VII SA/Wa 1321/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008 r. sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...] w przedmiocie interpretacji zakresu posiadanych uprawnień budowlanych skargę oddala Pismem z dnia 13 lutego 2008r. T. D. wystąpił do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z prośbą o wydanie postanowienia w trybie art. 113 § 2 kpa obejmującego odpowiedź na pytanie: czy posiadane przez niego uprawnienie do pełnienia samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych Nr [...]uzyskane dnia [...].05.1980r. obejmuje swoim zakresem także sieci elektryczne. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa dnia [...].03.2008r. wydała postanowienie w którym wyjaśniła, że T. D. jest upoważniony do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót specjalności instalacyjno-inżynieryjnej jedynie w zakresie instalacji elektrycznych. W wyniku zażalenia zainteresowanego Krajowa Komisja Kwalifikacyjna, działając jako organ drugiej instancji ustaliła, że zażalenie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika jednoznacznie, że organ I instancji przeprowadził w powyższej sprawie wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, analizując treść decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz obowiązujące wówczas przepisy, będące podstawą jej wydania. Osoby posiadające uprawnienia budowlane wydane na podstawie rozporządzenia MGTiOŚ z dnia 20.02.1975r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 z późn. zm.) obowiązują nadal w zakresie w jakim je nadano. Na zakres uprawnień budowlanych skarżącego nie miały wpływu zmiany prawne dokonane przepisami rozporządzenia MGPiB z dnia 20.12.1988r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 42, poz. 334), które doprecyzowały, iż "sieci i instalacje elektryczne obejmowały instalacje elektryczne, napowietrzne i kablowe linie energetyczne, stacje i urządzenia elektroenergetyczne". Zatem, omawiane uprawnienia budowlane nie upoważniają do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w zakresie sieci elektrycznych, co zostało szczegółowo wyjaśnione przez [...] Okręgową Komisję Kwalifikacyjną w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto w pojęciu "instalacje elektryczne" nie zawierało się pojęcie "sieci elektrycznych", o czym pisze skarżący w swoim zażaleniu. Powyższe potwierdza § 2 rozporządzenia MGPiB z dnia 20.12.1988r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W świetle wskazanego przepisu osoby, które przed dniem wejścia w życie rozporządzenia pełniły samodzielne funkcje techniczne w budownictwie w zakresie sieci gazowych i elektrycznych na podstawie stwierdzenia posiadania przygotowania zawodowego dokonanego przez zakład pracy zachowują prawo do ich pełnienia w tych zakładach przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. To zdaniem organu odwoławczego wskazuje na fakt, że uprawnienia budowlane w zakresie sieci elektrycznych, w okresie od 1.04.1975r. do 13.01.1989r. (tj. od daty wejścia w życie przepisów rozporządzenia z 1975r. do czasu wejścia w życie przepisów rozporządzenia z 1988r.) nadawane były nie przez wojewodów, lecz przez zakłady pracy. Zakłady pracy upoważnione były bowiem do nadawania uprawnień w specjalnościach nie wymienionych w § 13 ust. 1 rozporządzenia, które zastrzeżone zostały do kompetencji wojewodów, bądź w specjalnościach innych niż tam wymienione. Jak wskazał dalej organ odwoławczy, z zapisu § 2 rozporządzenia z 1998r. wynika, że uprawnienia w zakresie sieci elektrycznych nie mieściły się w zakresie specjalności instalacyjno – inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych i wobec tego nadawane były przez zakłady pracy, jako uprawnienia nie określone w zakresie kompetencji wojewodów. W świetle powyższego nieprawidłowe jest więc twierdzenie zainteresowanego, że sieci elektryczne mieściły się w instalacjach elektrycznych, a co za tym idzie, że posiadając uprawnienia w zakresie instalacji elektrycznych upoważniony jest on również do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w zakresie sieci elektrycznych. Ponadto organ wskazał, że art. 113 § 2 kpa służy wyjaśnieniu wątpliwości decyzji administracyjnych, których sentencja i uzasadnienie budzą wątpliwości, są niejednoznaczne i zawiłe w stopniu utrudniającym ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie wątpliwości nie może w jakikolwiek sposób prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani też prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia lub pozostawać w sprzeczności z treścią interpretowanej decyzji. Skargę sądową na powyższe postanowienie wniósł zainteresowany, domagając się jego uchylenia. W ocenie skarżącego organ dokonał błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975r. przyjmując, że w specjalności instalacyjno – inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych nie zawierały się również sieci elektryczne, a także