VII SA/Wa 1315/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. i M.G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji organu I i II instancji J.G. i M.G. w skardze na Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. i M.G. pozwolenia na przebudowę budynku biurowo warsztatowego – centrum sprzedaży i obsługi samochodów używanych w [...] na działce ewid. nr [...], zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji organu I i II instancji. Wniosek nie zawiera uzasadnienia. Jedynie w podsumowaniu treści skargi skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja ma stanowić podstawę do wydania decyzji nakładającej na skarżących karę – uzasadnionym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zawarcie w skardze samego wniosku bez jego uzasadnienia nie wystarczy aby Sąd pozytywnie rozważył wstrzymanie wykonania w oparciu o przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania, a co za tym idzie nie wskazano żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania dotyczących konkretnie zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nadto wskazać trzeba, że wniosek nie może dotyczyć ewentualnych przyszłych zdarzeń a jedynie decyzji zaskarżonej i tego jakie skutki ona wywołuje. Zdarzenia przyszłe spowodowane wydaniem kolejnych decyzji będą mogły być rozpatrywane w ten sam sposób, a zatem po zaskarżeniu ich do Sądu również mogą zostać objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd rozpoznaje przesłanki wskazane w przepisie art. 61 § 3 jedynie w stosunku do decyzji które zostały już wydane i zostały objęte skargą do Sądu oraz wnioskiem o wstrzymanie ich wykonalności. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada skargi, ani zaskarżonej decyzji po kątem jej zgodności z prawem. Tego Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonych w sprawie decyzji. Na marginesie już tylko wskazać trzeba, że orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.