VII SA/Wa 1325/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi E. M., A. S., G. S., J. S. i M. F na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2008 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w związku ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń strychowych nad lokalami nr [...],[...] i [...] na cele mieszkalne, położonego na działce nr ewid. [...], przy ul. [...], w [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowa inwestycja polega na przebudowie poddasza na cele mieszkalne, obejmując przebudowę elewacji budynku (nowe i powiększone otwory okienne), podwyższenie ścian poddasza dla uzyskania normatywnej wysokości pomieszczeń mieszkalnych, częściową rozbiórkę istniejących ścian wewnętrznych, wymianę istniejącej więźby dachowej wraz z poszyciem, co jest zakresem prac nie mieszczącym się w kategorii robót budowlanych, dopuszczonych przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan z 2002 r. w § 35 ustala zachowanie istniejących budynków wielorodzinnych, a więc bez naruszenia istniejącej substancji, dopuszczając remonty, a więc zgodnie z prawem budowlanym, wykonywanie w obiekcie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji. Zarówno przebudowa elewacji, jak podwyższenie ścian poddasza, czy podniesienie dachu z wykonaniem nowej konstrukcji więźby dachowej stanowią roboty budowlane, polegające na przebudowie i nadbudowie części obiektu, których miejscowy plan nie przewiduje dla istniejących budynków wielorodzinnych. Dlatego też organ nie mógł udzielić pozwolenia na budowę zamierzonej inwestycji. Skargę sądową na powyższą decyzję wnieśli inwestorzy domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucili błędną interpretację zapisu planu miejscowego w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, co skutkowało podjęciem nieuprawnionego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżących organ błędnie zinterpretował zapis planu miejscowego, bowiem wątpliwe jest czy zwrot dopuszczający dokonanie remontu oznacza jednocześnie zakaz podejmowania każdych innych czynności odnośnie istniejących budynków wielorodzinnych. Zdaniem strony skarżącej zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowią przeszkody dla realizacji inwestycji polegającej na adaptacji pomieszczeń strychowych w sposób ujęty w projekcie budowlanym, bowiem gdyby Gmina chciała tego zakazać wyraziłaby wprost zakaz rozbudowy i nadbudowy budynków. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Przedmiotowy budynek posiadający pomieszczenia strychowe nad lokalami nr [...],[...] i [...], położony jest w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu otoczenia ul. [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...]z dnia [...] października 2002 r. w jednostce terenowej oznaczonej MW 20, dla której § 35 ust. 3 pkt 1 planu zawiera zapis: "ustala się zachowanie istniejących budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy czym dopuszcza się ich remonty." Zgodnie z definicją z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, pod pojęciem remontu rozumie się wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji. Z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja polega na przebudowie poddasza na cele mieszkalne, obejmując przebudowę elewacji budynku z nowymi otworami okiennymi, podwyższenie ścian poddasza dla uzyskania odpowiedniej wysokości pomieszczeń mieszkalnych oraz podniesienie dachu z wykonaniem nowej konstrukcji więźby dachowej i okien połaciowych. Zgodzić się należy z organem, że ten rodzaj robót budowlanych nie prowadzi do odtworzenia stanu pierwotnego i wykracza poza ramy remontu określonego w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, a tym samym stoi w sprzeczności z planem miejscowym. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym i przepisem szczególnym, którego niespełnienie powoduje odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Należy tu podkreślić, że art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nakazuje właściwemu organowi przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę, badanie zgodności projektu z planem miejscowym. Za chybione w świetle powyższego należy uznać zarzuty skargi o ograniczeniu prawa własności inwestora i nieuprawnionym przyjęciu że zapis § 35 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego oznacza niedopuszczalność jakiegokolwiek innego działania niż remont. Również bez znaczenie dla rozstrzygnięcia pozostaje przytoczona w skardze interpretacja zapisu planu przez Urząd Miasta [...], bowiem, jest to niewiążąca interpretacja Biura Architektury. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a tylko to skutkowałoby jej uchyleniem przez Sąd skargę jako bezzasadną należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).