VII SA/Wa 1319/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2006 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę skargę oddala VII SA/Wa 1319/06 UZASADNIENIE W przedmiotowej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzję nakładającą na M. P. obowiązek rozbiórki werandy dobudowanej do budynku mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], w oparciu o art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r, Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Z uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005 r. wynika, że weranda została wybudowana przez J. R. w czasie, gdy zajmował mieszkanie zlokalizowane na parterze budynku , natomiast taras nad werandą urządził jego brat E. R., który w tym czasie zajmował mieszkanie na piętrze. Z aktu notarialnego z dnia [...].01. 1977 r. numer repertorium: [...] stanowiącego umowę ustanowienia odrębnej własności lokali mieszkalnych zlokalizowanych w budynku przy ul. [...] w [...], pomiędzy E. J. R., S. H. R. i ich matką F. R. wynika, że przedmiotowa weranda jest również przedmiotem tejże umowy i przynależy do mieszkania usytuowanego na piętrze budynku. Ponadto prawo własności nieruchomości, dla której w Biurze Notarialnym prowadzona jest księga wieczysta pod oznaczeniem KW nr [...], wpisane jest na rzecz S. H. R. i E. J.R. po połowie. Ze zgromadzonych w sprawie materiałów, nie można w sposób jednoznaczny ustalić daty dobudowania werandy do budynku przy u I. [...] w [...]. Wskazują one, że dobudowy werandy dokonał J. R. w okresie kiedy zajmował mieszkanie zlokalizowane na parterze przedmiotowego budynku jak również, że weranda została dobudowana w latach 1968-1977. Nałożony na M. P. - w trybie art. 37 ust. 1 w/w ustawy - obowiązek rozbiórki, jest .zdaniem organu, konsekwencją zapisu w akcie notarialnym-repertorium [...] z dnia [...] .09.1998 r. stanowiącym, ze przedmiotowa weranda stanowi własność nabywczyni mieszkania nr [...] – M. P.. Organ wskazuje, że art.30.§ 4 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi: " W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni". W związku z powyższym M. .P. dokonując zakupu VII SA/Wa 1319/06 mieszkania nr [...] usytuowanego na piętrze budynku, przejęła prawnie na siebie zarówno prawa jak i obowiązki spoczywające na właścicielu mieszkania. Organ wskazał ponadto, iż współwłaściciel budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] – S. R. nie wyraził nigdy zgody na pobudowanie spornej werandy. Decyzją z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] -działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2005 r., Nr [...], nakładającej obowiązek na M. P. -właścicielkę mieszkania nr [...] zlokalizowanego na piętrze budynku mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], rozbiórki werandy dobudowanej do budynku mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania S. R. decyzją z dnia [...] maja 2006r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2006 r., Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z dyspozycją w/w art. 37 ust. 1, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, w przypadku gdy obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zdaniem organu odwoławczego wymaga wyjaśnienia kwestia , czy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń przez wprowadzenie zmian lub przeróbek na podstawie art. 40 Prawa budowlanego, który stanowi, iż w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ wyda decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż w przypadku samowoli budowlanej art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. znajdzie zastosowanie nie wtedy, gdy zajdzie taka możliwość, lecz wówczas, gdy występuje taka konieczność. Wskazał również ,że nie można zastosować art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 VII SA/Wa 1319/06 października 1974 r. - Prawo budowlane, czyli wydawać nakaz rozbiórki tylko dlatego ,że brak było zgody współwłaściciela nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. R., podniósł, że weranda usytuowana jest na kanalizacji sanitarnej na co organy orzekające nie zwróciły uwagi. Usytuowana weranda na rurociągu utrudnia wymianę kanalizacji. Ponadto budynek-weranda obecnie jest w bardzo złym stanie technicznym Podnosi również, że po stwierdzenie rażącego naruszenia prawa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] powinien ponownie rozpoznać sprawę i wydać nową decyzję. Informuje, że weranda została pobudowana samowolnie bez dokumentacji i pozwolenia na budowę a uzyskanie pozwolenia na budowę werandy usytuowanej na rurociągu kanalizacyjnym byłoby niemożliwe. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem i dokonana w tym aspekcie ocena zaskarżonej decyzji, Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dające podstawę do jej uchylenia. Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. następuje w przypadku, gdy decyzja rażąco narusza prawo. Naruszenie prawa ma cechę rażącego jedynie wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające pogodzić się z wymaganiami praworządności. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Oczywisty charakter naruszenia prawa jest koniecznym - aczkolwiek nie jedynym -warunkiem do uznania naruszenia prawa za rażące. Nadmienić należy, że zgodnie z treścią art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji VII SA/Wa 1319/06 ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji co do której zachodzą przesłanki określone w tym przepisie. W opinii Sądu, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie nieważnościowe uznając, iż istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2005 r. Rozbiórkę obiektu wybudowanego bez wymaganego prawem zezwolenia zgodnie z przepisem art. 37 ust.1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) można orzec, gdy , wystąpi jedna z dwóch przesłanek określonych w tym przepisie, tj naruszenie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w czasie budowy lub braku możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 tej ustawy. Trafnie więc organy I i II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazały, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając o rozbiórce werandy dobudowanej do budynku mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], w oparciu o art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. -Prawo budowlane rażąco naruszył ten przepis wydając nakaz rozbiórki bez wykazania istnienia w tej sprawie w/w przesłanek. Z uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005 r. wynika, że nałożony na M. P.- w trybie art. 37 ust. 1 w/w ustawy - obowiązek rozbiórki, był konsekwencją faktu, iż współwłaściciel budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] -p. S. R. nie wyraził nigdy zgody na pobudowanie spornej werandy. Zgodnie z treścią przepisu art.37 w/w ustawy i orzecznictwem sądowo-administracyjnym, brak zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Przepis ten nie przewiduje braku zgody współwłaściciela nieruchomości jako okoliczności uprawniającej organ administracji do wydania nakazu rozbiórki obiektu wzniesionego przez innego współwłaściciela. Powołanie się na brak zgody współwłaściciela nieruchomości jako jedynego powodu uzasadniającego wydanie nakazu rozbiórki stanowi zatem rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Odnosząc się do uwagi skarżącego, że po stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] powinien ponownie rozpoznać sprawę i wydać nową decyzję Sąd tylko może ten pogląd, jako oczywisty, VII SA/Wa 1319/06 podzielić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.