VII SA/Wa 1320/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] udzielającą [...] sp. z o.o. w [...] pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków mieszkalnych i dwóch budynków gospodarczo-garażowych oraz wiaty usytuowanych na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy [...] w [...]. Skarżąca wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji uzasadniając wniosek względami bezpieczeństwa. Skarżąca podniosła, że organ administracji publicznej wydają pozwolenie na rozbiórkę nie uwzględnił, że przez nieruchomość, na której usytuowany jest budynek podlegający rozbiórce prowadzi jedyna droga dojazdowa do nieruchomości będącej własnością skarżącej, co spowoduje, że w trakcie prowadzenia prac rozbiórkowych nie będzie mogła korzystać z tej drogi dojazdowej. Ponadto w ocenie skarżącej organy nie zadbały o ustalenie sposobu zabezpieczenia niezakłóconego dojazdu do nieruchomości skarżącej przez nią, a także stosownych służb (straży pożarnej, pogotowia gazowego, wodociągowego etc.). Zdaniem skarżącej brak zabezpieczenia dojazdu do nieruchomości, w przypadku wystąpienia różnych zdarzeń losowych (pożar, zalanie, etc.) stanowi realne zagrożenie wystąpienia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. - ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy skarżąca jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...] z obrębu [...] przy [...] w [...], znajdującej się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia w postaci rozbiórki dwóch budynków mieszkalnych i dwóch budynków gospodarczo-garażowych oraz wiaty usytuowanych na działce nr [...] w obrębie [...] przy [...] w [...]. Z projektu budowlanego wynika, że teren inwestycji jest skomunikowany z drogą publiczną – [...] poprzez istniejący zjazd indywidualny, oraz że przez całą długość terenu przebiega droga dojazdowa do działki nr [...] (od strony wschodniej) – która zostanie zachowana i będzie nadal pełnić funkcję komunikacyjną dla sąsiedniej działki. Analiza akt sprawy nie daje podstaw sądzić, że inwestycja uniemożliwi, czy chociażby poważnie utrudni skarżącej oraz stosownym służbom dojazd do działki nr [...]. Twierdzenia skarżącej, że w czasie prac rozbiórkowych nie będzie mogła korzystać z drogi dojazdowej do nieruchomości nie znajdują potwierdzenia w materiale zebranym w aktach administracyjnych, a skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji spowoduje realne zagrożenie wystąpienia znacznej szkody. W ocenie Sądu zarzuty wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę i prawidłowości postępowania przed organami administracji architektoniczno – budowlanej. Ze wszystkich powyższych względów należało stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.