VII SA/Wa 1334/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1835/14 postanawia: odrzucić skargę [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1835/14. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. A zatem, obecne brzmienie art. 154 § 1 p.p.s.a. dopuszcza wniesienie skargi z żądaniem wymierzenia grzywny organowi jedynie w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niedopuszczalna jest natomiast skarga na niewykonanie wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 160/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem wyrok, którego niewykonanie skarżący zarzucił organowi, dotyczy kontroli legalności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2012 r., znak [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1031/13 oraz zaskarżone i poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r., znak: [...]. W tych okolicznościach skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona na niewykonanie wyroku uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji oraz zaskarżone i poprzedzające je postanowienie, a nie na wyrok w sprawie bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego. Nadmienić ponadto należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Istotą uregulowania zawartego w tym przepisie jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której sąd stwierdzi tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową z inną sprawę będącą w toku lub prawomocnie zakończoną (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362). O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej. Wprawdzie, wydane w dniu 9 kwietnia 2019 r. postanowienie odrzucające skargę nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., albowiem nie doszło w tejże sprawie do prawomocnego merytorycznego osądzenia (rozpoznania) sprawy, to jednakże ponowne wniesienie skargi w tożsamej podmiotowo i przedmiotowo sprawie oznacza, że skarga taka jest niedopuszczalna. Sądowi wiadomym jest z urzędu, że pod sygn. akt VII SA/Wa 569/19 została już zarejestrowana skarga [...] na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1835/14, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 kwietnia 2019 r. odrzucił. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje zatem okoliczność, iż skarga [...] w przedmiocie niewykonania wyroku NSA z 24 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1835/14 jest kolejną jego skargą wniesioną w tożsamym przedmiocie. Na podstawie analizy akt sprawy należy stwierdzić zatem, że sprawy zarejestrowane w tut. Sądzie pod. sygn. akt VII SA/Wa 569/19 i VII SA/Wa 1334/19 są tożsame podmiotowo (wniesione przez tą samą osobę) i przedmiotowo (dotyczą tej samej sprawy). Ponowną skargę [...] w tożsamej sprawie, w której Skarżący domaga się stwierdzenia niewykonania tego samego wyroku należało zatem odrzucić. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 oraz art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie.