VII SA/Wa 1338/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia E. J. na postanowienie zawarte w pkt III sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1338/13 w przedmiocie kosztów postępowania w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części oraz umorzenia postępowania w pozostałym zakresie postanawia: I. uchylić pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1338/13, i zasądzić od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E. J. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, II. zwrócić E. J. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od zażalenia, III. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1338/13, uwzględnił skargę E. J. Postanowieniem zawartym w punkcie trzecim opisanego wyroku zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E. J. kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że o kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie E. J., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego J. W., wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie dodatkowo od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej poza dotychczas zasądzoną kwotą 257 zł - także kwoty 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego. Zarzuciła naruszenie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 211 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) poprzez pominiecie przy określaniu wysokości kosztów postępowania sądowego poniesionego przez skarżącą wpisu od skargi w wysokości 200 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Jak stanowi art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją. Z kolei zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Jak stanowi art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Jak wynika z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Nie ulega wątpliwości, że wynikająca z pkt III sentencji wyroku zasądzona od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwota 257 zł nie wyczerpuje wszystkich kosztów postępowania należnych skarżącej zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Odpowiada ona bowiem jednie sumie kwoty 240 zł tytułem wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z tytułu zastępstwa prawnego według § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490) oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Nie uwzględniono zatem kwoty 200 zł uiszczonej przez skarżącą tytułem wpisu od skargi. Dokonując ponownej analizy poniesionych przez E. J. kosztów postępowania Sąd uznał, że na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. stronie skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów w wysokości 457 zł. Na zasądzone koszty składają się następujące kwoty: 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, 240 zł tytułem wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z tytułu zastępstwa prawnego według § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 195 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 227 § 1 i 2 p.p.s.a. od zażaleń na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy, nie pobiera się opłat sądowych. Na podstawie art. 225 p.p.s.a. należało zatem zwrócić skarżącej uiszczony przez nią, a nienależnie pobrany wpis od zażalenia w kwocie 100 zł (pkt II sentencji postanowienia). Sąd oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego (pkt III sentencji postanowienia) z uwagi na brak podstawy prawnej do takiego rozstrzygnięcia. Zarówno w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490), ustawodawca nie przewidział możliwości zasądzenia zwrotu tych kosztów w sytuacji skorzystania przez Sąd I instancji z uprawnień autokontrolnych w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a.