VII SA/Wa 133/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego skargę oddala Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku M. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...]września 2013 r., nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...]położonej w m. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że przedmiotowa działka nr [...]położona jest przy drodze krajowej nr [...] zaliczonej do drogi głównej ruchu przyspieszonego, oznaczonej symbolem " GP" ( zarządzenie Nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008r w sprawie klas istniejących dróg krajowych). Zasady stosowania zjazdów (indywidualnych i publicznych) na drodze klasy GP określa przepis § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Stanowi on, że: "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". Zgodnie z przepisem § 77 tego rozporządzenia "Zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych", a w myśl § 78 ust. 1 "Zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7". Przepis ten zabrania sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, między innymi w obszarze oddziaływania skrzyżowania (pkt 1). Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że zamierzony zjazd publiczny byłby usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) z drogą powiatową nr [...] (ul. [...]). Na dojeździe do ww. skrzyżowania od strony północno-zachodniej obszar ten wyznacza nie tylko oznakowanie poziome na drodze krajowej (znak P-4 "linia podwójna ciągła"), ale przede wszystkim znak pionowy D-l "droga z pierwszeństwem" i znak pionowy F-6 "znak uprzedzający umieszczany przed skrzyżowaniem". Powyższe ustalenie, że zamierzony zjazd publiczny byłby usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania, a zatem w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdzie sytuowanie zjazdów publicznych jest zabronione, oznacza, że zarządca drogi miał nie tylko prawo, lecz obowiązek podjęcia decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na lokalizację tego zjazdu. Organ nie miał natomiast obowiązku badania stopnia tego zagrożenia, które spowodowane jest zlokalizowaniem zjazdu w takim właśnie miejscu, ponieważ obszar oddziaływania skrzyżowania zalicza się do miejsc określonych w § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia, gdzie zdaniem prawodawcy występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podjęcie rozstrzygnięcia pozytywnego przez organ oznaczałoby naruszenie przepisu § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, o którym mowa wyżej, powodując zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co należy uznać za niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych naczelną zasadą, jaką powinien kierować się zarządca drogi przy wydawaniu decyzji w sprawie lokalizacji zjazdu, jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu w sytuacji, gdy działka nr [...]już ma zapewniony dojazd po terenie działki sąsiedniej nr [...], do której jest wykonany zjazd z drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]), oznaczałoby ponadto naruszenie cytowanego wyżej przepisu § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu ...". Pozytywne rozpatrzenie wniosku strony pozostawałoby również w sprzeczności z ustaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", a mianowicie z zapisem § 11 pkt 2D (Zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu) lit. i: "W obszarze 2.MW, stanowiącym teren projektowanej zabudowy wielorodzinnej, dopuszcza się lokalizację jednego budynku wielorodzinnego, spełniającego następujące kryteria: zjazd/zjazdy od drogi lokalnej (ulica [...])". Wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], która jest położona w obszarze objętym ww. planem, stanowiłoby naruszenie powyższego ustalenia, co należy uznać za niedopuszczalne i wystarczające do negatywnego rozpatrzenia wniosku strony. Kierując się powyższymi ustaleniami i wyważając słuszny interes w sprawie, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym. Odnosząc się do zarzutów i argumentów wysuniętych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyjaśnił, że działka nr [...]ma już zapewniony dojazd po terenie działki sąsiedniej nr [...], do której jest wykonany zjazd z drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]), oraz że wnioskowany zjazd byłby usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania, gdzie w myśl przepisu § 113 ust. 7 pkt 1 w związku z § 78 ust. 1 tego rozporządzenia sytuowanie zjazdów publicznych jest zabronione. Organ podkreślił, że z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" jednoznacznie wynika, że dojazd do działki nr [...], a tym samym do wydzielonej z niej później działki nr [...]ma się odbywać za pośrednictwem zjazdu lub zjazdów z ul. [...]. Dlatego podnoszona okoliczność, że na skutek podziału działki nr [...]na działki nr [...], a następnie tej ostatniej na działki nr [...], przedmiotowa działka ([...]) nie graniczy z ul. [...], nie może stanowić argumentu za wydaniem zezwolenia na lokalizację żądanego zjazdu. Natomiast wnioskodawca może dojść do porozumienia z właścicielem działki nr [...]co do ustanowienia służebności drogowej (droga konieczna) na terenie ww. działki na rzecz działki nr [...], do czego praktycznie już doszło, bo po terenie działki nr [...]odbywa się dojazd pojazdów do parkingu usytuowanego na działce nr [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć nie tylko bezpośredni dostęp do tej drogi, czyli zjazd, o którym mowa w art. 4 pkt 8 cytowanej na wstępie ustawy o drogach publicznych, ale również dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. S. