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...], którą to utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 1998r. o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania poddasza w budynku przy ul. [...] w [...]na lokal mieszkalny. Dokonując kontroli w trybie nadzorczym zakwestionowanej decyzji Wojewody [...], organ nie stwierdził zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa, które mogą wyłącznie stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Materiał dowodowy zebrany w sprawie w postępowaniu zwykłym a poddany kontroli przez organ nadzorczy – potwierdzał w ocenie tego organu zasadność umorzenia postępowania dotyczącego rzekomej zmiany użytkowania strychu na lokal mieszkalny przez właścicielkę J. D.. Nie ustalono by taka zmiana miała miejsce gdyż już przed kupnem lokal mieszkalny na poddaszu istniał i był zamieszkany. Stan ten potwierdził organ odwoławczy wydaną decyzją z dnia [...] grudnia 1998r. Wniosek małżonków [...] o stwierdzenie nieważności tej decyzji zawiera okoliczności, które nie stanowią podstaw nieważnościowych. Skargę na powyższą decyzję złożyła do Sądu Administracyjnego Z. S. zarzucając, iż decyzję wydano w oparciu o sfałszowane dowody. Ponadto skarżąca podniosła, iż wykonane roboty budowlane przez współwłaścicielkę D. (obecnie S.) niszczą własność skarżącej a nawet powodują zagrożenie zamieszkiwania. Skarżąca nie może pogodzić się z faktem, że współwłaścicielka aktem notarialnym nabyła udział w nieruchomości budynkowej 1/12 części, określoną jako powierzchnia do zajęcia na poddaszu 60m2 a faktycznie zajmuje większą powierzchnię. Wobec powyższych okoliczności decyzja zaskarżona wg skarżącej stanowi akceptację bezprawia i lekceważy obowiązujące przepisy. Wniosła, więc o stwierdzenie nieważności decyzji organu nadzorczego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko z decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczyć trzeba, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym "o stwierdzenie nieważności, które ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli dotknięta jest wadą kwalifikowaną skutkującą nieważność tej decyzji. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji taksatywnie wylicza art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa i rozszerzająca wykładnia ich jest niedopuszczalna. Skarżąca Z. S. domagała się stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wojewody [...] dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania poddasza mieszkalnego rzez J. D. w [...] przy ul: [...]. Z materiałów sprawy wynika, że w sprawie niniejszej wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 3 czerwca 2003r. sygn. akt II SA /Ka 1742/01 stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] dotyczącej nakazania przywrócenia do stanu poprzedniego poddasza w budynku przy ul. [...]w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego stanowiska podnosi, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 1998r. o umorzeniu postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania poddasza w budynku przy ul. [...] w [...] przesądza fakt, iż lokal na poddaszu, już przed jego zakupem przez J. D. i zasiedleniem jego był lokalem mieszkalnym. Domagająca się stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji Z. S. nie wskazała żadnej przesłanki, która stanowiłaby podstawę wzruszenia tej decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Podnoszone w skardze zarzuty, które stanowią powtórzenie zarzutów z odwołania jak trafnie ocenił organ nie stanowią przesłanek nieważnościowych. W sprawie niesporny jest fakt, iż J. D. – obecnie S. nabyła aktem notarialnym udział w 1/12 części własności budynku przy ul. [...] gdzie równocześnie małżonkowie S. nabyli udział w 2/12 częściach. Tymże aktem strony ustaliły, iż J. S. nabyła strych do zamieszkania po adaptacji. Skoro już przed kupnem wspomnianego udziału w budynku strych był zamieszkany przez lokatorów a roboty budowlane J. D. ([...]) miały charakter modernizacyjno-remontowy, co wynika z ustaleń organów – to żadną miarą nie może się ostać zarzut skarżącej, iż współwłaścicielka J. D. ([...]) dokonała zmiany sposobu użytkowania poddasza. Należy również podkreślić, że zarzut taki nie mógłby stanowić przesłanki nieważnościowej. Także zarzut, że współwłaścicielka zajmuje faktycznie większą powierzchnię poddasza niż określono w akcie nabycia jest tylko dowodem zawiści skarżącej jako drugiej współwłaścicielki, jednak nie może mieć żadnego znaczenia dla oceny nieważnościowej decyzji umarzającej postępowanie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania poddasza. Także podkreślone w skardze zarzuty dotyczące pracy urzędników administracji publicznej jak i podkreślony "fałsz intelektualny" popełniony przez w/w urzędników nie mogły skutecznie podważyć zaskarżonej decyzji organu. Obszerna skarga Z. S. podnosi kwestie związane z remontem i adaptacją poddasza J. D. i jej skutkowaniu, – co nie było przedmiotem badania przez organ w postępowaniu nieważnościowym. Zarzuty te pozostają, więc poza ramami niniejszego postępowania nadzorczego. Podnoszone pretensje o szkody materialne powstałe w efekcie robót budowlanych J. D. – mogą być przedmiotem postępowania na drodze prawa cywilnego. W podsumowaniu powyższych rozważań stwierdzić należy, iż żadna z okoliczności podnoszonych w skardze nie stanowi przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 kpa, która mogłaby podważyć skuteczność zgodną z prawem decyzją o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji kwestionowanej Wojewody [...]. Z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.