VII SA/Wa 1329/13

Dnia 21 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.W., B.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W dniu 13 czerwca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W.W. i B.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Powyższym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] nakładające na W.W. i B.W. grzywnę w kwocie 25.056,00 złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zawartego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. którym nakazano rozbiórkę budynku garażowego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, iż w omawianym przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. A zatem, wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005, www.cbois.nsa.gov.pl). Rozpoznając wniosek skarżących Sąd uznał, iż nie został on uzasadniony i nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazania zaś wymaga, że na tym etapie postępowania, rozpoznając wniosek skierowany do Sądu w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd nie bada samej skargi, a jedynie wniosek o wstrzymanie wykonalności orzeczenia. Na tym bowiem etapie postępowania sądowego nie jest możliwa ocena, czy nałożona na skarżących grzywna w celu przymuszenia jest nieuzasadniona, czy wadliwa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze wskazać trzeba, że nie wystarczy zawrzeć w skardze wniosku powołując się jedynie na art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ we wniosku należy wskazać jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki zaistnieją w wyniku uiszczenia grzywny przez skarżących. Skarżący nie uzasadnili w jaki konkretnie sposób konieczność ewentualnego ściągnięcia grzywny może wpłynąć na ich sytuację finansową. Sądowi nie jest znany z urzędu całokształt możliwości finansowych skarżących, a nie jest zobowiązany, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, do przeprowadzania z urzędu postępowania dowodowego w tym zakresie. W oparciu o sam wniosek niezawierający uzasadnienia Sąd nie może dokonać oceny, czy nałożona grzywna, w kontekście nieznanych Sądowi możliwości finansowych skarżących, rzeczywiście będzie na tyle dotkliwa, że może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że co do zasady należności pieniężne podlegają zwrotowi, a zatem sam fakt uiszczenia przedmiotowej grzywny nie przesądza jeszcze o zaistnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero wskazanie negatywnych skutków jakie może wywołać uiszczenie przez skarżących przedmiotowej grzywny mogłoby przemawiać za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku. Ponadto Sąd, analizując przedmiotowy wniosek, nie dostrzegł takich okoliczności, które mogłyby świadczyć o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd zauważa, iż negatywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy, i o dalszym losie przedmiotowej w sprawie grzywny. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.