VII SA/Wa 1325/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 1 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1325/10 ze skargi G. Z. i K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...]. W skardze z dnia 8 czerwca 2010 r. G. i K. Z. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...], i poprzedzającej ją decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (polegającej na rozbudowie drogi powiatowej - ulicy P. we wsiach J. i B., gm. O..), zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości na potrzeby powyższej inwestycji i zatwierdzeniu projektu budowlanego. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że wykonanie ww. decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, m.in. utratę prawa własności nieruchomości i wydanie nieruchomości. W ocenie wnioskodawców ww. decyzje zostały wydane z kwalifikowanym naruszeniem prawa, co oznacza, że ich wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z ww. przepisu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku wystąpienia ściśle określonych przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą ww. przesłanki. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 ww. ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie. W niniejszej sprawie skarżący podnieśli, że wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę spowoduje nieodwracalne skutki, poprzez utratę prawa własności i wydanie nieruchomości. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194, za zm.). Zgodnie z art. 12 ust. 4 tej ustawy nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa: własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Z akt sprawy wynika, że skarżący przed wydaniem ostatecznej decyzji Wojewody [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę byli współwłaścicielami działek nr [...], które uległy odpowiednio podziałowi na działki nr [...]. A zatem z mocy samego prawa działki nr [...] stały się własnością odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego. W niniejszym postępowaniu, choć wykonanie decyzji niewątpliwie spowoduje powstanie nieodwracalnych skutków prawnych poprzez przejęcie z mocy prawa części dotychczasowych działek skarżących, to jednak nie można mówić o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący winni mieć na względzie, że na podstawie art. 12 ust. 4a ww. ustawy przysługuje im odszkodowanie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ww. ustawy za utracone nieruchomości z mocy prawa przysługuje im ekwiwalent majątkowy. Z tego względu w ocenie Sądu wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto podnoszone we wniosku kwalifikowane wady prawne zaskarżonych decyzji nie są przesłanką o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Są to natomiast okoliczności, które należą do merytorycznego rozpoznania skargi przez Sąd i nie mogą być brane pod uwagę na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ takie działanie mogłoby zniweczyć cel postępowania sądowego jakim jest merytoryczna ocena skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.