przyjmując że § 13.3 tego rozporządzenia ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji, gdy specjalność instalacyjno – inżynieryjna jest wymieniona w ust. 1. Nadto skarżący zarzucił niewłaściwe zastosowanie przepisów § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 20.12.1988r. przez przyjęcie iż nie było innych osób uprawnionych do wykonywania przedmiotowej funkcji w zakresie sieci elektrycznych poza tymi osobami, którym te uprawnienia nadały zakłady pracy, a także niewyjaśnianie wszystkich okoliczności sprawy m. in. przez brak wyjaśnienia pojęć sieci i instalacje elektryczne. Zdaniem skarżącego w chwili nadania mu uprawnień w pojęciu instalacje elektryczne zawierało się w pojęciu sieci elektrycznych, tym bardziej, że właściwe ministerstwo w 1989r. wyjaśniało, iż po zmianie przepisów wykonawczych w 1988r. nie zachodzi potrzeba rozszerzania specjalności instalacji elektrycznych, bowiem rozszerzenie to następuje z mocy prawa i uprawnienia budowlane w tym zakresie obejmują sieci i instalacje elektryczne. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zainteresowany wystąpił do organu w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie nr ew. [...] wydanej przez Wojewodę [...] w dniu [...].05.1980r. na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie – upoważniającej do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych. Wyjaśnienie decyzji budzącej wątpliwości następuje w trybie art. 113 § 2 kpa, nie może jednak jej zmieniać ani uzupełniać, nie może dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego czy też dostosowywać ją do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym. Przy wyjaśnieniu treści decyzji musi zatem być uwzględniony stan faktyczny i prawny sprawy z dnia jej wydania, a wyjaśniane kwestie nie mogą należeć do problematyki objętej up. trybem uzupełnienia lub zmiany decyzji bądź sprostowania zaistniałych w niej błędów i oczywistych omyłek, a tym bardziej do kategorii roszczeń strony kwalifikujących się do osobnej sprawy administracyjnej (vide wyrok NSA z dnia 24.06.2008r., sygn. akt II GSK 211/08). W rozpoznawanej sprawie chodzi o wyjaśnienie treści decyzji według stanu faktycznego i prawnego z dnia jej wydania tj. [...].05.1980r. Obowiązywało wówczas w/w rozporządzenie z dnia 20.02.1975r. i uprawnienia wydane na podstawie § 13 ust. 1 pkt 4 lit. "d" upoważniały do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno – inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych. Późniejsza zmiana tego przepisu wprowadzona rozporządzeniem Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.12.1988r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. 42, poz. 334) określenie "instalacje elektryczne" zastąpiła sformułowaniem "sieci i instalacje elektryczne – obejmujące instalacje elektryczne, napowietrzne i kablowe linie energetyczne, stacjei urządzenia elektroenergetyczne". Jednakże zmiana ta dotyczyła wyłącznie zakresu uprawnień budowlanych nadanych na podstawie rozporządzenia z 20.02.1975r., ale po wejściu w życie rozporządzenia nowelizującego z dnia 20.12.1988r. tj. począwszy od 13.01.1989r. A zatem zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że znowelizowany przepis nie obejmował uprawnień budowlanych nadanych przed 13.01.1989r. Skarżący, który uzyskał uprawnienia w 1980r. jest więc uprawniony do wykonywania samodzielnej funkcji w budownictwie w zakresie wskazanym § 13 ust. 1 pkt 4 lit. "d" rozporządzenia z 20.02.1975r. w brzmieniu przed jego nowelizacją z 20.12.1988r. Stanowi o tym zapis art. 104 Prawa budowlanego z 1994r. który brzmi: "osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. W tym stanie rzeczy za chybiony należy uznać zarzut naruszenia § 13 rozporządzenia z dnia 20.02.1975r. Z kolei zapis § 2 rozporządzenia nowelizującego z 1988r. wskazuje, że uprawnienia w zakresie sieci elektrycznych nie mieściły się w specjalności instalacyjno – inżynieryjnej w zakresie instalacji elektrycznych i były nadawane przez zakłady pracy jako uprawnienia nie określone dla kompetencji wojewodów. Nietrafne jest również powoływanie się przez skarżącego na pisma ministerstwa bądź opinie innych osób, bowiem nie mogą one stanowić podstawy orzekania przez organ administracji zobowiązany do stosowania prawa powszechnie obowiązującego. Co do zarzutu niewyjaśnienia pojęcia instalacji, to wskazać należy, iż organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał co obejmowało pojęcie "instalacje elektryczne". Reasumując uprawnienia stwierdzone decyzją z dnia [...].05.1980r. wynikają z zapisu rozporządzenia wykonawczego z dnia 20.02.1975r. i tak też winny być interpretowane, zaś nie mogą być – jak chciałby skarżący – dostosowane do zapisów rozporządzenia nowelizującego z 1988r., kształtującego stan prawny począwszy od 13.01.1989r. Nie znajdując podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji, skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).