VII SA/Wa 1333/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. skargę oddala Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 152 § 1 w związku z art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku B. D. wstrzymał wykonanie decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] – J. wraz z infrastrukturą techniczną na dz.[...],[...],[...] ,[...], [...],[...] obr. [...] w J. przy ul. P. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po dokonaniu wstępnej analizy akt sprawy uznał, że zarzuty wymienione we wniosku B. D. są uzasadnione, a postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] prowadzone było z uchybieniem przepisów prawa, zarówno materialnego jak i procesowego. Wobec stwierdzenia, że wystąpiły okoliczności, które wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania stosownie do treści art. 152 § 1 k.p.a. organ wstrzymał wykonanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Na powyższe postanowienie zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wniosła P. Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M. M. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], którym wstrzymano wykonanie decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] odebrał w dniu 21 lutego 2007r. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało wysłane w dniu 27 lutego 2007r., a więc z zachowaniem siedmiodniowego terminu do złożenia środka odwoławczego, wynikającego z art. 141 § 2 k.p.a. W dniu 16 marca 2007r. zażalenie zostało zwrócone z adnotacją na kopercie "nie dotyczy", "adresat nieznany". Jak wskazał pełnomocnik strony skarżącej, przyczyną zwrotu zażalenia była omyłka w adresie siedziby organu, ponieważ wskazano adres jednostki nadrzędnej tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do którego to organu docelowo, za pośrednictwem Wojewody [...] przedmiotowe zażalenie miało być przekazane. Zdaniem pełnomocnika skarżącej zaistniała pomyłka w zaadresowaniu koperty była okolicznością, która nie powinna wpłynąć na odbiór przesyłki przez urzędników Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w W. Pełnomocnik podniósł, że pomimo przesłania zażalenia na adres Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zachował termin, a zażalenie powinno być przesłane do [...] Urzędu Wojewódzkiego, Wydziału Infrastruktury, przez ów organ. Z przedmiotowym listem listonosz udawał się trzykrotnie pod wskazany na kopercie adres, o czym świadczą pieczątki na kopercie z dnia 5 marca 2007, 8 marca 2007r., 12 marca 2007r., jednakże żaden z pracowników Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego upoważnionych do odbioru korespondencji nie odebrał go od listonosza. W wyniku rozpatrzenia wniosku P. Sp. z o.o., o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] odmówił przywrócenia terminu, a postanowieniem z dnia [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminu, ponieważ nie uwiarygodnił swojej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, jaką jest złożenie zażalenia. Zdaniem wnioskodawcy okolicznością świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia jest błędne zaadresowanie koperty, w której przesłano zażalenie. Organ odwoławczy wskazał, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić jedynie w przypadku stwierdzenia, że niedopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Nie można natomiast uznać, że błędne zaadresowanie pisma procesowego jest działaniem strony dbającej należycie o swoje interesy (tzw. obiektywny miernik staranności). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła P. Sp. z o.o. w W. reprezentowana przez pełnomocnika wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności : - art. 58 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przyjęcia, że uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] nastąpiło bez jego winy oraz pominięcie dowodów złożonych przez skarżącego do akt sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, - art. 65 § 1 k.p.a. w związku z art. 65 § 2 k.p.a. poprzez odmowę uznania, że listonosz podjął trzykrotnie próbę doręczenia zażalenia na adres Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w W., jednakże urzędnicy odmówili przyjęcia korespondencji, pomimo wskazania na kopercie adresu organu. Gdyby bowiem doszło do przyjęcia przesyłki, zachowany zostałyby termin do złożenia zażalenia, a po odbiorze przesyłki korespondencja byłaby przekazana do organu właściwego – Wojewody [...], - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zakresie nierozpoznania na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybienie terminu do złożenia zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżone postanowienie w tym zakresie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1 k.p.a. przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. ("Kodeks postępowania Administracyjnego. Komentarz " B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2004, str. 328). W konsekwencji to na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanego i istniejącej przez cały czas, aż do wniesienia wniosku. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia wskazał, że zażalenie zostało zwrócone przez urząd pocztowy ze względu na omyłkę w adresie siedziby organu do którego było skierowane. Pełnomocnik zaznaczył jednak, że zażalenie zostało wysłane z zachowaniem siedmiodniowego terminu na adres jednostki nadrzędnej tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i gdyby urzędnicy nie odmówili przyjęcia korespondencji zachowany zostałby termin do złożenia zażalenia. W ocenie Sądu, działający w imieniu skarżącej pełnomocnik nie uprawdopodobnił, że nie ponosi odpowiedzialności za przekroczenie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia wskutek błędnego podania adresu siedziby organu do którego było ono adresowane. Zaznaczyć należy, że pełnomocnik skarżącej otrzymał postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] z prawidłowym pouczeniem o terminie i możliwości wniesienia zażalenia do organu drugiej instancji, za pośrednictwem organu I instancji z prawidłowo podanym adresem siedziby organu, lecz pomimo prawidłowo wskazanego organu i jego siedziby, wniósł zażalenie do Wojewody [...] z błędnym wskazaniem siedziby Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego. Jak słusznie wskazał organ, nie można uznać, że błędne zaadresowanie pisma procesowego jest działaniem strony dbającej należycie o swoje interesy. Tym bardziej, że strona skarżąca w niniejszej sprawie reprezentowana była zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowego przez profesjonalnego pełnomocnika, który zobowiązany był należycie dbać o jej interesy i powierzoną mu sprawę. Warunkiem uwzględnienia prośby strony zainteresowanej o przywrócenie terminu jest bowiem uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez jej winy (art. 58 § 1 k.p.a.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 4 października 2000r. sygn. akt I SA/Gd 560/00 LEX nr 46437). Zdaniem Sądu, zasadnie organ odmówił stronie skarżącej przywrócenia terminu, ponieważ skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika w swym wniosku nie dopełniła stosownych wymogów ustawowych, tj. nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia Wojewody [...] z dnia [...]. Zarówno we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] jak i we wniesionej skardze do Sądu pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminu, ponieważ nie uwiarygodnił swojej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, jaką jest złożenie zażalenia. Odnosząc się zaś do zarzutu pełnomocnika skarżącej dotyczącego braku odpowiedniego działania po stronie pracowników organu nadrzędnego, do którego omyłkowo wpłynęło zażalenie wyjaśnić należy, że skoro na kopercie jako adresat przesyłki wskazany był inny urząd to pracownicy Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego nie byli upoważnieni do przyjęcia korespondencji, która nie była zaadresowana do tego urzędu. Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo. Pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił bowiem w najmniejszym stopniu, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nastąpiło bez jego winy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).