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 77 § 1 KPA i art. 80 KPA, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przyjęcie, że wybudowanie zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] położoną w [...] przy ul. [...] naruszy zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i zaniechanie badania stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy lokalizacja zjazdu nie stworzyłaby dodatkowego zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, 2. art. 7 KPA i art. 77 § 1 KPA, poprzez zaniechanie ustalenia, w jaki inny sposób skarżący mógłby zapewnić dojazd do działki nr [...]w sytuacji, gdy możliwość skomunikowania wskazanej działki z drogą krajową nr [...] za pośrednictwem drogi powiatowej nr drogi powiatowej nr [...] ma charakter czysto teoretyczny, a z uwagi na zabudowę okolicznych działek — wręcz niemożliwy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3. art. 6 KPA i art. 7 KPA w zw. z art. 77 § 1 KPA, poprzez brak dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i niepodjęcie wszelkich czynności w celu wyjaśnienia całości okoliczności celem wszechstronnej oceny czy wnioskowany zjazd można uznać za dopuszczalny oraz przez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 4. art. 107 § 1 i § 3 KPA, poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia z uwagi, na jakie wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, niedopuszczalne jest zdaniem organu udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu, jak również poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji co do przeznaczenia zjazdu, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których miałby on być przeznaczony i wymagań ruchu pieszych, oraz poprzez zaniechanie wskazania na: dowody, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co wskazuje na jednostronne rozważenie materiału dowodowego, a tym samym ma istotny wpływ na wynik sprawy, II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 1985, Nr 14, poz. 60 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, wbrew materiałowi dowodowemu zebranemu w sprawie, iż budowa zjazdu z drogi krajowej nr [...]na działkę nr [...]położoną w [...] przy ul. [...] stoi w opozycji do wyrażonej tamże zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co spowodowało przyznanie prymatu interesowi społecznemu nad interesem indywidualnym skarżącego, podczas gdy jak wynika z materiału dowodowego na działce o wskazanym numerze urządzono parking z przeznaczeniem dla klientów sklepu, a na działce sąsiedniej o nr [...]wybudowany został budynek wielorodzinny z wyodrębnionymi na parterze lokalami z przeznaczeniem na wynajem i co za tym idzie to właśnie bezpieczne i sprawne opuszczenie terenu w/w działki przez usługobiorców winno być zapewnione w oparciu o zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co miało wpływ na wynik sprawy co miało wpływ na wynik sprawy w postaci odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, 2. § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999, Nr 43, poz. 430 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi wyjątkowa sytuacja przewidziana w tym przepisie, w przypadku, gdy działka o nr [...]nie ma zapewnionego dojazdu ani nie jest możliwe wykorzystanie dróg lokalnych czy dojazdowych, które obecnie nie istnieją, podczas, gdy powołany przepis dopuszcza stosowanie zjazdu na drodze klasy GP w takiej sytuacji, co miało wpływ na wynik sprawy co miało wpływ na wynik sprawy w postaci odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, 3. § 77 i § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999, Nr 43, poz. 430 z późn. zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż wnioskowany zjazd będzie usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, nadto zjazd ten nie będzie dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu drodze oraz wymagań ruchu pieszych, bez dostatecznych ku temu przesłanek, co miało wpływ na wynik sprawy w postaci odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, 4. § 11 pkt 2 ppkt B), C), D) uchwały nr [...]Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2011 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" poprzez błędne przyjęcie, iż wskazane zapisy w kwestii zjazdów/zjazdu od drogi lokalnej oraz fakt pozytywnego uzgodnienia projektu podziału działki nr [...]na nieruchomości nr [...]pod warunkiem podłączenia wydzielonych nieruchomości istniejącym układem komunikacyjnym, bez możliwości wykonania bezpośredniego zjazdu z drogi krajowej, są wystarczającymi przesłankami warunkującymi odmowę udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]przy ul. [...] w [...], co miało wpływ na wynik sprawy w postaci odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, podczas gdy zebranie materiału dowodowego w sposób całościowy i wyczerpujący, a następnie jego wnikliwa ocena pozwoliłaby na uznanie, że w przedmiotowej sytuacji wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne pozwalają na pozytywne rozpoznanie wniosku i wydanie decyzji udzielającej zezwolenia na usytuowanie zjazdu na drodze klasy głównej ruchu przyspieszonego z uwagi na brak możliwości wykorzystania istniejącej drogi nr [...] (ul. [...]) do obsługi wskazanej działki. Skarżący wniósł o uchylenie obu zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia z dnia [...] listopada 2013 r, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2013r w przedmiocie odmowy wydania M. S. zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości skarżącego nr [...], położonej przy ul. [...] w [...] Podstawę materialno- prawną wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (...). Jednakże ustawa nie określa przesłanek warunkujących uzyskanie od zarządcy drogi zgody na lokalizację zjazdu publicznego. Jak trafnie stwierdził organ wyrażenie zgody przez zarządcę drogi na lokalizację zjazdu następuje w ramach uznania administracyjnego, którego granice określają interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie takiej zgody a także obowiązujące przepisy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, ale jej zakres jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami tak, że nie można mu postawić zarzutu dowolności. W takim przypadku, badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji została spełniona powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Podejmując decyzję o wyrażeniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi zarządca powinien kierować się zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która w pewnych sytuacjach może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości do swobodnego korzystania ze swojej własności. Zdaniem Sądu, dokonana w niniejszej sprawie przez organ ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń. Bezsporne jest, iż droga krajowa nr [...] została zakwalifikowana jako droga główna ruchu przyspieszonego klasy GP. Tym samym zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. stosowanie zjazdów z tej drogi powinno mieć charakter wyjątkowy. Przeciwko usytuowaniu zjazdu zgodnie z wnioskiem skarżącego przemawia fakt, iż zjazd publiczny będzie stanowił zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, z uwagi na jego lokalizację w obrębie skrzyżowania drogi krajowej nr [...] ( ul. [...]) z drogą powiatową nr [...] ( ulicą [...] ) oraz przejścia dla pieszych. Zjazd powinien być usytuowany w miejscach nie zagrażających bezpieczeństwu ruchu. Natomiast w obszarze oddziaływania skrzyżowania zabronione jest sytuowanie zjazdów, co wynika z przepisu § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Niezasadny jest zarzut zaniechania badania stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa skoro w obszarze oddziaływania skrzyżowania zabronione jest sytuowanie zjazdów. Przedmiotowa nieruchomość na której usytuowany jest parking z przeznaczeniem dla klientów sklepu znajduje się na obszarze określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 2.MW. W obszarze tym stanowiącym teren projektowanej zabudowy wielorodzinnej, dopuszcza się lokalizację jednego budynku wielorodzinnego, spełniającego następujące kryteria: zjazd/zjazdy od drogi lokalnej (ulica [...])". Z ustaleń planu jednoznacznie wynika, że dojazd do działki nr [...], a tym samym do wydzielonej z niej później działki nr [...]ma się odbywać za pośrednictwem zjazdu lub zjazdów z ul. [...]. Dlatego podnoszona okoliczność, że na skutek podziału działki nr [...]na działki nr [...], a następnie tej ostatniej na działki nr [...], przedmiotowa działka ([...]) nie graniczy z ul. [...], nie może stanowić argumentu za wydaniem zezwolenia na lokalizację żądanego zjazdu. Organ trafnie wskazał, że wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], która jest położona w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stanowiłoby naruszenie wiążących ustaleń wynikających z planu. Niezasadny jest zarzut zaniechania ustalenia, w jaki inny sposób skarżący mógłby zapewnić dojazd do działki nr [...]bowiem organ wskazał na możliwość ustanowienia służebności drogi koniecznej, do czego zdaniem organu praktycznie już doszło, bo po terenie działki nr [...]odbywa się dojazd pojazdów do parkingu usytuowanego na działce nr [...]. W ocenie Sądu, ustalony przez organ w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na przyjęcie, że wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki skarżącego stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, iż w sposób dowolny i nie poparty dowodami wydał zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustalił stan faktyczny zgodnie wyrażonymi zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów wyrażonymi w art. 7, 8 oraz 77 k.p.a. Ponadto, organ słusznie zastosował się do zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym dając pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu nad interesem jednostki. Tym samym Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. Sygn. akt VII SA/Wa 133/14 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), skargę oddalił.