VII SA/Wa 1317/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala VII SA/Wa 1317/09 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. był już przedmiotem rozpoznania Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności w/w postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił, iż organ administracji publicznej nie może orzekać dwa razy w tej samej sprawie, gdy postępowanie zostało już raz zakończone wydaniem decyzji ostatecznej (a taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie). Jednocześnie organ podkreślił, iż wydanie aktu administracyjnego musi być oparte na przepisach prawa. Skargę na powyższe postanowienie złożył S. S., zarzucając mu naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 oraz art. 124 Kpa, art. 7 Kpa, art. 9 Kpa, art. 10 Kpa i art. 11 Kpa. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Artykuł 157 § 2 Kpa stanowi, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie takiego postępowania jest jednak możliwe wyłącznie wówczas gdy istnieją prawne przesłanki, które na to pozwalają. Mogą one mieć charakter podmiotowy bądź przedmiotowy. Taką przesłanką o charakterze przedmiotowym jest nie tylko istnienie decyzji administracyjnej (postanowienia), której nieważność ma być stwierdzona, ale i to, że w stosunku do niej, (do niego) nie występowano wcześniej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Żądanie wszczęcia takiego postępowania ponownie w sytuacji gdy w przeszłości odmawiano stwierdzenia nieważności nie może być skuteczne, chociażby wnioskodawca powoływał się na inne przyczyny nieważności. Takie ponowne postępowanie nieważnościowe byłoby bezprzedmiotowe, jako, że ocena legalności rozstrzygnięcia mającego podlegać stwierdzenia nieważności została dokonana we wcześniejszym postępowaniu. Takim wcześniejszym postępowaniem jest dla przedmiotowej sprawy postępowanie zakończone postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. ([...]). Wynika z niego, iż odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. ([...]), a więc postanowienia o stwierdzenie nieważności którego wnioskodawca wnosi ponownie w sprawie niniejszej. Niejako na marginesie powyższych uwag zauważyć należy, iż w przypadku wszczęcia ponownego postępowania nadzorczego tak jak chciałby tego skarżący, i wydania nowego postanowienia nadzorczego, byłoby ono dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, a co za tym idzie samo podlegałoby stwierdzeniu nieważności. Pogląd wyrażony powyżej jest powszechnie obowiązującym w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r., sygn. akt I SA 2038/01, oraz jego uzasadnienie - Lex nr 121768). Zaistniały w przedmiotowej sprawie stan faktyczno-prawny pociągał za sobą konieczność odmowy wszczęcia postępowania, co też w postępowaniu administracyjnym zasadnie miało miejsce. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 ppsa.