VII SA/Wa 134/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia P. [...] z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia P. [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie P. [...] z siedzibą w W., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło w dniu 14 grudnia 2015 r. skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...]. W skardze zawarty był wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na poparcie którego strona skarżąca wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na kilkaset toczących się postępowań karnych, w których stowarzyszenie reprezentuje pokrzywdzonych. W ocenie strony skarżącej, w przypadku wykonania decyzji wszystkie te sprawy musiałyby być umorzone z powodu braku skargi uprawnionego oskarżyciela lub zawieszone celem ustalenia danych kontaktowych pokrzywdzonych. Z uwagi na treść art. 116 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie byłoby możliwości kontynuowania postępowań w przypadku utraty przez stowarzyszenie prawa do reprezentowania pokrzywdzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, na które przede wszystkim powołuje się strona skarżąca. Wbrew jej twierdzeniom, postępowanie karne będzie mogło być prowadzone bez jej udziału, bowiem przestępstwa określone w art. 116 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2006 r., nr 90 poz. 631 ze zm., dalej: u.p.a.) są ścigane z urzędu, a wniosek o ściganie i ukaranie sprawcy nie jest wymagany. Fakt, że ustalenie danych kontaktowych pokrzywdzonych może być utrudnione, nie powinien przemawiać za wstrzymaniem wykonania decyzji administracyjnej, bowiem z jednej strony to w interesie pokrzywdzonych jest zadbać o posiadanie reprezentacji w kraju, gdzie ich prawa mogą zostać naruszone, a z drugiej – organy prowadzące postępowanie karne mają obowiązek ustalenia osoby i danych pokrzywdzonego, co w przypadku osób prawnych jest zdecydowanie łatwiejsze niż w przypadku osób fizycznych. Jednocześnie terminy przedawnienia są wystarczająco długie – od 5 lat dla przestępstw określonych w art. 116 ust. 1, 2 i 4 u.p.a. do 10 lat w przypadku przestępstwa z art. 116 ust. 3 u.p.a. (art. 101 § 1 pkt. 3 i 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, Dz. U. z 1997 r., nr 88, poz. 553 ze zm.). Do tego należy doliczyć odpowiednio 5 lat w przypadku wszczęcia w tym okresie postępowania przeciwko osobie, o czym mowa w art. 102 Kodeksu karnego. Taki okres zapewnia pokrzywdzonym możliwość realizacji ich uprawnień. Ponadto stowarzyszenie nie wykazało, jaka jest przybliżona wysokość grożącej szkody i nie przedstawiło żadnych dokumentów na potwierdzenie, czy w świetle dochodów podmiotów, które ją mogą ponieść, można ją ocenić jako znaczną. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu.