VII SA/Wa 1324/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. E. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. E. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 12 maja 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej) A. E. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że zaskarżoną decyzję (jej kopię) otrzymała dopiero w dniu 5 maja 2015 r., tj. po 3 miesiącach od wydania decyzji. Dodała, że Poczta Polska S.A. nie doręczyła i nawet nie próbowała jej doręczyć przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Skarżąca wniosła już skargę w sprawie sposobu świadczenia usług pocztowych, lecz nie otrzymała jeszcze odpowiedzi. Nie mając zaś wiedzy o wydaniu decyzji, skarżąca nie mogła się z nią zapoznać ani odnieść, bez swojej winy. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ wyjaśnił, że decyzję z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] wysłał do skarżącej za pośrednictwem Urzędu Pocztowego. Przesyłka została zwrócona do organu, ponieważ pomimo dwukrotnego awizowania nie została podjęta przez adresata. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, iż przesyłki zawierającej ww. decyzje "poczta nie doręczyła i nie próbowała doręczyć". Organ wskazał bowiem, że na kopercie zwróconej przez Urząd Pocztowy widnieją adnotacje: – pierwsza z dnia 12 lutego 2015 r. o treści "Mieszkanie zamknięte zawiadomienie pozostawiono w skrzynce", umieszczono również podpis – parafkę, – druga z dnia 27 lutego 2015 r. o treści "Zwrot nie podjęto w terminie" oraz podpis – parafka i pieczęć Urzędu Pocztowego. Następnie, jak wskazał organ, z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od pierwszego awizo z Urzędu Pocztowego, gdzie oczekiwała na odbiór, została zwrócona do organu. Wobec powyższego, na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. uznano, że decyzja z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] została skutecznie doręczona, a tym samym stała się prawomocna, gdyż nie została zaskarżona przez strony postępowania w ustawowym terminie, o czym poinformowano skarżącą pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 30 czerwca 2015 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 11 maja 2015 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poprzez nadesłanie skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania (art. 49 § 2 w zw. z art. 87 § 4 p.p.s.a.). W wyznaczonym terminie skarżąca nadesłała skargę, której dotyczył wniosek o przywrócenie terminu. Jednocześnie w piśmie z dnia 14 lipca 2015 r. skarżąca poinformowała, że w dniu 25 maja 2015 r. otrzymała odpowiedź od Poczty Polskiej (której kopię załączyła do pisma) na skargę dotyczącą pracy listonosza i niedostarczania przez niego awizowanych przesyłek poleconych. Skarga została uznana za zasadną. Tym samym uznanie zaskarżonej decyzji za doręczoną w terminie i prawomocną jest, w jej ocenie, wątpliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie, zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie mógł zostać uwzględniony, albowiem, w ocenie Sądu, skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Podstawową przesłanką, od której uzależnione jest przywrócenie terminu w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jest stwierdzenie, iż strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. W przypadku, gdy strona, błędnie przekonana o uchybieniu terminu, wnosi o jego przywrócenie, a w rzeczywistości dokonała danej czynności w terminie, nie może być mowy o przywróceniu terminu, który nie został uchybiony. Z opisaną sytuacją mamy zaś do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Oczywistym jest, że termin do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg dopiero z chwilą skutecznego doręczenia stronie tego rozstrzygnięcia. Doręczanie pism w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy Działu 8. Doręczenia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej jako: k.p.a. . Za skuteczne należy zatem uznać tylko doręczenie dokonane zgodnie z tymi przepisami, tj. art. 39 – 49 k.p.a. Tzw. doręczenie zastępcze reguluje przepis art. 44 k.p.a. W myśl § 1 pkt 1 tego artykułu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenie adresatowi osobiście) i 43 (doręczenie osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w razie nieobecności adresata), w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, przechowuje on pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W ocenie Sądu, niewątpliwie rację ma skarżąca, twierdząc, iż przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję, nadana przez organ w dniu 6 lutego 2015 r., nie została jej skutecznie doręczona. Znajdująca się aktach administracyjnych sprawy przesyłka (k. 80) zawierająca decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. na prawidłowy adres skarżącej. Przesyłkę nadano w dniu 6 lutego 2015 r., o czym świadczy pieczęć na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Oprócz tego, na kopercie znajdują się 2 adnotacje placówki pocztowej: 1) z dnia 12 lutego 2015 r. o treści "Mieszkanie zamknięte zawiadomienie pozostawiono w skrzynce" oraz podpis (parafka), 2) z dnia 27 lutego 2015 r. o treści "Zwrot nie podjęto w terminie" oraz podpis (parafka) i pieczęć Urzędu Pocztowego. Porównanie sposobu doręczenia