VII SA/Wa 1320/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić E. W. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W dniu 13 lutego 2013 r. do sprawy VII SA/Wa 1320/12 wpłynął złożony na urzędowym formularzu wniosek E. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. W kolejnym formularzu złożonym w dniu 15 marca 2013 r. skarżący sprecyzował, iż wnosi o ustanowienie radcy prawnego. Z treści wniosku wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje żona i syn. Skarżący posiada dwa mieszkania: o powierzchni 56 m2 oraz o powierzchni 76 m2. E. W. oświadczył, że od września 2012 r. pozostaje na zasiłku dla osób bezrobotnych (w kwocie 748 zł brutto), a żona uzyskuje emeryturę w wysokości 2697 zł brutto miesięcznie. Skarżący wskazał, że jego syn jest studentem [...] w G., a miesięczny koszt jego utrzymania wynosi 2.000,00 zł. Z treści formularza złożonego w dniu 15 marca 2013 r. wynika ponadto, że skarżący posiada oszczędności w kwocie 13.000,00 zł. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślenia wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 ustawy). Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły. Mając na uwadze powołane przepisy oraz sytuację finansową skarżącego stwierdzić należy, iż brak jest uzasadnienia dla przyznania E. W. prawa pomocy w żądanym zakresie całkowitym, jak również w zakresie częściowym. Instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom ubogim, znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, nie można natomiast uznać, aby taka sytuacja zachodziła w przypadku skarżącego. Jak wynika z treści wniosku, skarżący wraz z żoną uzyskują dochód w łącznej wysokości 3445 zł brutto miesięcznie, posiadają dwa mieszkania: o powierzchni 56 m2 oraz o powierzchni 76 m2. Zauważyć jednocześnie trzeba, że E. W. posiada oszczędności w kwocie 13.000,00 zł. Sytuacji finansowej skarżącego nie można więc określić jako uniemożliwiającej zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, a co do zasady tylko wówczas jest możliwe przyznanie stronie prawa pomocy. Poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie oraz kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika umożliwiają skarżącemu zwłaszcza posiadane oszczędności, brak jest zatem podstaw do przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).