VII SA/Wa 1318/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: ukarać W. S. karą porządkową grzywny w kwocie 500 (pięćset) złotych Postanowieniem z dnia 19 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2017 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżący w piśmie z dnia 6 października 2017 r. wniósł o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia z dnia 19 września 2017 r. w ten sposób że: wykreślić "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie" a w to miejsce wpisać "Nielegalna firma sądownicza działająca w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie reprezentowana przez ochroniarza zorganizowanej grupy przestępczej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 29 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w sprawach nieuregulowanych w ustawie do wojewódzkich sądów administracyjnych oraz sędziów, asesorów sądowych, starszych referendarzy sądowych, referendarzy sądowych, starszych asystentów sędziów, asystentów sędziów stosuje się odpowiednio przepisy o ustroju sądów powszechnych, z tym że: 1) przepisów dotyczących systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora sądowego nie stosuje się; 2) do wynagrodzeń sędziów stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wynagrodzeń sędziów sądu apelacyjnego; 3) wynagrodzenie zasadnicze asesora sądowego odpowiada wynagrodzeniu zasadniczemu sędziego sądu okręgowego według stawki czwartej, powiększonemu o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego. W myśl art. 49 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2062 ze zm.) w razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie, sąd może ukarać winnego karą porządkową grzywny w wysokości do 3000 złotych lub karą pozbawienia wolności do czternastu dni; osobie pozbawionej wolności, w tym także tymczasowo aresztowanej, można wymierzyć karę przewidzianą w przepisach o wykonywaniu kary pozbawienia wolności albo w przepisach o wykonywaniu tymczasowego aresztowania. Z wymienionych przepisów wynika, iż w postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają odpowiednio zastosowanie przepisy ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, jeżeli konkretna sprawa nie została uregulowana w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. W wymienionej ustawie nie została uregulowana kwestia środków jakie należy podjąć w razie ubliżenia sądowi. W związku z czym w tym zakresie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo ustroju sądów powszechnych. Należy wyjaśnić, że obraza Sądu może być dokonana zarówno ustnie, na rozprawie jak i w piśmie procesowym (vide: Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2004 r., sygn. akt I PZ 115/03). W ocenie Sądu postępowanie sądowe powinno się toczyć w atmosferze spokoju, powagi, a także szacunku dla urzędu sędziego. Obowiązek odpowiedniego zachowania się dotyczy wszystkich uczestników postępowania. Wyrazem nieodpowiedniego zachowania się jest między innymi ubliżenie sądowi, przez które należy rozumieć zachowanie polegające na obrażaniu sądu. W niniejszej sprawie z całą stanowczością trzeba stwierdzić, że zasady te zostały przez skarżącego naruszone, bowiem jego pismo z dnia 6 października 2017 r. zawiera sformułowanie ubliżające Sądowi. W podobnym tonie zostały sformułowane inne pisma skarżącego (między innymi z dnia 16 września 2017 r., 15 września 2017 r.), które dodatkowo zawierają stwierdzenie "W Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działa nielegalna firma sądownicza której członkowie wykonują zarządzenia zorganizowanej grupy przestępczej której członkowie wyrządzili szkodę i krzywdę W. S.". Analiza pism składnych przez skarżącego w ostatnim czasie wskazuje, że mają one charakter obraźliwy, a ich celem jest ubliżanie Sądowi. Takie zachowanie należy uznać za wyjątkowo naganne i moralnie rażąco nieprawidłowe. Nie można tolerować zachowań skarżącego w sytuacji, gdy kwestionuje on działania organu, poprzez złożenie skargi do Sądu, a następnie po niekorzystnym dla siebie orzeczeniu, dokonuje znieważenia Sądu. Podkreślić należy, że jakiekolwiek niezadowolenie skarżącego z treści orzeczeń winno skutkować ich zaskarżeniem w trybie kontroli instancyjnej, nie zaś poprzez ubliżanie sądowi. Zachowanie strony mieści się zatem w ramach zachowań określonych w art. 49 § 1 Prawo o ustroju sądów powszechnych. Postanawiając o ukaraniu skarżącego grzywną w kwocie 500 zł, Sąd miał na celu uświadomienie skarżącemu nieuchronności odpowiedzialności za tego rodzaju zachowania. Określając kwotę grzywny, Sąd uznał, że odpowiada ona wadze czynu i swoją dotkliwością spełni ustawową funkcję wskazanego unormowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 29 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, orzekł, jak w sentencji postanowienia.