skarżącej powyższej przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. z treścią art. 44 k.p.a. jednoznacznie wskazuje, że w omawianym przypadku nie został zachowany wymagany przez ustawę tryb doręczenia przesyłki. Doręczający odnotował jedynie jedną próbę doręczenia przesyłki w dniu 12 lutego 2015 r., a następnie z upływem 14 dni dokonano zwrotu przesyłki do adresata (27 lutego 2015 r.). Zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. przy pierwszej próbie doręczenia przesyłki pozostawia się zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od pozostawienia zawiadomienia (tzw. pierwsze awizo). Następnie, w przypadku niepodjęcia przesyłki w ww. terminie, art. 44 § 3 k.p.a. wyraźnie wymaga powtórzenia zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. W niniejszej sprawie udokumentowana jest jedynie jedna próba dokonania doręczenia – w dniu 12 lutego 2015 r., przy czym z treści skargi skarżącej kierowanej do Poczty Polskiej S.A. wynika, że doręczyciel nie pozostawił w skrzynce pocztowej zawiadomienia o miejscu i terminie odbioru przesyłki. Ponadto na kopercie nie udokumentowano próby ponownego doręczenia przesyłki (tzw. drugiego awizo), o którym mowa w art. 44 § 3 k.p.a., co wskazuje, że takiej kolejnej próby nie było. Nieprawidłowości związane z doręczeniem przedmiotowej przesyłki potwierdziła Poczta Polska S.A. w piśmie z dnia 25 maja 2015 r. skierowanym do skarżącej. Operator pocztowy stwierdził bowiem, że w dniu 20 lutego 2015 r. powinno zostać doręczone przez listonosza zawiadomienie powtórne, czego dokonania jednak operator nie jest w stanie potwierdzić. Przyznał też, że nie była to jedyna przesyłka adresowana do skarżącej, której dotyczyły opisane nieprawidłowości. Z uwagi na otrzymane skargi odsunięto dotychczasowego listonosza od obsługi rejonu zamieszkania skarżącej. Przepisy art. 44 k.p.a. regulujące tryb doręczenia zastępczego są czytelne, precyzyjne i nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Wobec opisanych wyżej oczywistych nieprawidłowości przy doręczeniu skarżącej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. organ nie miał podstaw, by uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. W tej sytuacji obowiązkiem organu było ponowne – tym razem prawidłowe doręczenie skarżącej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. Organ uczynił to jednak dopiero na prośbę skarżącej zawartą w piśmie z dnia 14 kwietnia 2015 r., w którym powołała się na brak informacji o możliwości odbioru przesyłki. W efekcie organ przy piśmie z dnia 24 kwietnia 2015 r. przesłał skarżącej egzemplarz (kopię) decyzji. Ww. przesyłkę doręczono skarżącej w dniu 5 maja 2015 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się aktach administracyjnych sprawy. Stwierdzić trzeba, że w piśmie z dnia 24 kwietnia 2015 r. organ wprowadził skarżącą w błąd, informując ją, że wobec dwukrotnego awizowania poprzednio wysłanej decyzji przesyłka został zwrócona do organu i na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. uznano ją z skutecznie doręczoną, a tym samym prawomocną. Mimo tego skarżąca, po otrzymaniu decyzji w dniu 5 maja 2015 r., wniosła do Sądu za pośrednictwem organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], wraz ze skargą. Przesyłkę zawierającą wniosek o przywrócenie terminu skarżąca wniosła w dniu 12 maja 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej). Wyjaśnić jedynie trzeba, że skarżąca nadesłała skargę w wykonaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku (art. 87 § 4 p.p.s.a.), zatem za datę wniesienia skargi na decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uznać należy ten sam dzień, tj. 12 maja 2015 r. W tym stanie rzeczy – skoro skarżąca otrzymała w dniu 5 maja 2015 r. decyzję, z którą zapoznała się i następnie już w dniu 12 maja 2015 r. wniosła skargę na tę decyzję – to w ocenie Sądu zasadne jest uznanie doręczenia decyzji dokonanego w dniu 5 maja 2015 r. za skuteczne, które jednocześnie otwiera skarżącej bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wnosząc skargę w dniu 12 maja 2015 r. skarżąca zachowała ustawowy termin 30 dni na jej wniesienie, który w tym przypadku liczyć trzeba od dnia 5 maja 2015 r. jako od dnia skutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Sąd, oceniając w ten sposób zachowanie terminu do wniesienia skargi, miał na uwadze, że ewidentne naruszenie przez organ art. 44 § 4 k.p.a. oraz brak wykazania się przez organ inicjatywą do ponownego doręczenia skarżącej decyzji, nie powinno wywołać negatywnych skutków procesowych dla skarżącej. Skarżąca niewątpliwie dołożyła szczególnej staranności dbając o własne interesy, o czym świadczy szereg podejmowanych przez nią czynności udokumentowanych w aktach administracyjnych i sądowych sprawy (zwracała się o informacje o przesyłce zarówno do placówki pocztowej, jak i telefonicznie do organu, złożyła do Poczty Polskiej S.A. skargę w sprawie nieprawidłowości przy doręczaniu przesyłek, zwróciła się do organu o ponowne przesłanie jej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., a końcowo złożyła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. wraz ze skargą). Reasumując powyższe, skoro skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi, brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.