VII SA/Wa 1335/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. Znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w punkcie trzecim sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2009 r., w ten sposób, że w miejsce słów "oraz kwotę 57 zł (pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług łącznie kwotę 314 zł (trzysta czternaście złotych)" wpisać "oraz kwotę 56,54 zł (pięćdziesiąt sześć złotych i pięćdziesiąt cztery grosze) tytułem 22% podatku od towarów i usług łącznie kwotę 313, 54 zł (trzysta trzynaście złotych i pięćdziesiąt cztery grosze". Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku. Wykładania gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. W przedmiotowej sprawie, w punkcie trzecim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2009 r., zaistniał błąd rachunkowy wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badania arytmetycznego, a dotyczący niewłaściwego oznaczenia kwoty stanowiącej 22 % podatku od towarów i usług, od przyznanej kwoty 257 zł. Nie powinna być to kwota "57 zł", lecz kwota "56, 54 zł", gdyż to ta kwota stanowi 22 % z kwoty 257 zł przyznanej tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne świadczone z urzędu. Tym samym sprostowanie stało się konieczne. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.