VII SA/Wa 1325/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...]. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] listopada 2007 r. uchylającej decyzję własną z dnia [...] grudnia 2006 r. - zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w G., przeniesioną decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia [...] marca 2007 r. na rzecz L. Sp. z o.o. - i zatwierdzającej zamienny projekt budowlany oraz udzielającej L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. pozwolenia na budowę obiektów stacji paliw wraz z urządzeniami budowlanymi związanymi z projektowaną inwestycją na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w G. W skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W niniejszej sprawie skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez uprawdopodobnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wyjaśnił bowiem, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem decyzji. Tymczasem art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na podmiot wnioskujący o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponieważ skarżąca spółka nie wykazała którejkolwiek z powyższych okoliczności, przedmiotowy wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.